เปิดเมนูหลัก

อักษรไทย เป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษาไทยและภาษาของกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ในประเทศไทย มีพยัญชนะ 44 รูป สระ 21 รูป วรรณยุกต์ 4 รูป และเครื่องหมายอื่น ๆ อีกจำนวนหนึ่ง พยัญชนะไทยจะเรียงตัวไปตามแนวนอน จากซ้ายไปขวา ส่วนสระจะอยู่หน้า บน ล่าง และหลังพยัญชนะประกอบคำแล้วแต่ชนิดของสระ

อักษรไทย
Thai Alphabet Sample.svg
ชนิดอักษรสระประกอบ
ภาษาพูดมาตรฐาน:
ภาษาไทย, ภาษาไทยใต้
ไม่เป็นมาตรฐาน:
ล้านนา, อีสาน,
มลายูปัตตานี, และอื่นๆ
ผู้ประดิษฐ์พ่อขุนรามคำแหงมหาราช
ช่วงยุคพ.ศ. 1826 (ค.ศ. 1283) – ปัจจุบัน
ระบบแม่
ช่วงยูนิโคดU+0E00–U+0E7F
ISO 15924Thai
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทศาสตร์สัทอักษรสากล หากไม่มีการสนับสนุนเรนเดอร์ที่เหมาะสม คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม กล่องหรือสัญลักษณ์อื่นแทนอักขระยูนิโค้ด

อักษรไทยไม่มีการแยกอักษรตัวใหญ่หรืออักษรตัวเล็กอย่างอักษรโรมัน และไม่มีการเว้นวรรคระหว่างคำ เมื่อจบหนึ่งประโยคจะลงท้ายด้วยการเว้นวรรค กับมีเครื่องหมายวรรคตอนจำนวนหนึ่ง

ภาษาไทยมีตัวเลขเป็นของตัวเอง แต่นิยมใช้เลขอารบิกเป็นส่วนใหญ่ในชีวิตประจำวัน

เนื้อหา

ประวัติและวิวัฒนาการแก้ไข

ราว พ.ศ. 400 ไทยได้อพยพจากถิ่นเดิมมาตั้งภูมิลำเนาอยู่ใกล้อาณาเขตมอญ ซึ่งกำลังเป็นชาติที่เจริญรุ่งเรืองในสมัยนั้น เริ่มแรกคงเริ่มเลียนแบบตัวอักษรมาจากมอญ ต่อมาราว พ.ศ. 1500 เมื่อขอมขยายอำนาจเข้ามาในดินแดนของคนไทยซึ่งตั้งอยู่บริเวณริมแม่น้ำยม และได้ปกครองเมืองเชรียงและเมืองสุโขทัย ไทยก็เริ่มดัดแปลงอักษรที่มีอยู่เดิมให้คล้ายกับอักษรขอมหวัด

อักษรมอญและอักษรขอมที่ไทยนำมาดัดแปลงใช้นั้นล้วนเป็นอักษรที่รับและแปลงรูปมาจากอักษรพราหมี ของพวกพราหมณ์ซึ่งแพร่หลายในอินเดียตอนเหนือ และอักษรสันสกฤตในสมัยราชวงศ์ปัลลวะ ซึ่งแพร่หลายบริเวณอินเดียตอนใต้ อักษรอินเดียทั้งคู่นี้ต่างก็รับแบบมาจากอักษรฟินิเชียนอีกชั้นหนึ่ง อักษรเฟนีเซียนับได้ว่าเป็นอักษรที่เก่าแก่ที่สุด และเป็นแม่แบบตัวอักษรของชาติต่างๆ ทั้งในเอเชียและยุโรป

ราว พ.ศ. 1826 พ่อขุนรามคำแหงทรงประดิษฐ์อักษรไทยที่เรียกกันว่า "ลายสือไทย" ขึ้น ซึ่งได้เค้ารูปมาจากอักษรมอญและอักษรเขมรที่มีอยู่เดิม ทำให้อักษรไทยมีลักษณะคล้ายคลึงกับอักษรทั้งสอง แม้บางตัวจะไม่คล้ายกัน แต่ก็สามารถรู้ได้ว่าดัดแปลงมาจากอักษรตัวไหน

อักษรไทยมีการปรับปรุงอยู่เรื่อยๆ ในสมัยพญาฦๅไทราว พ.ศ. 1900 มีการแก้ไขตัวอักษรให้ผิดเพี้ยนไปบ้างเล็กน้อย โดยเฉพาะการเพิ่มเชิงที่ตัว ญ ซึ่งใช้ติดต่อเรื่อยมาจนทุกวันนี้ คาดว่าน่าจะเอาอย่างมาจากเขมร ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ราว พ.ศ. 2223 ตัวอักษรเริ่มมีทรวดทรงดีขึ้นแต่ก็ไม่ทิ้งเค้าเดิม มีบางตัวเท่านั้นที่แก้ไขผิดไปจากเดิม คือตัว ฎ และ ธ ซึ่งเหมือนกับที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน นักวิชาการจำนวนหนึ่งเชื่อว่าในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ตัวอักษรและการใช้งานมีความคล้ายคลึงกับในปัจจุบันมากที่สุด

อักษรไทยแก้ไข

อักษรไทย
รูปพยัญชนะ
รูปสระ
–ั –ํ –ิ ' "
–ุ –ู –็
ฤๅ ฦๅ
รูปวรรณยุกต์
–่ –้ –๊ –๋
เครื่องหมายอื่น ๆ
–์ –๎ –ฺ
เครื่องหมายวรรคตอน
ฯลฯ

พยัญชนะแก้ไข

พยัญชนะไทยมี 44 รูป แต่ละตัวมีชื่อเรียกโดยเฉพาะ สามารถแบ่งตามฐานที่ใช้ในการออกเสียงเป็นวรรค เสียงอ่านที่กำกับไว้คือเสียงเมื่อเป็นพยัญชนะต้น

สัญลักษณ์ ชื่อ สัทอักษรสากล ไตรยางศ์
กลางมาตรฐาน กรุงเทพ นครศรีธรรมราช ไชยา
ก ไก่ [k] [g], [k] [k] [k] กลาง
ข ไข่ [kʰ] [kʰ] [kʰ] [kʰ] สูง
ฃ¹ ข ขวด [kʰ] [kʰ] [kʰ] [kʰ] สูง
ค ควาย [kʰ] [g], [kʰ] [kʰ] [kʰ] ต่ำ
ฅ¹ ฅ คน [kʰ] [kʰ] [kʰ] [kʰ] ต่ำ
ฆ ระฆัง [kʰ] [kʰ] [kʰ] [kʰ] ต่ำ
ง งู [ŋ] [ŋ] [ɧ] [ɧ] ต่ำ
จ จาน [tɕ] [ʣ], [ts] [c] [tɕ] กลาง
ฉ ฉิ่ง [tɕʰ] [tsʰ] [cʰ] [tɕʰ] สูง
ช ช้าง [tɕʰ] [tsʰ] [cʰ] [tɕʰ] ต่ำ
ซ โซ่ [s] [s] [s] [s] ต่ำ
ฌ เฌอ [tɕʰ] [tsʰ], [ʈʂʰ] [cʰ] [tɕʰ] ต่ำ
ญ หญิง [j] [j] [ɲ] [ɲ] ต่ำ
ฎ ชฎา [d] [d] [d] [d] กลาง
ฏ ปฏัก [t] [t] [t] [t] กลาง
ฐ ฐาน [tʰ] [tʰ] [tʰ] [tʰ] สูง
ฑ มณโฑ [tʰ] [tʰ] [tʰ] [tʰ] ต่ำ
ฒ ผู้เฒ่า [tʰ] [tʰ] [tʰ] [tʰ] ต่ำ
ณ เณร [n] [n] [n] [n] ต่ำ
ด เด็ก [d] [d] [d] [d] กลาง
ต เต่า [t] [t] [t] [t] กลาง
ถ ถุง [tʰ] [tʰ] [tʰ] [tʰ] สูง
ท ทหาร [tʰ] [tʰ] [tʰ] [tʰ] ต่ำ
ธ ธง [tʰ] [tʰ] [tʰ] [tʰ] ต่ำ
น หนู [n] [n] [n] [n] ต่ำ
บ ใบไม้ [b] [b] [b] [b] กลาง
ป ปลา [p] [p] [p] [p] กลาง
ผ ผึ้ง [pʰ] [pʰ] [pʰ] [pʰ] ต่ำ
ฝ ฝา [f] [f] [v] [v] ต่ำ
พ พาน [p] [p] [p] [p] ต่ำ
ฟ ฟัน [f] [f] [v] [v] ต่ำ
ภ สำเภา [p] [p] [p] [p] ต่ำ
ม ม้า [m] [m] [m] [m] ต่ำ
ย ยักษ์ [j] [j] [j] [j] ต่ำ
ร เรือ [r] [ɻ], [ɹ] [r], [ɹ] [r], [ɹ] ต่ำ
ล ลิง [ɹ] [ɹ] [ɹ] [ɹ] ต่ำ
ว แหวน [w] [w] [N] [N] ต่ำ
ศ ศาลา [s] [s] [s] [s] สูง
ษ ฤๅษี [s] [s] [s] [s] สูง
ส เสือ [s] [s] [s] [s] สูง
ห หีบ [h] [h] [x] [x] สูง
ฬ จุฬา [ɹ] [ɹ] [ɹ] [ɹ] ต่ำ
อ² อ อ่าง [ʔ] [ʔ] [ʔ] [ʔ] กลาง
ฮ นกฮูก [h] [h] [h] [h] ต่ำ
  1. ฃ และ ฅ เป็นอักษรที่ในปัจจุบันเลิกใช้แล้ว
  2. อ ถือว่าเป็นเสียงว่างให้รูปสระมาเกาะได้

