เปิดเมนูหลัก

(ช้าง) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 10 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก (ฉิ่ง) และก่อนหน้า (โซ่) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ช ช้าง”

อักษรไทย
รูปพยัญชนะ
รูปสระ
–ั –ํ –ิ ' "
–ุ –ู –็
ฤๅ ฦๅ
รูปวรรณยุกต์
–่ –้ –๊ –๋
เครื่องหมายอื่น ๆ
–์ –๎ –ฺ
เครื่องหมายวรรคตอน
ฯลฯ

เสียงแก้ไข

อักษร "ช" ตรงกับตัวเทวนาครี "ज" ภาษาฮินดีแทนด้วยเสียงเสียงกักเพดานแข็งก้อง [ɟ] แต่ภาษาไทยกลางและภาษาไทยใต้ไม่มีเสียงนี้ โดยเป็นเสียงในภาษาไทยกลางและภาษาไทยใต้ดังนี้

ภาษาถิ่น พยัญชนะต้น พยัญชนะตัวสะกด หมายเหตุ
ไทยกลางที่ราบภาคกลาง อยุธยา-ปทุมธานี (มาตรฐาน) [t͡ɕʰ] [t̚]
ธนบุรี [ʃ] [t̚] เพี้ยนมาจากภาษาโปรตุเกสและภาษาเปอร์เซีย
สุพรรณบุรี [t͡ɕʰ] [d] หางเสียงลากยาว
ไทยกลางเมืองหลวง กรุงเทพ [ʃ]~[tsʰ] [t̚] เพี้ยนมาจากภาษาอังกฤษและภาษาแต้จิ๋ว
ชลบุรี-แปดริ้ว [tsʰ] [t̚] เป็นเสียงพยัญชนะที่มาจากภาษาแต้จิ๋ว
ไทยกลางภาคกลางตอนบน [t͡ɕʰ] [d] หางเสียงลากยาว
ไทยกลางตะวันตกเฉียงใต้ [t͡ɕʰ] [d] หางเสียงลากยาว
ไทยโคราช [t͡ɕʰ] [d] หางเสียงลากยาว
ไทยใต้ตะวันตกเฉียงเหนือ ไชยา [t͡ɕʰ] [c]
ภูเก็ต [tsʰ] [c] เป็นเสียงพยัญชนะที่มาจากภาษาฮกเกี้ยน
ไทยใต้มาตรฐาน [cʰ] [c]
ไทยใต้ตากใบ [cʰ] [c]

กรณีทับศัพท์ภาษาต่างประเทศ ใช้แทนเสียง /t͡ʃ/, /ʃ/ หรืออื่น ๆ ที่ใกล้เคียง ทั้งพยัญชนะต้นและพยัญชนะสะกด

ดึงข้อมูลจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=ช&oldid=8428715"