ผู้ใช้:Poonpun2016/กระบะทราย 3

คนงานภารโรงใช้สิทธิประท้วงหน้าอาคารเอ็มทีวี ในแซนตามอนิกา รัฐแคลิฟอร์เนีย

สิทธิในการประท้วง อาจเป็นการแสดงถึงสิทธิใน เสรีภาพในการชุมนุม สิทธิใน เสรีภาพในการสมาคม และสิทธิใน เสรีภาพในการพูด[1]นอกจากนี้ การประท้วงและข้อจำกัดในการประท้วงยังคงมีอยู่ตราบที่รัฐบาลมีอำนาจ[2]

ในกฎหมายระหว่างประเทศแก้ไข

สนธิสัญญาระหว่างประเทศหลายฉบับมีข้อตกลงที่ชัดเจนเกี่ยวกับสิทธิในการประท้วง Such agreements include the 1950 European Convention on Human Rights, especially Articles 9 to 11; and the 1966 International Covenant on Civil and Political Rights, especially Articles 18 to 22. Articles 9 enunciates the "right to freedom of thought, conscience, and religion."[3] Article 10 enunciates the "right to freedom of expression."[3] Article 11 enunciates the "right to freedom of association with others, including the right to form and to join trade unions for the protection of his interests."[3] However, in these and other agreements the rights of freedom of assembly, freedom of association, and freedom of speech are subject to certain limitations. For example, the International Covenant on Civil and Political Rights contains prohibitions on "propaganda of war" and advocacy of "national, racial or religious hatred"; and it allows the restriction of the freedom to assembly if it is necessary "in a democratic society in the interests of national security or public safety, public order, the protection of public health or morals or the protection of the rights and freedoms of others." (Articles 20 and 21)[3] Different places have passed their own clarification of these rights.

Protesting, however, is not necessarily violent or a threat to the interests of national security or public safety. Nor is it necessarily civil disobedience, when protesting does not involve violating the laws of the state. Protests, even campaigns of nonviolent resistance, or civil resistance, can often have the character (in addition to using nonviolent methods) of positively supporting a democratic and constitutional order. This can happen, for example, when such resistance arises in response to a military coup d'état;[4] or in the somewhat similar case of a refusal of the state leadership to surrender office following defeat in an election.

ที่สถาบันเอกชนแก้ไข

 
Mary Beth Tinker was given detention for wearing a black armband to protest the Vietnam War, leading to the Tinker v. Des Moines case.

นายจ้าง สถาบันการศึกษา[5] และสมาคมวิชาชีพ[6] หลายแห่ง มีนโยบายสาธิตที่จำกัดสิทธิของสมาชิกในการประท้วง เช่น กำหนดให้พวกเขาอยู่ในเขตพูดเสรี ในสหรัฐอเมริกา คดีในศาลฎีกาของทิงเกอร์ วี. ดิมอยน์ ปี ค.ศ. 1969 ได้ให้สิทธินักศึกษาในการประท้วง ตราบใดที่ไม่ก่อให้เกิด "การหยุดชะงักอย่างมีนัยสำคัญ[7]

ดูเพิ่มแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  1. "The Historic Right to Peaceful Protest". YourRights.org.uk (Liberty). 19 กันยายน 2006. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 เมษายน 2008.
  2. Cooper, Jo (2005). Addis, Megan; Morrow, Penelope (บ.ก.). "The Right to Peaceful Protest" in Your Rights: The Liberty Guide to Human Rights (8 ed.). Pluto Press. ISBN 9780745322766. JSTOR j.ctt183q56g.
  3. 3.0 3.1 3.2 3.3 Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms and/or International Covenant on Civil and Political Rights Office of the United Nations High Commissioner of Human Rights
  4. Adam Roberts, "Civil Resistance to Military Coups", Journal of Peace Research, Oslo, vol. 12, no. 1, 1975, pp. 19-36.
  5. Long, Waverly (10 พฤศจิกายน 2021). "Senior administrators emphasize Northwestern's demonstration policy". The Daily Northwestern. สืบค้นเมื่อ 21 มีนาคม 2022.
  6. Mather, Victor (10 มิถุนายน 2020). "How Sports Leagues Regulate Athletes' Activism". The New York Times (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 21 มีนาคม 2022.
  7. Shackelford, Kelly (พฤศจิกายน 2014). "Mary Beth and John Tinker and Tinker v. Des Moines : Opening the schoolhouse gates to first amendment freedom: TINKER (1969) AND STUDENTS' FREE SPEECH". Journal of Supreme Court History (ภาษาอังกฤษ). 39 (3): 372–385. doi:10.1111/j.1540-5818.2014.12054.x.

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข

แม่แบบ:Humanrights-stub


ในบทความนี้นามสกุลแรกและฝ่ายบิดาคือ โลเปซ และนามสกุลที่สองและฝ่ายมารดาคือ โรดริเกรซ
ดิเอโก โลเปซ
 
โลเปซ ขณะลงเล่นให้กับEspanyol in 2017
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อเต็ม ดิเอโก โลเปซ โรดริเกรซ[1]
วันเกิด 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1981 (40 ปี)[1]
สถานที่เกิด Paradela, Spain[1]
ส่วนสูง 1.96 m (6 ft 5 in)[1]
ตำแหน่ง Goalkeeper
ข้อมูลสโมสร
สโมสรปัจจุบัน
Rayo Vallecano
สโมสรเยาวชน
1990–1994 Sarriana
1994–1999 Lugo
สโมสรอาชีพ*
ปี ทีม ลงเล่น (ประตู)
1999–2000 Lugo 2 (0)
2000–2003 Real Madrid C 62 (0)
2001–2002Alcorcón (loan) 0 (0)
2003–2005 Real Madrid B 41 (0)
2005–2007 Real Madrid 2 (0)
2007–2012 Villarreal 171 (0)
2012–2013 Sevilla 8 (0)
2013–2014 Real Madrid 52 (0)
2014–2017 Milan 36 (0)
2016–2017Espanyol (loan) 35 (0)
2017–2022 Espanyol 160 (0)
2022– Rayo Vallecano 0 (0)
ทีมชาติ
2009 Spain 1 (0)
2005–2007 Galicia 3 (0)
* นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้แก่สโมสรเฉพาะลีกในประเทศเท่านั้น ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 23:29, 22 May 2022 (UTC)

Diego López Rodríguez (เสียงอ่านภาษาสเปน: [ˈdjeɣo ˈlopeθ]; born 3 November 1981) is a Spanish professional footballer who plays for Rayo Vallecano as a goalkeeper.

After spending seven years with Real Madrid, playing for its various teams, he made a name for himself in La Liga with Villarreal, appearing in 230 official games over the course of five seasons. In 2013, following a brief spell with Sevilla, he returned to Real Madrid.

López represented Spain at the 2009 Confederations Cup.

  1. 1.0 1.1 1.2 1.3 "Diego López". RCD Espanyol. สืบค้นเมื่อ 1 กุมภาพันธ์ 2021.