พยัญชนะไทยยังแบ่งออกเป็น 3 หมู่ เรียกว่า ไตรยางศ์ ประกอบด้วย

สระแก้ไข

สระในภาษาไทยมี 21 รูป ซึ่งรูปสระเหล่านี้จะนำไปประกอบเป็นรูปสระที่ใช้จริงอีกต่อหนึ่ง (ดูที่ ภาษาไทย)

วรรณยุกต์แก้ไข

วรรณยุกต์ในภาษาไทยมี 4 รูป 5 เสียง

เสียงวรรณยุกต์ไทยตามหลักภาษาศาสตร์ แบ่งได้ดังนี้

  • เสียงสามัญ (ระดับเสียงกึ่งสูง-กลาง)
  • เสียงเอก (ระดับเสียงกึ่งต่ำ-ต่ำ)
  • เสียงโท (ระดับเสียงสูง-ต่ำ)
  • เสียงตรี (ระดับเสียงกึ่งสูง-สูง)
  • เสียงจัตวา (ระดับเสียงกึ่งต่ำ-ต่ำ-กึ่งสูง)

รูปวรรณยุกต์แก้ไข

เครื่องหมายวรรณยุกต์ในภาษาไทย มี 4 รูป ดังนี้

ไม้เอก (-่) ไม้โท (-้) ไม้ตรี (-๊) และ ไม้จัตวา (-๋)

อย่างไรก็ตาม ในจารึกสมัยโบราณ เช่น ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหง มีเครื่องหมายวรรณยุกต์เพียง 2 รูป คือ ไม้เอก (-่) และไม้โท (-๋)[ต้องการอ้างอิง] เช่น น๋อง (น้อง), ห๋า (ห้า)

การผันเสียงวรรณยุกต์แก้ไข

โดยทั่วไปเสียงพยางค์หนึ่งในภาษาไทย สามารถผันได้ ๕ เสียงวรรณยุกต์ แต่ในภาษาเขียน จะมีกฎเกณฑ์การผันที่ตายตัว ดังนี้

หมู่อักษร-คำเป็นคำตาย เสียงสามัญ เสียงเอก เสียงโท เสียงตรี เสียงจัตวา
อักษรกลาง คำเป็น กา ก่า ก้า ก๊า ก๋า
อักษรกลาง คำตาย สระสั้น - กะ ก้ะ ก๊ะ ก๋ะ
อักษรกลาง คำตาย สระยาว - กาบ ก้าบ ก๊าบ ก๋าบ
อักษรสูง คำเป็น - ข่า ข้า - ขา
อักษรสูง คำตาย สระสั้น - ขะ ข้ะ - -
อักษรสูง คำตาย สระยาว - ขาบ ข้าบ - -
อักษรต่ำ คำเป็น คา - ค่า ค้า -
อักษรต่ำ คำตาย สระสั้น - - ค่ะ คะ ค๋ะ
อักษรต่ำ คำตาย สระยาว - - คาบ ค้าบ ค๋าบ

คำตายของอักษรกลางและอักษรสูง ไม่ว่าสระจะเป็นเสียงสั้นหรือเสียงยาวก็ผันวรรณยุกต์ตามรูปแบบเดียวกัน เว้นแต่คำตายของอักษรต่ำ เมื่อเป็นสระเสียงสั้นหรือเสียงยาวจะผันคนละแบบ

อักษรต่ำและอักษรสูงไม่สามารถผันให้ครบ ๕ เสียงได้ จึงมักจะใช้อักษรเสียงเดียวกันจากอีกหมู่หนึ่งมาใช้เป็นอักษรนำ โดยมีอักษรสูงนำ (ยกเว้นอักษร อ ซึ่งเป็นอักษรกลาง สามารถนำ อักษร ย ได้) เช่น นา หน่า น่า น้า หนา, มี หมี่ มี่ มี้ หมี

ตัวเลขแก้ไข

ดูบทความหลักที่: เลขไทย

ตัวเลขที่เป็นอักษรไทย เรียกว่าเลขไทย มีลักษณะดังนี้

๐ ๑ ๒ ๓ ๔ ๕ ๖ ๗ ๘ ๙

วิธีการบอกจำนวนใช้ระบบประจำหลักเหมือนกับตระกูลเลขฮินดู-อารบิกอื่น ๆ

เครื่องหมายวรรคตอนแก้ไข

รหัสยูนิโคดสำหรับอักษรไทยแก้ไข

ช่วงรหัสยูนิโคด (Unicode) ของอักษรไทย คือ U+0E00 ถึง U+0E7F

ไทย
Unicode.org chart (PDF)
  0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 A B C D E F
U+0E0x  
U+0E1x
U+0E2x
U+0E3x         ฿
U+0E4x
U+0E5x        
U+0E6x                                
U+0E7x                                


ดูเพิ่มแก้ไข

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข