รายพระนามพระมหากษัตริย์กัมพูชา

บทความรายชื่อวิกิมีเดีย

พระมหากษัตริย์กัมพูชาทรงเป็นพระประมุขที่สืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์วรมัน

พระมหากษัตริย์ในพระราชอาณาจักรกัมพูชา
ព្រះមហាក្សត្រនៃព្រះរាជអាណាចក្រកម្ពុជា
Royal Standard of the King of Cambodia.svg
ธงมหาราช
อยู่ในราชสมบัติ
Norodom Sihamoni (2007) (crop).jpg
พระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี
(รัชกาลที่ 114)
ตั้งแต่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2547
รายละเอียด
พระราชอิสริยยศพระเจ้ากรุงกัมพูชาธิบดี เป็นเจ้าชีวิตเหนือหัว
รัชทายาทเลือกตั้งโดยกรมปรึกษาราชบัลลังก์
กษัตริย์องค์แรกพระราชินีโสมา
สถาปนาเมื่อศตวรรษที่ 1-2 , ราชวงศ์วรมัน
ตำนานพระทอง-นางนาค, อาณาจักรฟูนัน
ที่ประทับ พระบรมราชวังจตุมุขสิริมงคล ราชธานีพนมเปญ, พระราชอาณาจักรกัมพูชา

พระมหากษัตริย์พระองค์ปัจจุบันคือ พระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี ทรงเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 114 (รัชกาลที่ 114)

ตามพระราชพงศาวดารกัมพูชาที่ได้บันทึกพระราชวงศ์วรมันนั้นได้แก่ เอกสารมหาบุรุษเขมร และพระราชพงศาวดารกรุงกัมพูชา ฉบับ รบากษัตริย์ โดยการแบ่งบันทึกพระราชพงศาวดารดังกล่าวจะเป็นเป็น 2 ภาค อันได้แก่

ภาคแรก เป็นตำนานที่ได้มีการจดบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร เริ่มจากรัชกาลของพระทอง-นางนาค จนถึง รัชกาลของพระบาทนิพพานบท[1]

ภาคสอง (ภาคพงศาวดาร) เริ่มตั้งแต่รัชกาลของพระบาทนิพพานบท จนถึง รัชกาลของพระบาทสมเด็จพระนโรดม[1]

หน้านี้เป็นรายพระนามพระมหากษัตริย์ในพระราชอาณาจักรกัมพูชา ตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน

สมัยอาณาจักรฟูนัน
(อาณาจักรพนม)
แก้ไข

รัชกาลที่ พระนามในภาษาสันสกฤต พระนามในบันทึกของจีน ครองราชย์
01 นางนาค / พระราชินีโสมา
ทรงร่วมครองราชย์กับพระทอง (ตำนานพระทอง-นางนาค)
Liǔyè 柳葉 / Yèliǔ葉柳 ศตวรรษที่ 1-2
02 พระเจ้าเกาฑิณยะวรมันเทวะ (พระทอง)
(ตำนานพระทอง-นางนาค)
Hùntián 混塡 / Hùnhuì 混湏 ศตวรรษที่ 1-2
03 Hun Pan-huang Hùnpánkuàng 混盤況 ศตวรรษที่ 2
04 Pan-Pan Pánpán 盤盤 ปลายศตวรรษที่ 2
05 พระเจ้าศรีมารญะ ฟ่าน ชือม่าน 范師蔓 ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 3
06 (พระเจ้าฟ่าน จินเซิง) ฟ่าน จินเซิง 范金生 ประมาณ 230?
07 พระเจ้าธรณีนทรวรมันแห่งฟูนัน ฟ่าน จาน 范旃 ประมาณ 230-243 หรือภายหลังจากนั้น
08 (พระเจ้าฟ่าน เฉิง) ฟ่าน เฉิง 范長 ภายหลัง 243
09 พระเจ้าอัสรชัย ฟ่าน สุน 范尋 245 หรือ 250-287
10 ไม่ทราบพระนาม ไม่ทราบพระนาม ศตวรรษที่ 4
11 Candana Zhāntán 旃檀 ประมาณ 357
12 ไม่ทราบพระนาม ไม่ทราบพระนาม ไม่ทราบ
13 Kauṇḍinya Qiáochénrú 僑陳如 ประมาณ 420
14 พระเจ้าศรีอินทรวรมัน Chílítuóbámó 持梨陀跋摩 ประมาณ 430–ประมาณ 440
15 ไม่ทราบพระนาม ไม่ทราบพระนาม ไม่ทราบ
16 ไม่ทราบพระนาม ไม่ทราบพระนาม ไม่ทราบ
17 พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมัน Qiáochénrú Shéyébámó 僑陳如闍耶跋摩 484–514
18 พระเจ้ารุทรวรมัน Liútuóbámó 留陁跋摩 514-ประมาณ 545

