เปิดเมนูหลัก

อักษรปัลลวะ เป็นอักษรสระประกอบในตระกูลอักษรพราหมี ซึ่งพัฒนาขึ้นในตอนใต้ของอินเดียช่วงที่ราชวงศ์ปัลลวะมีอำนาจประมาณพุทธศตวรรษที่ 11 ซึ่งการกำเนิดขึ้นของอักษรครันถะ[1]ในอินเดีย และอักษรต่าง ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น อักษรบาหลี[2], อักษรชวา[3], อักษรกวิ[4], อักษรไบบายิน[5], อักษรมอญ[6], อักษรพม่า[7], อักษรเขมร[8], อักษรล้านนา[9], อักษรไทย[10], อักษรลาว[11] และ อักษรไทลื้อ[12] รวมทั้งอักษรสิงหล[13] ในศรีลังกา ทั้งหมดได้รับอิทธิพลในทางตรงหรือทางอ้อม มาจากอักษรกทัมพะ-ปัลลวะ[14]

ปัลลวะ
ชนิดอักษรสระประกอบ
ภาษาพูดทมิฬ, มลยาฬัม
ช่วงยุคพุทธศตวรรษที่ 11 ถึงพุทธศตวรรษที่ 14
ระบบแม่
ระบบลูกครันถะ, มอญ, เขมร, กวิ
ระบบพี่น้องทมิฬ, วัตเตลุตตุ (Vatteluttu)
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทศาสตร์สัทอักษรสากล หากไม่มีการสนับสนุนเร็นเดอร์ที่เหมาะสม คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม กล่อง หรือสัญลักษณ์อื่นแทนอักขระยูนิโค้ด

ร่างข้อเสนอรหัส ยูนิโค้ด ของอักษรปัลลวะ ได้รับการยอมรับในปี 2561[15]

รูปแบบแก้ไข

 
จารึกอักษรปัลลวะ พุทธศตวรรษที่ 13 ที่
วัดกาญจี ไกรลาสนาถ ในเมืองกาญจีปุรัม
รัฐทมิฬนาฑู อินเดีย

รูปแบบของอักษรในตารางนำมาจากตัวอย่างจารึกในพุทธศตวรรษที่ 12 (* หมายถึง อักษรนั้นไม่ทราบเสียงอ่านที่แน่ชัด เนื่องจากมีหลักฐานปรากฎอยู่น้อยในบริเวณเอเชียตะวันออกเฉียงใต้)

พยัญชนะแก้ไข

พยัญชนะแต่ละตัวจะตามด้วยเสียง อา /a/ ซึ่งจะออกเป็นเสียงนี้เมื่อไม่ได้ตามด้วยสระ ถ้าอักษรสองตัวเขียนตามกันโดยไม่มีสระคั่น อักษรตัวที่สองจะเขียนเป็นแบบลดรูปและซ้อนอยู่ใต้อักษรตัวแรก[16]

ka kha ga gha nga ca cha ja jha* nya ṭa ṭha* ḍa ḍha* ṇa ta tha
                                 
da dha na pa pha ba bha ma ya ra la va śa ṣa sa ha
                               

รูปสระแก้ไข

a ā i ī u e o ai* au*
                 

อักษร กทัมพะ-ปัลลวะแก้ไข

 
จารึกอักษรปัลลวะที่พบในศรีลังกา

ระหว่างการปกครองของราชวงศ์ปัลลวะ นักบวช, พระ, วิญญูชนและพ่อค้าวาณิช ได้นำอักษรไปเผยแพร่ยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ราชวงศ์ปัลลวะพัฒนาอักษรปัลลวะโดยมีพื้นฐานมาจากอักษรทมิฬ-พราหมี ลักษณะของอักษรที่พัฒนาขึ้นทำให้สามารถถ่ายทอดเสียงพยัญชนะได้ตรงและครบถ้วน อักษรที่คล้ายคลึงกับอักษรปัลลวะพบได้ในระบบการเขียนของ ราชวงศ์จาลุกยะ[17], ราชวงศ์กทัมพะ, เมืองเวงคี ในสมัยของราชวงศ์ อานธรอิกษวากุ รูปแบบของอักษรพราหมีถูกนำมาปรับปรุงจนมีความแตกต่างกันเล็กน้อยใน อักษรของราชวงศ์โจฬะ, ราชวงศ์ปัณฑยะ และ ราชวงศ์เจระ อักษรปัลลวะเป็นกระบวนการพัฒนาจากอักษรพราหมีแรกสุดที่สำคัญในอินเดีย มีความระมัดระวังในการรวมเส้นโค้งและมุมเหลี่ยมและเพิ่มเติมรูปแบบของตัวอักษร ซึ่งเหมาะสำหรับจารึกเรื่องทั่วไปและเรื่องศาสนา อักษร กทัมพะ-ปัลลวะ[18] พัฒนาต่อมาเป็นรูปแบบเบื้องต้นของอักษรกันนาดา และอักษรเตลูกู ซึ่งตัวอักษรมีความโค้งมนขึ้นและเขียนเชื่อมต่อเนื่องกัน เนื่องจากนำไปใช้จารบนใบปาล์มและเขียนบนกระดาษ[19][13]

อักษรปัลลวะเป็นอักษรชนิดแรกที่แพร่เข้ามาสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้[20] โดยเป็นอักษรต้นแบบของอักษรมอญโบราณ อักษรขอมโบราณ และอักษรกวิ ซึ่งอักษรทั้งสามเป็นอักษรต้นแบบให้กับอักษรเกือบทั้งหมดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในเวลาต่อมา

ดูเพิ่มแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  1. "Grantha alphabet". สืบค้นเมื่อ 13 September 2018.
  2. "Balinese alphabet". สืบค้นเมื่อ 13 July 2019.
  3. "Javanese alphabet". สืบค้นเมื่อ 13 September 2018.
  4. "Kawi alphabet". สืบค้นเมื่อ 13 September 2018.
  5. "Tagalog". สืบค้นเมื่อ 13 September 2018.
  6. "Mon". สืบค้นเมื่อ 13 September 2018.
  7. "Burmese". สืบค้นเมื่อ 13 September 2018.
  8. "Khmer". สืบค้นเมื่อ 13 September 2018.
  9. "Lanna alphabet". สืบค้นเมื่อ 13 September 2018.
  10. "Thai". สืบค้นเมื่อ 13 September 2018.
  11. "Lao". สืบค้นเมื่อ 13 September 2018.
  12. "New Tai Lue script". สืบค้นเมื่อ 13 September 2018.
  13. 13.0 13.1 Jayarajan, Paul M. (1976-01-01). History of the Evolution of the Sinhala Alphabet (in อังกฤษ). Colombo Apothecaries' Company, Limited.
  14. "Pallava script". SkyKnowledge.com. 2010-12-30.
  15. Pandey, Anshuman (27 March 2018). "Preliminary proposal to encode Pallava in Unicode" (PDF). unicode.org.
  16. "อักษรพราหมี-อักษรปัลลวะต้นกำเนิดอักษร มอญ ขอม ไทย". unzeen.com. สืบค้นเมื่อ 2019-10-28.
  17. "Western Chalukya D. 690 A.D." Skyknowledge.com.
  18. "Pallava script". Skyknowledge.com. 2014-02-02. สืบค้นเมื่อ 2014-03-13.
  19. "Pallava - an important ancient script from South India". สืบค้นเมื่อ 2013-09-05.
  20. "จารึกเขารัง". โครงการฐานข้อมูลจารึกในประเทศไทย. ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน). 24 กรกฎาคม 2562.

บรรณานุกรมแก้ไข

  • Sivaramamurti, C (1966). Indian Epigraphy and South Indian Scripts. Chennai, India: Principal Commissioner of Museums, Government Museum. ASIN B0007J48WU.

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข