ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน

ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน (อังกฤษ: ASEAN Football Federation Championship) หรือ เอเอฟเอฟ มิตซูบิชิ อิเล็กทริค คัพ (AFF Mitsubishi Electric Cup) หรือเรียกย่อกันว่า อาเซียนคัพ เป็นการแข่งขันฟุตบอลระหว่างประเทศในภูมิภาคอาเซียน จัดขึ้นทุก ๆ 2 ปี โดย สหพันธ์ฟุตบอลอาเซียน (ASEAN Football Federation) หรือ เอเอฟเอฟ (AFF) เริ่มการแข่งขันครั้งแรกในปี ค.ศ. 1996 ภายใต้ชื่อ ไทเกอร์คัพ (Tiger Cup) เนื่องจากมีผู้สนับสนุนหลักคือ เบียร์ไทเกอร์ จากประเทศสิงคโปร์ ภายหลังในปี ค.ศ. 2007 เบียร์ไทเกอร์ได้ยกเลิกการสนับสนุน จึงเปลี่ยนชื่อเป็น อาเซียนฟุตบอลแชมเปียนชิพ แต่เปลี่ยนชื่อได้ 1 ปี ซูซูกิ ก็เข้ามาเป็นผู้สนับสนุนใหม่ จึงเปลี่ยนชื่อเป็น เอเอฟเอฟ ซูซูกิ คัพ (AFF Suzuki Cup) สืบมาจนถึงปี ค.ศ. 2022 มิตซูบิชิ อิเล็กทริค จึงเข้ามาเป็นผู้สนับสนุนใหม่แทน และเปลี่ยนชื่อเป็น เอเอฟเอฟ มิตซูบิชิ อิเล็กทริค คัพ มาจนถึงปัจจุบัน

ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน
AFF Championship symbol.png
สัญลักษณ์ใช้ตั้งแต่ ซูซูกิ คัพ 2018
ก่อตั้งพ.ศ. 2539
ภูมิภาคอาเซียน (เอเอฟเอฟ)
จำนวนทีม10 (รอบสุดท้าย)
ทีมชนะเลิศปัจจุบันธงชาติไทย ไทย
(ชนะเลิศครั้งที่ 6)
ทีมที่ประสบความสำเร็จที่สุดธงชาติไทย ไทย
(ชนะเลิศ 6 ครั้ง)
เว็บไซต์affsuzukicup.com
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2020

ผู้ชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียนทั้ง 13 ครั้งนั้นมีทีมชนะเลิศเพียง 4 ชาติคือ ไทย 6 ครั้ง สิงคโปร์ 4 ครั้ง เวียดนาม 2 ครั้ง และมาเลเซีย 1 ครั้ง

ผู้สนับสนุนแก้ไข

  • แลกาแดร์ สปอร์ตเป็นผู้มีส่วนร่วมในการสนับสนุนด้านสินค้าทางกีฬา สื่อและอื่น ๆ ตั้งแต่ปี 1996
  • ส่วนผู้สนับสนุนหลักใน 1996 ถึง 2006 คือ เบียร์ไทเกอร์ หลังจากนั้นในปี 2008 ซูซูกิได้เข้ามาเป็นผู้สนับสนุนต่อจนถึงปัจจุบัน[1]

ผลการแข่งขันแก้ไข

ปี เจ้าภาพ นัดชิงชนะเลิศ นัดชิงอันดับ 3 จำนวนทีม
ชนะเลิศ ผลการแข่งขัน รองชนะเลิศ อันดับที่ 3 ผลการแข่งขัน อันดับที่ 4
1996   สิงคโปร์  
ไทย
1–0  
มาเลเซีย
 
เวียดนาม
3–2  
อินโดนีเซีย
10
1998   เวียดนาม  
สิงคโปร์
1–0  
เวียดนาม
 
อินโดนีเซีย
3–3
(ต่อเวลา)
(ดวลลูกโทษ 5–4)
 
ไทย
8
2000   ไทย  
ไทย
4–1  
อินโดนีเซีย
 
มาเลเซีย
3–0  
เวียดนาม
9
2002   อินโดนีเซีย
  สิงคโปร์
 
ไทย
2–2 เวลาปกติ
(4–2) ดวลลูกโทษ
 
อินโดนีเซีย
 
เวียดนาม
2–1  
มาเลเซีย
9
ปี เจ้าภาพรอบแบ่งกลุ่ม นัดชิงชนะเลิศ รอบรองชนะเลิศอันดับ 3 หรือ แพ้รอบรองชนะเลิศ จำนวนทีม
ชนะเลิศ ผลการแข่งขัน รองชนะเลิศ อันดับที่ 3 ผลการแข่งขัน อันดับที่ 4
2004   มาเลเซีย
  เวียดนาม
 
สิงคโปร์
3–1
2–1
 
อินโดนีเซีย
 
มาเลเซีย
2–1  
พม่า
10
ผลการแข่งขันรวม 5–2
2007   สิงคโปร์
  ไทย
 
สิงคโปร์
2–1
1–1
 
ไทย
  มาเลเซีย และ   เวียดนาม 8
ผลการแข่งขันรวม 3–2
2008   อินโดนีเซีย
  ไทย
 
เวียดนาม
2–1
1–1
 
ไทย
  อินโดนีเซีย และ   สิงคโปร์ 8
ผลการแข่งขันรวม 3–2
2010   อินโดนีเซีย
  เวียดนาม
 
มาเลเซีย
3–0
1–2
 
อินโดนีเซีย
  ฟิลิปปินส์ และ   เวียดนาม 8
ผลการแข่งขันรวม 4–2
2012   มาเลเซีย
  ไทย
 
สิงคโปร์
3–1
0–1
 
ไทย
  มาเลเซีย และ   ฟิลิปปินส์ 8
ผลการแข่งขันรวม 3–2
2014   สิงคโปร์
  เวียดนาม
 
ไทย
2–0
2–3
 
มาเลเซีย
  ฟิลิปปินส์ และ   เวียดนาม 8
ผลการแข่งขันรวม 4–3
2016   พม่า
  ฟิลิปปินส์
 
ไทย
1–2
2–0
 
อินโดนีเซีย
  พม่า และ   เวียดนาม 8
ผลการแข่งขันรวม 3–2
ปี นัดชิงชนะเลิศ แพ้รอบรองชนะเลิศ จำนวนทีม
ชนะเลิศ ผลการแข่งขัน รองชนะเลิศ
2018  
เวียดนาม
2–2
1–0
 
มาเลเซีย
  ฟิลิปปินส์ และ   ไทย 10
ผลการแข่งขันรวม 3–2
2020[a]   สิงคโปร์[b]  
ไทย[c]
4–0
2–2
 
อินโดนีเซีย[c]
  สิงคโปร์ และ   เวียดนาม 10
ผลการแข่งขันรวม 6–2
2022 10


หมายเหตุ

  1. การแข่งขันได้ถูกเลื่อนการแข่งขันเนื่องจากสถานการณ์ การระบาดทั่วของโควิด-19
  2. เมื่อวันที่ 28 กันยายน 2021 ได้มีการประกาศว่าสิงค์โปร์จะเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2020 โดยจะจัดการแข่งขันเพียงประเทศเดียว[2]
  3. 3.0 3.1 เนื่องจากการไม่ปฏิบัติตามเงื่อนไขที่กำหนดโดย องค์กรต่อต้านการใช้สารต้องห้ามโลก (WADA), ไทยและอินโดนีเซีย จะไม่ได้รับอนุญาตให้แสดงตัวด้วยธงประจำชาติของพวกเขา[3][4] โดยจะมีผลตั้งแต่เดือนตุลาคม 2021[5]โดยไทยเลือกใช้โลโก้ของทีมชาติแทนธงชาติ ขณะที่อินโดนีเซียเลือกใช้ตราแผ่นดิน.
  • ตั้งแต่ปี 2004 การแข่งขันรอบแพ้คัดออกใช้ระบบ 2 เลกโดยผลัดกันเป็นเหย้า - เยือน
  • ตั้งแต่ปี 2007 ได้ยกเลิกการแข่งขันนัดชิงที่ 3 โดยจะเรียงผู้ผ่านเข้ารอบตามลำดับตัวอักษร จนในปี 2010 ได้เริ่มใช้กฎประตูทีมเยือนแทน
  • การแข่งขันปี 2018 ได้ปรับรูปแบบการแข่งขันใหม่คือ ทีมอันดับที่ 1 - 9 ที่จะไปรออยู่ในรอบแบ่งกลุ่มโดยอัตโนมัติส่วน 2 ทีมในอันดับสุดท้ายตามการจัดอันดับของการแข่งขันเมื่อปี 2016 มาแข่งกันก่อนในรอบคัดเลือกแบบ เหย้า – เยือนเพื่อหาตัวแทนให้ครบ 10 ทีมจากนั้นก็แบ่งเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 5 ทีม แต่ละทีมจะได้เล่นเป็นทีมเหย้า 2 นัดและเยือนอีก 2 นัด[6]

