เปิดเมนูหลัก

เป็นพยัญชนะตัวที่ 9 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก และก่อนหน้า จัดอยู่ในกลุ่มอักษรสูง ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า "ฉ ฉิ่ง"

อักษรไทย
รูปพยัญชนะ
รูปสระ
–ั –ํ –ิ ' "
–ุ –ู –็
ฤๅ ฦๅ
รูปวรรณยุกต์
–่ –้ –๊ –๋
เครื่องหมายอื่น ๆ
–์ –๎ –ฺ
เครื่องหมายวรรคตอน
ฯลฯ

ฉ เพียงตัวเดียว สามารถเป็นคำได้หนึ่งคำ อ่านว่า ฉอ, ฉ้อ, ฉะ แปลว่า "หก" เป็นปัจจัยประกอบคำบาลี

เสียงแก้ไข

อักษร "ฉ" ตรงกับตัวเทวนาครี "छ" ภาษาฮินดีแทนด้วยเสียงเสียงกักเพดานแข็งไม่ก้องพ่นลม [cʰ] แต่ภาษาไทยกลางและภาษาไทยใต้มีความผันผวนไปตามภาษาถิ่นหลายที่ตามตารางดังนี้

ภาษาถิ่น พยัญชนะต้น พยัญชนะตัวสะกด หมายเหตุ
ไทยกลางมาตรฐาน [t͡ɕʰ] [t̚]
ไทยกลางเมืองหลวง [tsʰ] [t̚] เป็นเสียงพยัญชนะที่มาจากภาษาแต้จิ๋วและภาษาฮกเกี้ยน
ไทยกลางภาคกลางตอนบน [t͡ɕʰ] [t̚]
ไทยกลางตะวันตกเฉียงใต้ [t͡ɕʰ] [t̚]
ไทยโคราช [t͡ɕʰ] [t̚]
ไทยใต้ตะวันตกเฉียงเหนือ ไชยา [t͡ɕʰ] [c]
ภูเก็ต [tsʰ] [c] เป็นเสียงพยัญชนะที่มาจากภาษาฮกเกี้ยน
ไทยใต้มาตรฐาน [cʰ] [c]
ไทยใต้ตากใบ [cʰ] [c]



อักษร ฉ เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น แทนเสียง [t͡ɕʰ] และพยัญชนะสะกด แทนเสียง [t̚] (ในทางทฤษฎี)

ดึงข้อมูลจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=ฉ&oldid=8428655"