สมัยอาณาจักรเจนละ (พ.ศ. 1093–1345)แก้ไข

รัชกาล พระนาม ครองราชย์
19 พระเจ้าภววรมันที่ 1 ประมาณ ค.ศ. 550–600
20 พระเจ้ามเหนทรวรมัน (เจนละ) ประมาณ ค.ศ. 600–616
21 พระเจ้าอิศานวรมันที่ 1 ค.ศ. 616–635
22 พระเจ้าภววรมันที่ 2 ค.ศ. 639–657
23 พระเจ้าจันทรวรรมัน ไม่ทราบ
24 พระเจ้าชัยวรมันที่ 1 ประมาณ ค.ศ. 657–690
25 พระนางเจ้าชัยเทวี ค.ศ. 690–713
26 พระเจ้าสัมภูวรมัน ค.ศ. 713–716
27 พระเจ้าบุษกรักษา ค.ศ. 716–730
28 พระเจ้าสัมภูวรมัน ประมาณ ค.ศ. 730–760
29 พระเจ้าราเชนทรวรมันที่ 1 ค.ศ. 760–780
30 มหิปติวรมัน
(มหิปาฏิวรมัน)
ค.ศ. 780–788
ตามเอกสารไทย (ช่วงปี ค.ศ. ? – ค.ศ. 802) หรือในช่วงพุทธศตวรรษที่ 13 ตอนปลาย ถึงพุทธศตวรรษที่ 14 ตอนต้น[2]
อาณาจักรศรีวิชัยแห่งชวาภายใต้ราชวงศ์ไศเลนทร์ ยกกองทัพเรือขนาดมหึมาเข้าโจมตีและยึดครองอาณาจักรเจนละ

แหล่งที่มา:[3]

ยุคจักรวรรดิเขมร (พ.ศ. 1345–1974)แก้ไข

พระบรมรูป พระนาม รัชกาล เมืองหลวง หมายเหตุ
พระเจ้าชัยวรมันที่ 2 802–835 มเหนทรบรรพต, หริหราลัย
(ทรงสถาปนาเป็นเมืองหลวง)
ทรงประกาศอิสรภาพกัมพูชาจากการยึดครองของอาณาจักรศรีวิชัย (ชวา) ทรงสถาปนาจักรวรรดิเขมร และรับการอภิเษกเป็นพระเจ้าจักรพรรดิพนมกุเลนและทรงริเริ่มลัทธิเทวราชขึ้นเป็นครั้งแรกในกัมพูชา
พระเจ้าชัยวรมันที่ 3 835–877 หริหราลัย พระราชโอรสในพระเจ้าชัยวรมันที่ 2
พระเจ้าอินทรวรมันที่ 1 877–889 หริหราลัย ภาคิไนยในพระเจ้าชัยวรมันที่ 2, พระองค์ได้ทรงสร้างปราสาทพระโค โดยทรงอุทิศแด่พระราชบิดาและพระอัยกา อีกทั้งยังทรงสร้างปราสาทบากอง
  พระเจ้ายโศวรมันที่ 1 889–910 ยโศธรปุระ
(ทรงสถาปนาเป็นเมืองหลวง)
พระราชโอรสในพระเจ้าอินทรวรมันที่ 1, พระองค์ได้ทรงสร้างปราสาทโลเลย ทรงย้ายราชธานีไปตั้งที่กรุงยโศธรปุระล้อมรอบด้วยพนมบาเค็ง, อีกทั้งยังทรงโปรดให้ขุดบารายตะวันออก
พระเจ้าหรรษวรมันที่ 1 910–923 ยโศธรปุระ พระราชโอรสในพระเจ้ายโศวรมันที่ 1 พระองค์ได้ทรงสร้างปราสาทปักษีจำกรุง
พระเจ้าอิศานวรมันที่ 2 923–928 ยโศธรปุระ พระราชโอรสในพระเจ้ายโศวรมันที่ 1, พระเชษฐาในพระเจ้าหรรษวรมันที่ 1 พระองค์ได้ทรงมีบทบาทในการชิงพระราชบัลลังก์พระมาตุลาของพระองค์เอง พระเจ้าชัยวรมันที่ 4, พระองค์ทรงโปรดให้สร้างปราสาทกระวาน
พระเจ้าชัยวรรมันที่ 4 928–941 เกาะแกร์ พระราชโอรสในพระเจ้าอินทรวรมันที่ 1 (ประสูติแต่พระขนิษฐาในพระเจ้าอินทรวรมันที่ 1), องค์หญิงมเหนทรเทวี, พระองค์ได้อภิเษกสมรสกับพระขนิษฐาในพระเจ้ายโศวรมันที่ 1, พระองค์ทรงราชาภิเษกโดยอ้างสิทธิ์ทางสายพระราชมารดา, พระองค์ทรงสถาปนาเกาะแกร์เป็นราชธานี
พระเจ้าหรรษวรมันที่ 2 941–944 เกาะแกร์ พระราชโอรสในพระเจ้าชัยวรมันที่ 4
พระเจ้าราเชนทรวรมันที่ 2 944–968 เมืองพระนคร (ยโศธรปุระ) ทรงเป็นพระปิตุลาและพระภาดาของพระเจ้าหรรษวรมันที่ 2 พระองค์ได้ชิงพระราชบัลลังก์จากพระเจ้าหรรษวรมันที่ 2และทรงย้ายราชธานีกลับมาที่เมืองพระนคร, ทรงโปรดให้สร้างปราสาทแปรรูปและปราสาทแม่บุญตะวันออก, ทรงเริ่มทำสงครามกับอาณาจักรจามปาในปี ค.ศ. 946
พระเจ้าชัยวรมันที่ 5 968–1001 ชัยเยนทรนคร ในศรียโศธรปุระ พระราชโอรสของพระเจ้าราเชนทรวรมันที่ 2 ทรงสถาปนาราชธานีแห่งใหม่คือเมืองชัยเยนทรนครและปราสาทตาแก้ว ให้เป็นศูนย์กลางแทนเมืองศรียโศธรปุระ
พระเจ้าอุทัยทิตยวรมันที่ 1 1001–1002 เมืองพระนคร ยุคแห่งความวุ่นวาย, พระมหากษัตริย์ 3 พระองค์ครองราชย์พร้อมกันและต่างขัดแย้ง
พระเจ้าชยวีรวรมัน 1002-1010 เมืองพระนคร ทรงอ้างสิทธิ์ในราชสมบัติต่อจากพระเจ้าอุทัยทิตยวรมันที่ 1 พระเชษฐาและทรงทำสงครามปกป้องราชสมบัติกับพระเจ้าสุริยวรมันที่ 1
พระเจ้าสุริยวรมันที่ 1 1010–1050 เมืองพระนคร ทรงปราบดาภิเษกขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์ได้สำเร็จ,ทรงดำเนินนโยบายเป็นพันธมิตรกับราชวงศ์โจฬะและทรงสู้รบกับอาณาจักรตามพรลิงก์, ทรงโปรดให้สร้างปราสาทพระขรรค์กำปงสวาย, พระองค์ได้ทรงหันมานับถือศาสนาพุทธ,นิกายมหายาน
พระเจ้าอุทัยทิตยวรมันที่ 2 1050–1066 เมืองพระนคร (ยโศธรปุระ) ทรงปราบดาภิเษกขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์ได้สำเร็จ, พระองค์ทรงสืบราชสันตติวงศ์แต่พระมเหสีในพระเจ้ายโศวรมันที่ 1, ทรงโปรดให้สร้างปราสาทบาปวน, ทรงโปรดให้ขุดบารายตะวันตกและทรงโปรดให้สร้างปราสาทแม่บุญตะวันตก, รวมถึงปราสาทสด็อกก็อกธม
พระเจ้าหรรษวรมันที่ 3 1066–1080 เมืองพระนคร (ยโศธรปุระ) แย่งราชบัลลังก์จากพระเจ้าอุทัยทิตยวรมันที่ 2, ตั้งศูนย์กลางพระนครที่ปราศาทบาปวน. การรุกรานของอาณาจักรจามปาในปี 1074 และ 1080.
พระเจ้าชัยวรมันที่ 6 1090–1107 เมืองพระนคร พระองค์ทรงชิงราชบัลลังก์จากวิมายปุระ,
ทรงเป็นปฐมกษัตริย์ต้นสายราชสกุลมหิธรปุระ
ทรงโปรดให้สร้างปราสาทพิมาย
พระเจ้าธรณินทรวรมันที่ 1 1107–1113 เมืองพระนคร ทรงชิงราชบัลลังก์ของพระเจ้าชัยวรมันที่ 6
  พระเจ้าสุริยวรมันที่ 2 1113–1145 เมืองพระนคร ทรงลอบปลงพระชนม์พระปัยกาและแย่งชิงเพื่อขึ้นครองราชสมบัติต่อ และยังทรงโปรดให้สร้าง ปราสาทนครวัด, บันทายสำเหร่, ธรรมนนท์, เจ้าสายเทวดา และ บึงมาลา อีกทั้งยังทรงทำศึกสงครามรุกรานกับอาณาจักรไดเวียต และ จามปา
พระเจ้าธรณินทรวรมันที่ 2 1150–1160 เมืองพระนคร ทรงชิงราชสมบัติจากพระเจ้าชัยวรมันที่ 2
พระเจ้ายโศวรมันที่ 2 1160–1167 เมืองพระนคร ถูกยึดอำนาจโดยพระเจ้าตรีภูวนาทิตยวรมัน
พระเจ้าตรีภูวนาทิตยวรมัน 1167–1177 เมืองพระนคร อาณาจักรจามปาได้เข้ามารุกรานเมื่อปี พ.ศ. 1720 จนกระทั่งเสียพระนครเขมรให้แก่จามปาในรัชสมัยพระเจ้าชัยอินทรวรมันที่ 4 กษัตริย์แห่งอาณาจักรจามปา ในอีกหนึ่งปีต่อมา คือเมื่อปี พ.ศ. 1721
1178–1181 ถูกรุกรานโดยอาณาจักรจามปา (ว่างเว้นกษัตริย์)
  พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 1181–1218 สถาปนานครธมเป็นเมืองหลวง
  พระเจ้าอินทรวรมันที่ 2 1219–1243 นครธม
  พระเจ้าชัยวรมันที่ 8 1243–1295 นครธม
  พระเจ้าอินทรวรมันที่ 3 1295–1308 นครธม
  พระเจ้าอินทรชัยวรมัน 1308–1327 นครธม
  พระเจ้าชัยวรมันที่ 9

ชัยวรมันปรเมศวร (สีหนุราชา)

1327–1336 นครธม
  พระบาทสมเด็จศรีสุริโยพันธุ์ที่ 1(สมเด็จพระองค์ชัย,ตระซ็อกประแอม) 1336–1340 นครธม
  พระบาทสมเด็จศรีสุริโยพันธุ์ที่ 2(พระบรมนิพพานบท) 1340–1346 นครธม
  พระสิทธานราชา 1346–1347 นครธม
  พระบรมลำพงษ์ราชา 1347-1353
1352–1357 สยาม (อาณาจักรอยุธยา) ตีนครธมแตก แต่ยังมีพระมหากษัตริย์ครองราชย์ต่อไป
  พระบาสาต (พระบากระษัตร) 1353–1356 นครธม
  พระบาอาต (พระบาอัฐ) 1356–1357 นครธม
  พระกฎุมบงพิสี 1357 นครธม
  พระศรีสุริโยวงษ์ 1357–1363 นครธม
  พระบรมรามา 1363–1373 นครธม
  พระธรรมาโศกราช 1373–1393 นครธม
ตกเป็นประเทศราชกรุงศรีอยุธยา

ยุคหลังจักรวรรดิเขมร (พ.ศ. 1974–2406)แก้ไข

ประเทศราชภายใต้อาณาจักรอยุธยาแก้ไข

พ.ศ. 1974 สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 เสด็จยกทัพมาตีเมืองนครหลวงได้สำเร็จ และทรงแต่งตั้งพระอินทราชาพระราชโอรสครองเมืองต่อไป ในฐานะประเทศราช

พระบรมรูป พระนาม รัชกาล เมืองหลวง หมายเหตุ
  พระอินทราชา(เจ้านครอินทร์) พ.ศ. 1974 นครธม
  เจ้าพระยาแพรก นครธม

กรุงจตุรมุข (พ.ศ. 1931–2083)แก้ไข

พระบรมรูป พระนาม รัชกาล เมืองหลวง เหตุการณ์สำคัญในรัชสมัย
  พระบรมราชารามาธิบดีที่ 1 (หรือพระบรมราชาเจ้าพญาญาติ) พ.ศ. 1916–1976 (ทรงสถาปนากรุงจตุรมุขเป็นราชธานี) ทรงย้ายราชธานีมายังกรุงจตุรมุข
เข้าสู่ยุคอาณาจักรเขมรจตุรมุข
  พระนารายณ์รามาธิบดี หรือพระนารายณ์ราชาที่ 1 (พญาคำขัด) พ.ศ. 1976–1980 ทรงย้ายราชธานีกลับมาเมืองพระนคร
  เจ้าพญาศรีราชา พ.ศ. 1981–2019 เมืองพระนคร *(ถูกเจ้าพญาเดียรราชา พระอนุชาชิงราชสมบัติ)
  พระศรีสุริโยไทยราชา หรือเจ้าพญาเดียรราชา พ.ศ. 1981–2019 (โอรสเจ้าพญาญาติ กับพระอิทรมิตรา พระราชธิดาสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 กษัติย์อยุธยา) ถูกพระพระธรรมราชาชิงราชสมบัติ
  พระธรรมราชาธิราชรามาธิบดี พ.ศ. 2011–2047 กรุงจตุรมุข (โอรสพระศรีสุริโยไทย กับธิดาขุนทรงพระอินทร์ขุนนางอยุธยาที่ถูกส่งมาเป็นเจ้าเมืองโพธิสัตว์) ทรงถูกพระอนุชาก่อกบฏ แต่ทรงขอกำลังอยุธยาปราบกบฏได้ และย้ายราชธานีกลับมาเมืองจตุรมุขอีกครั้ง
  พระศรีสุคนธบท หรือพญางามขัต หรือเจ้าพระยาฎำขัตราชา พ.ศ. 2047–2055 กรุงบาสาณ (ย้ายราชธานีมาอยู่เมืองบาสาณ)
  พระเจ้าไชยเชษฐาฐิราช หรือเจ้ากน หรือขุนหลวงพระเสด็จ พ.ศ. 2055–2068 กรุงบาสาณ (ชิงราชสมบัติพระศรีสุคนธบท ตั้งตนเป็นกษัตริย์ที่เมืองบาสาณ)
  พระบรมราชาที่ 2 (พญาจันทน์) พ.ศ. 2059–2109 กรุงละแวก (อนุชาพระศรีสุคนทบท หนีขุนหลวงพระเสด็จมาพึ่งกรุงศรีอยุธยา ภายหลังได้ครองราย์และย้ายราชธานีไปที่ละแวก)
อาณาจักรเขมรจตุรมุขเปลี่ยนมาเป็นอาณาจักรเขมรละแวกได้ตกเป็นประเทศราชของสยาม (กรุงศรีอยุธยา)

กรุงละแวก (พ.ศ. 2083–2140)แก้ไข

รัชกาลที่ พระบรมฉายาลักษณ์ พระนาม ระยะเวลาเสวยราชสมบัติ เมืองหลวง เหตุการณ์สำคัญในรัชสมัย
76   พระบรมราชาที่ 2 (พญาจันทน์) พ.ศ. 2059–2109 (ทรงสถาปนากรุงละแวกเป็นราชธานี) ทรงย้ายราชธานีมายังกรุงละแวก
เข้าสู่ยุคอาณาจักรเขมรละแวก
77   สมเด็จพระบรมราชาที่ 3 (พระยาละแวก) หรือ พระยาละแวก หรือ ปรมินทราชา พ.ศ. 2109–2119 กรุงละแวก ทรงประกาศอิสรภาพจากกรุงศรีอยุธยา, ทำสงครามและเข้าโจมตีกรุงศรีอยุธยา
สมเด็จพระบรมราชาที่ 3 (พระยาละแวก)ทรงประกาศอิสรภาพจากกรุงศรีอยุธยา
อาณาจักรเขมรละแวกได้เอกราชจากสยาม (กรุงศรีอยุธยา)
78   สมเด็จพระบรมราชาที่ 4 (นักพระสัตถา) หรือ นักพระสัตถา พ.ศ. 2119–2137 กรุงละแวก *(ครองราชย์ร่วมกับพระโอรส)
สมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงยกทัพไปตีกรุงละแวกได้สำเร็จ
อาณาจักรเขมรละแวกได้ตกเป็นประเทศราชของสยาม (กรุงศรีอยุธยา) เป็นครั้งที่สอง
79   พระไชยเชษฐาที่ 1 นักพระสัตถา พ.ศ. 2127–2137 กรุงละแวก สถาปนาเป็นกษัตริย์ครองราชย์พร้อมกัน
80   พระบรมราชาที่ 5 (พญาตน) พ.ศ. 2127–2137 กรุงละแวก นักพระสัตถาสถาปนาเป็นกษัตริย์ครองราชย์พร้อมกัน

กรุงศรีสุนทร (พ.ศ. 2140–2162)แก้ไข

รัชกาลที่ พระบรมฉายาลักษณ์ พระนาม ระยะเวลาเสวยราชสมบัติ เมืองหลวง เหตุการณ์สำคัญในรัชสมัย
80   พระบาทรามเชิงไพร หรือพระรามที่ 1 พ.ศ. 2137–2139 (ทรงสถาปนากรุงศรีสุนทรเป็นราชธานี) ทรงย้ายราชธานีมายังกรุงศรีสุนทร, เข้าสู่ยุคอาณาจักรเขมรศรีสุนทร
81   พระรามที่ 2 (พญานูร) พ.ศ. 2139–2139/2140 กรุงศรีสุนทร
82   พระบรมราชาที่ 5 (พญาตน) พ.ศ. 2139/2140–2142 กรุงศรีสุนทร ครองราชย์ครั้งที่ 2 ที่เมืองศรีสันธร
83   พระบรมราชาที่ 6 (พญาอน) พ.ศ. 2142–2143: กรุงศรีสุนทร
84   พระแก้วฟ้าที่ 1 หรือเจ้าพญาโญม (Chau Ponhea Nhom) พ.ศ. 2143–2145 กรุงศรีสุนทร
85   พระแก้วฟ้าที่ 1 หรือเจ้าพญาโญม (Chau Ponhea Nhom) พ.ศ. 2143–2145 กรุงศรีสุนทร
86   พระบรมราชาที่ 7 (ศรีสุริโยพรรณ) หรือพระศรีสุพรรณมาธิราช พ.ศ. 2145–2162 กรุงศรีสุนทร
87   พระไชยเชษฐาที่ 2 (Chettha I) หรือพระชัยเจษฎา พ.ศ. 2162–2170 กรุงศรีสุนทร

กรุงอุดงฦๅไชย (พ.ศ. 2162–2384)แก้ไข

รัชกาลที่ พระบรมฉายาลักษณ์ พระนาม ระยะเวลาเสวยราชสมบัติ เมืองหลวง เหตุการณ์สำคัญในรัชสมัย
87   พระไชยเชษฐาที่ 2 (Chettha I) หรือพระชัยเจษฎา พ.ศ. 2162–2170 (ทรงสถาปนากรุงอุดงมีชัยเป็นราชธานี) ทรงย้ายราชธานีมายังกรุงอุดงมีชัย, เข้าสู่ยุคอาณาจักรเขมรอุดง
88   พระศรีธรรมราชาที่ 2 หรือ พญาตู (Thommo Reachea II) พ.ศ. 2170–2175 กรุงอุดงมีชัย
89   พระองค์ทองราชา หรือองค์ทอง พ.ศ. 2175–2183 กรุงอุดงมีชัย
90   พระปทุมราชาที่ 1 (องค์นน) หรือพระปทุมวงศา พ.ศ. 2183–2185 กรุงอุดงมีชัย
91   พระรามาธิบดีที่ 1 พ.ศ. 2185–2201 กรุงอุดงมีชัย
92   พระบรมราชาที่ 8 (นักองค์สูร) พ.ศ. 2202–2215 กรุงอุดงมีชัย
93   พระปทุมราชาที่ 2 (พระศรีชัยเชษฐ์) พ.ศ. 2215–2216 กรุงอุดงมีชัย
94   พระแก้วฟ้าที่ 2 (นักองค์ชี) พ.ศ. 2216–2220 กรุงอุดงมีชัย
95   พระไชยเชษฐาที่ 3 (นักองค์สูร) รัชสมัยที่ 1 (Chettha III) พ.ศ. 2220–2238 กรุงอุดงมีชัย
96   พระรามาธิบดีที่ 2 (นักองค์ยง) พ.ศ. 2238–2239 กรุงอุดงมีชัย
--   พระไชยเชษฐาที่ 3 (นักองค์สูร) รัชสมัยที่ 2 พ.ศ. 2239–2243 กรุงอุดงมีชัย
97   พระแก้วฟ้าที่ 3 (นักองค์อิม) รัชสมัยที่ 1 พ.ศ. 2243–2244 กรุงอุดงมีชัย
--   พระไชยเชษฐาที่ 3 (นักองค์สูร) รัชสมัยที่ 3 พ.ศ. 2244–2245 กรุงอุดงมีชัย
98   พระศรีธรรมราชาธิราชที่ 3 รัชสมัยที่ 1 (Thommo Reachea III) พ.ศ. 2245–2247 กรุงอุดงมีชัย
--   พระไชยเชษฐาที่ 3 (นักองค์สูร) รัชสมัยที่ 4 พ.ศ. 2247–2250 กรุงอุดงมีชัย
--   พระศรีธรรมราชาธิราชที่ 3 รัชสมัยที่ 2 พ.ศ. 2252–2258 กรุงอุดงมีชัย
--   พระแก้วฟ้าที่ 3 (นักองค์อิม) รัชสมัยที่ 2 พ.ศ. 2258–2265 กรุงอุดงมีชัย
99   พระสัตถาที่ 2 หรือนักองค์ชี รัชสมัยที่ 1 (Satha) พ.ศ. 2265–2272 กรุงอุดงมีชัย
--   พระแก้วฟ้าที่ 3 (นักองค์อิม) รัชสมัยที่ 3 พ.ศ. 2272–2272 กรุงอุดงมีชัย
--   พระสัตถาที่ 2 รัชสมัยที่ 2 พ.ศ. 2272–2280 กรุงอุดงมีชัย
--   พระศรีธรรมราชาธิราชที่ 3 รัชสมัยที่ 3 พ.ศ. 2281–2293 กรุงอุดงมีชัย
100   พระศรีธรรมราชาที่ 3 (นักองค์อิม) พ.ศ. 2293–2293 กรุงอุดงมีชัย
101   พระรามาธิบดีที่ 3 (นักองค์ทอง) รัชสมัยที่ 1 พ.ศ. 2293–2294 กรุงอุดงมีชัย
--   พระสัตถาที่ 2
ครองราชย์ครั้งที่ 3
พ.ศ. 2294–2294 กรุงอุดงมีชัย
102   พระศรีไชยเชษฐ์ (นักองค์สงวน) พ.ศ. 2294–2300 กรุงอุดงมีชัย
--   พระรามาธิบดีที่ 3 (นักองค์ทอง) รัชสมัยที่ 2 พ.ศ. 2301–2303 กรุงอุดงมีชัย
103   พระนารายน์ราชารามาธิบดี (นักองค์ตน) พ.ศ. 2303–2318 กรุงอุดงมีชัย
อาณาจักรเขมรอุดงได้ตกเป็นประเทศราชของสยาม (อาณาจักรธนบุรี)
หมายเหตุ: สยามในนามอาณาจักรอยุธยาล่มสลายเมื่อ พ.ศ. 2310 และถูกฟื้นฟูขึ้นใหม่ในนามอาณาจักรธนบุรี
104   สมเด็จพระรามราชาธิราช (นักองค์โนน) พ.ศ. 2318–2322 กรุงอุดงมีชัย
105   สมเด็จพระนารายณ์รามาธิบดีศรีสุริโยพรรณ (นักองค์เอง) พ.ศ. 2322–2325: กรุงอุดงมีชัย
อาณาจักรเขมรอุดงได้ตกเป็นประเทศราชของสยาม (อาณาจักรรัตนโกสินทร์)
หมายเหตุ: สยามในนามอาณาจักรธนบุรีสิ้นสภาพจากการสวรรคตของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี และมีการสถาปนาอาณาจักรรัตนโกสินทร์ขึ้นแทนที่ใน พ.ศ. 2325
เกิดสงครามขึ้นระหว่างสยาม (อาณาจักรรัตนโกสินทร์) กับ เวียดนาม (ราชวงศ์เหงียน) เพื่อแย่งชิงอิทธิพลเหนือกัมพูชา, นำไปสู่สงครามอานัมสยามยุทธ
106   สมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดี (นักองค์จัน) พ.ศ. 2349–2377 กรุงอุดงมีชัย
107   กษัตรีองค์มี (นักองเม็ญ) พ.ศ. 2349–2377 กรุงพนมเปญ พระนางได้รับการสนับสนุนจากเวียดนามทำให้พระนางได้สถาปนาเป็นพระเจ้ากรุงกัมพูชาเพื่อถ่วงดุลกับสยามในช่วงอานัมสยามยุทธ
108   สมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี (นักองค์ด้วง) พ.ศ. 2384–2403 กรุงอุดงมีชัย
  • พ.ศ. 2383–2384: ว่างกษัตริย์

ยุคปัจจุบัน (พ.ศ. 2403–ปัจจุบัน)แก้ไข

กัมพูชาในอารักขาของฝรั่งเศส (พ.ศ. 2406–2496)แก้ไข

กัมพูชาในอารักขาของฝรั่งเศส
รัชกาลที่ พระบรมฉายาลักษณ์ รายพระนาม เริ่มวาระ สิ้นสุดวาระ หมายเหตุ
กัมพูชาตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส และกลายเป็นรัฐในอารักขาของฝรั่งเศสเมื่อ พ.ศ. 2406 (เข้าสู่ยุคกัมพูชาในอารักขาของฝรั่งเศส)
หมายเหตุ: กัมพูชาพ้นจากความเป็นประเทศราชของสยาม ทางฝ่ายสยามถือเป็นการเสียอิทธิพลให้ฝรั่งเศส
109   พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร (นักองค์ราชาวดี) 19 ตุลาคม พ.ศ. 2403 23 เมษายน พ.ศ. 2447 พระราชโอรสในสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี (นักองค์ด้วง)
110   พระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ (นักองค์สีสุวัตถิ์) 27 เมษายน พ.ศ. 2447 9 สิงหาคม พ.ศ. 2470 พระราชโอรสในสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี (นักองค์ด้วง)
พระอนุชาต่างพระราชมารดาในพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร (นักองค์ราชาวดี)
111   พระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ (นักองค์สีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์) 9 สิงหาคม พ.ศ. 2470 23 เมษายน พ.ศ. 2484 พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ (นักองค์สีสุวัตถิ์)
112   พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ
(ครองราชย์ครั้งแรก)
24 เมษายน พ.ศ. 2484 2 มีนาคม พ.ศ. 2498 พระราชนัดดาในพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ (นักองค์สีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์)
กัมพูชาได้รับเอกราชจากฝรั่งเศสโดยสมบูรณ์ พ.ศ. 2496
สถาปนาพระราชอาณาจักรกัมพูชาโดยใช้ระบอบสังคมราษฎรนิยม : พ.ศ. 2496 – 2513
กัมพูชาเข้าสู่ยุคสังคมราษฎรนิยม

พระราชอาณาจักรกัมพูชา (พ.ศ. 2496–2513)แก้ไข

พระราชอาณาจักรกัมพูชา
รัชกาลที่ พระบรมฉายาลักษณ์ รายพระนาม เริ่มวาระ สิ้นสุดวาระ หมายเหตุ
113   พระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤต 3 มีนาคม พ.ศ. 2498 3 มษายน พ.ศ. 2503 พระราชบิดาของพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ
พระราชนัดดาในพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร (นักองค์ราชาวดี)
เกิดรัฐประหารปี พ.ศ. 2513 ตำแหน่งถูกยกเลิก
หมายเหตุ: ยุบเลิกพระราชอาณาจักรกัมพูชา เปลี่ยนแปลงการปกครองไปเป็นสาธารณรัฐเขมร : พ.ศ. 2513 – 2536

พระราชอาณาจักรกัมพูชา (พ.ศ. 2536–ปัจจุบัน)แก้ไข

พระราชอาณาจักรกัมพูชา
รัชกาลที่ พระบรมฉายาลักษณ์ รายพระนาม เริ่มวาระ สิ้นสุดวาระ หมายเหตุ
ฟื้นฟูราชอาณาจักรกัมพูชาขึ้นใหม่ พ.ศ. 2536
--   พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ
(ครองราชย์ครั้งที่ 2)
24 กันยายน พ.ศ. 2536 7 ตุลาคม พ.ศ. 2547 พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤต
114   พระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี 14 ตุลาคม พ.ศ. 2547 ปัจจุบัน พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ

อ้างอิงแก้ไข

  1. 1.0 1.1 ศานติ ภักดีคำ. "เอกสารกัมพูชากับการศึกษาประวัติศาสตร์อยุธยา" (PDF). ดำรงวิชาการ. สืบค้นเมื่อ 23 มกราคม พ.ศ. 2564. {{cite web}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |accessdate= (help)
  2. "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-10-11. สืบค้นเมื่อ 2018-09-18.
  3. O'Reilly, Dougald J. W. (2007). Early Civilizations of Southeast Asia by Dougald J. W. O'Reilly - Chenla. ISBN 9780759102798. สืบค้นเมื่อ 30 December 2015.