สรุปทำเนียบแชมป์แก้ไข

ทีม ชนะเลิศ รองชนะเลิศ อันดับที่สาม / รอบรองชนะเลิศ อันดับที่สี่ รวม 4
  ไทย 6 (1996, 2000, 2002, 2014, 2016, 2020) 3 (2007, 2008, 2012) 1 (2018) 1 (1998) 11
  สิงคโปร์ 4 (1998, 2004, 2007, 2012) - 2 (2008, 2020) - 6
  เวียดนาม 2 (2008, 2018) 1 (1998) 7 (1996, 2002, 2007, 2010, 2014, 2016, 2020) 1 (2000) 11
  มาเลเซีย 1 (2010) 3 (1996, 2014, 2018) 4 (2000, 2004, 2007, 2012) 1 (2002) 9
  อินโดนีเซีย - 6 (2000, 2002, 2004, 2010, 2016, 2020) 2 (1998, 2008) 1 (1996) 9
  ฟิลิปปินส์ - - 4 (2010, 2012, 2014, 2018) - 4
  พม่า - - 1 (2016) 1 (2004) 2
รวม 13 13 21 5 52
* รอบรองชนะเลิศ (ยกเลิกการแข่งขันนัดชิงที่ 3 ตั้งแต่ปี 2007)

ความสำเร็จในการแข่งขันแก้ไข

ทีม  
1996
(10)
 
1998
(8)
 
2000
(9)
 
 
2002
(9)
 
 
2004
(10)
 
 
2007
(8)
 
 
2008
(8)
 
 
2010
(8)
 
 
2012
(8)
 
 
2014
(8)
 
 
2016
(8)
 
2018
(10)
 
2020
(10)

2022
(10)
รวม
  ออสเตรเลีย[note 1] ไม่ใช่สมาชิก เอเอฟเอฟ × × × × N/A 0
  บรูไน GS × × × × × N/A 1
  กัมพูชา GS GS GS GS GS GS GS GS N/A 8
  อินโดนีเซีย 4th 3rd 2nd 2nd 2nd GS SF 2nd GS GS 2nd GS 2nd N/A 13
  ลาว GS GS GS GS GS GS GS GS GS GS GS GS N/A 12
  มาเลเซีย 2nd GS 3rd 4th 3rd SF GS 1st SF 2nd GS 2nd GS N/A 13
  พม่า GS GS GS GS 4th GS GS GS GS GS SF GS GS N/A 13
  ฟิลิปปินส์ GS GS GS GS GS GS SF SF SF GS SF GS N/A 12
  สิงคโปร์ GS 1st GS GS 1st 1st SF GS 1st GS GS GS SF N/A 13
  ไทย 1st 4th 1st 1st GS 2nd 2nd GS 2nd 1st 1st SF 1st N/A 13
  ติมอร์-เลสเต ส่วนหนึ่งของอินโดนีเซีย × GS GS GS N/A 3
  เวียดนาม 3rd 2nd 4th 3rd GS SF 1st SF GS SF SF 1st SF N/A 13
ตำแหน่ง

หมายเหตุ

  1. นับตั้งแต่เข้าร่วม เอเอฟเอฟ ในปี 2013, ออสเตรเลีย ไม่เคยเข้าร่วมการแข่งขัน ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน อย่างไรก็ตาม ออสเตรเลียได้เข้าแข่งขันใน ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติเอเชียตะวันออก ในปี 2013.

รางวัลแก้ไข

ปี ผู้เล่นทรงคุณค่า ผู้ทำประตูสูงสุด ประตู ผู้เล่นเยาวชนประจำรายการ รางวัลแฟร์เพลย์
1996
  Zainal Abidin Hassan   เนติพงษ์ ศรีทองอินทร์ 7 N/A
(รางวัลในปี 2020)
  บรูไน
1998
  Nguyễn Hồng Sơn   มโย ไลง์ วีน 4 ไม่ได้รับรางวัล
2000
  เกียรติศักดิ์ เสนาเมือง   Gendut Doni Christiawan 5   มาเลเซีย
  วรวุฒิ ศรีมะฆะ
2002
  เทิดศักดิ์ ใจมั่น   Bambang Pamungkas 8 ไม่ได้รับรางวัล
2004
  Lionel Lewis   Ilham Jaya Kesuma 7
2007
  โนห์ อลัม ชาห์   โนห์ อลัม ชาห์ 10
2008
  Dương Hồng Sơn   Budi Sudarsono 4   ไทย
  Agu Casmir
  ธีรศิลป์ แดงดา
2010
  Firman Utina   Safee Sali 5   ฟิลิปปินส์
2012
  Shahril Ishak   ธีรศิลป์ แดงดา 5   มาเลเซีย
2014
  ชนาธิป สรงกระสินธ์   Safiq Rahim 6   เวียดนาม
2016
  ชนาธิป สรงกระสินธ์   ธีรศิลป์ แดงดา 6   ไทย
2018
  เหงียน กวาง หาย   อดิศักดิ์ ไกรษร 8   มาเลเซีย
2020
  ชนาธิป สรงกระสินธ์   ธีรศิลป์ แดงดา 4   ปราตามา อาร์ฮัน   อินโดนีเซีย
  ชนาธิป สรงกระสินธ์
  Bienvenido Marañón
  Safawi Rasid

ผู้ทำประตูสูงสุดโดยรวมแก้ไข

อันดับ ผู้เล่น ประตู
1   ธีรศิลป์ แดงดา 19
2   โนห์ อลัม ชาห์ 17
3   วรวุฒิ ศรีมะฆะ 15
  เล กง วิญ
5   Lê Huỳnh Đức 14
6   Kurniawan Dwi Yulianto 13
7   Bambang Pamungkas 12
  เกียรติศักดิ์ เสนาเมือง
9   Agu Casmir 11
  อดิศักดิ์ ไกรษร
11   Khairul Amri 10
  • ตัวหนา หมายถึงผู้เล่นที่ยังเล่นให้แก่ฟุตบอลทีมชาติอยู่

ผู้ฝึกสอนที่ชนะเลิศแก้ไข

ปี ทีม ผู้ฝึกสอน
1996   ไทย   ธวัชชัย สัจจกุล
1998   สิงคโปร์   Barry Whitbread
2000   ไทย   ปีเตอร์ วิธ
2002   ไทย
2004   สิงคโปร์   Radojko Avramović
2007   สิงคโปร์
2008   เวียดนาม   Henrique Calisto
2010   มาเลเซีย   K. Rajagopal
2012   สิงคโปร์   Radojko Avramović
2014   ไทย   เกียรติศักดิ์ เสนาเมือง
2016   ไทย
2018   เวียดนาม   พัก ฮัง-ซอ
2020   ไทย   อาเลชังดรี ปอลกิง

ตารางอันดับตลอดกาลแก้ไข

ณ วันที่ 2021
อันดับ ทีม Part Pld W D L GF GA GD Pts ผลงานที่ดีที่สุด
1   ไทย 13 77 49 17 11 167 89 +78 164 ชนะเลิศ (1996, 2000, 2002, 2014, 2016, 2020)
2   เวียดนาม 13 71 37 19 15 145 74 +71 130 ชนะเลิศ (2008, 2018)
3   อินโดนีเซีย 13 69 35 14 20 175 122 +53 119 รองชนะเลิศ (2000, 2002, 2004, 2010, 2016, 2020)
4   สิงคโปร์ 13 62 31 15 16 112 62 +50 108 ชนะเลิศ (1998, 2004, 2007, 2012)
5   มาเลเซีย 13 69 30 15 24 120 81 +39 105 ชนะเลิศ (2010)
6   พม่า 13 46 15 7 24 58 101 -43 52 รอบรองชนะเลิศ (2004, 2016)
7   ฟิลิปปินส์ 12 44 10 4 30 47 50 –3 34 รอบรองชนะเลิศ (2010, 2012, 2014, 2018)
8   กัมพูชา 8 30 4 0 26 29 102 –73 12 รอบแบ่งกลุ่ม (8 ครั้ง)
9   ลาว 12 41 2 5 34 30 155 –125 11 รอบแบ่งกลุ่ม (12 ครั้ง)
10   บรูไน 1 4 1 0 3 1 15 –14 3 รอบแบ่งกลุ่ม (1996)
11   ติมอร์-เลสเต 3 12 0 0 12 6 50 –44 0 รอบแบ่งกลุ่ม (2004, 2018, 2020)

ดูเพิ่มแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  1. "Suzuki drives Asean Football Championship to new heights". Singapore: ASEAN Football Federation. 19 July 2016. สืบค้นเมื่อ 25 July 2016.
  2. Noronha, Anselm (28 September 2021). "Singapore to host AFF Suzuki Cup 2020: Teams, how to watch & more | Goal.com". Goal.com. สืบค้นเมื่อ 29 September 2021.
  3. "Thailand loses right to host tournaments". Bangkok Post. Bangkok Post Public Co. Ltd. สืบค้นเมื่อ 25 November 2021. The country has also been denied the right to display its national flag at any such events (international football events).
  4. "Chairman Of PSSI: Regarding The Flag At AFF 2020, We Will Follow Whatever The Decision Is". VOI – Waktunya Merevolusi Pemberitaan (ภาษาอังกฤษ). 24 November 2021. สืบค้นเมื่อ 25 November 2021.
  5. "WADA confirms non-compliance of five Anti-Doping Organizations (7 October 2021)". World Anti-Doping Agency (ภาษาอังกฤษ). 7 October 2021. สืบค้นเมื่อ 4 December 2021.
  6. "New format confirmed for AFF Suzuki Cup". Football Channel Asia. 14 March 2016. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 14 March 2016. สืบค้นเมื่อ 12 December 2016. Unknown parameter |deadurl= ignored (help)

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข