หลุยส์ วิตตอง

(เปลี่ยนทางจาก Louis Vuitton)

หลุยส์วิตตองมาย์ตีเยร์ (ฝรั่งเศส: Louis Vuitton Malletier) หรือมักเรียกว่า หลุยส์วิตตอง (Louis Vuitton) และย่อว่า แอลวี (LV) เป็นบริษัทเครื่องแต่งกายตามสมัยนิยมซึ่งนายหลุยส์ วิตตอง ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1854 และเป็นเจ้าของยี่ห้อ หลุยส์ วิตตอง (Louis Vuitton ลุยวิตตง) อักษรย่อแอลวีดังกล่าวปรากฏบนผลิตภัณฑ์ส่วนใหญ่ของบริษัทซึ่งมีตั้งแต่กระเป๋าหรูหรา สินค้าทำจากหนังสัตว์ ไปจนถึงเสื้อผ้าสำเร็จรูป รองเท้า นาฬิกา เครื่องประดับ แว่นตา และหนังสือ ปัจจุบัน หลุยส์วิตตองเป็นบริษัทด้านเครื่องแต่งกายตามสมัยนิยมชั้นนำแห่งหนึ่งของโลก ผลิตและขายสินค้าของตนเองทางร้านที่ตนเป็นเจ้าของ ผ่านห้างสรรพสินค้า และผ่านระบบอี-คอมเมิร์ซ[4][5] นอกจากนี้ ยี่ห้อหลุยส์ วิตตอง ยังได้รับการขนานนามว่ามีมูลค่าสูงสุดติดต่อกันหกปี (ค.ศ. 2006 ถึง 2012) ด้วย[6]

หลุยส์ วิตตอง
ประเภทส่วนหนึ่งของบริษัทผู้ถือหุ้น
อุตสาหกรรมขายปลีก
ก่อตั้ง1854; 170 ปีที่แล้ว (1854)
ผู้ก่อตั้งหลุยส์ วิตตอง
สำนักงานใหญ่,
จำนวนที่ตั้ง
3,708 (2014)[1]
บุคลากรหลัก
ปีแอโตร เบกการี[2] (ประธานกรรมการบริหาร)
เดลฟีเน อาโนลด์ (รองประธาน)
นีกอลา แฌ็สเกียร์ (ผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์แผนกสตรี)
ฟาร์เรลล์ วิลเลียมส์ (ผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์แผนกบุรุษ)
ผลิตภัณฑ์สินค้าฟุ่มเฟือย
รายได้เพิ่มขึ้น $ 10 พันล้าน (2016)[3]
พนักงาน
121,289 (2014)[1]
บริษัทแม่แอลวีเอ็มเอช โมเอต์ เฮนเนสซี่ หลุยส์ วิตตอง
เว็บไซต์louisvuitton.com
เชิงอรรถ / อ้างอิง

ประวัติ แก้

ก่อตั้งขึ้นก่อนสงครามโลกครั้งที่ 1 แก้

หลุยส์ วิตตอง ก่อตั้งโดย "หลุยส์ วิตตอง" ในปี ค.ศ.1854 ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส[7] โดยปี ค.ศ.1885 บริษัท ได้เปิดร้านสาขาแรกในกรุงลอนดอน จากที่มีการเลียนแบบอย่างต่อเนื่องของหลุยส์ วิตตองแล้ว วิตตองจึงสร้างรูปแบบใหม่ คือผ้าใบดามิเยร์ ในปี ค.ศ.1892 หลุยส์ วิตตอง ได้เสียชีวิต และฝ่ายบริหารของบริษัท ได้ส่งมอบกิจการให้กับลูกชายของเขา[7][5]

ในปี ค.ศ.1896 "จอร์จ วิตตอง" ได้เปิดตัวกระเป๋าผ้าใบรูปแบบใหม่ คือ ผ้าใบมอนอแกรม

 
โฆษณาสำหรับกระเป๋า หลุยส์ วิตตอง ในปี ค.ศ.1898

ในปี ค.ศ.1913 วิตตองได้เปิดร้านค้าใหม่ในช็องเซลีเซ เป็นร้านค้าสินค้าทางท่องเที่ยวที่ใหญ่ที่สุดในโลกในเวลานั้น ร้านยังเปิดในนิวยอร์ก มุมไบ วอชิงตัน ดี.ซี. ลอนดอน อะเล็กซานเดรีย และบัวโนสไอเรส

ในปี ค.ศ.1936 จอร์จ วิตตอง ได้เสียชีวิต และลูกชายของเขา "แกสตัน-หลุยส์ วิตตอง" คาดว่าจะได้ควบคุมบริษัทแทนพ่อของเขา[7]

ความร่วมมือ แก้

ในสงครามโลกครั้งที่สอง หลุยส์ วิตตองได้เข้าร่วมมือกับระบอบนาซี ในช่วงเยอรมันยึดครองของฝรั่งเศส หนังสือฝรั่งเศสหลุยส์วิตตอง ฝรั่งเศสซากา ประพันธ์โดยนักข่าวฝรั่งเศส ชื่อ "สเตฟานี บอน วิซินิตี้" และเผยแพร่โดย "ปาริเซียน เอดิชั่นส์ เฟยาร์ด"[8] บอกว่าสมาชิกของครอบครัววิตตอง ช่วยงานรัฐบาลหุ่นเชิดที่นำโดยนายจอมพลฟิลิปป์ เพเตน และเพิ่มความมั่งคั่งให้กับพวกเขา จากการทำธุรกิจกับชาวเยอรมัน ครอบครัววิตตองตั้งโรงงานเพื่อผลิตสิ่งประดิษฐ์อันน่ายกย่องให้กับเพเตน ซึ่งรวมถึงประติมากรรมมากกว่า 2,500 ชิ้น

แคโรไลน์ บาบูลล์ โฆษกของสำนักพิมพ์เฟยาร์ด กล่าวว่า "พวกเขาไม่ได้โต้แย้งอะไรในหนังสือ แต่พวกเขากำลังพยายามที่จะฝังมันโดยแกล้งทำเป็นมันไม่ได้อยู่"[9] การตอบสนองต่อการเปิดตัวของหนังสือเล่มนี้ในปี ค.ศ.2004 โฆษกของ LVMH กล่าวว่า "นี่คือประวัติศาสตร์โบราณ หนังสือเล่มนี้ครอบคลุมช่วงเวลาที่ครอบครัวทำงานและนานก่อนที่มันจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของ LVMH เรามีความหลากหลาย อดทนกับทุกสิ่ง ที่ควรจะเป็นในบริษัทสมัยใหม่"[9] และโฆษกของ LVMH ยังกล่าวเหน็บแนมกับนิตยสาร Le Canard enchaîné ว่า "เราไม่ได้ปฏิเสธข้อเท็จจริง แต่ที่น่าเสียใจที่ผู้เขียนวิซินิตี้ได้พูดเกินจริง เรายังไม่ได้สร้างแรงกดดันใดๆกับใคร ถ้าผู้สื่อข่าวต้องการตรวจสอบด้วยตัวเอง มันก็จะดีกับตัวผม"[9]

1945 ถึง 2000 แก้

 
ร้านหลุยส์วิตตองในลูกาโน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
 
ร้านหลุยส์วิตตองในโทรอนโต ประเทศแคนาดา

ในช่วงเวลานี้หลุยส์วิตตองเริ่มนำเอาหนังมาใช้ในผลิตภัณฑ์ส่วนใหญ่ซึ่งมีตั้งแต่กระเป๋าและกระเป๋าถือขนาดเล็กไปจนถึงกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่ บริษัทได้ปรับปรุงลายผ้ามอนอแกรมในปี ค.ศ.1959[7] เพื่อเพิ่มความนุ่มนวลให้กับกระเป๋า เป็นที่เชื่อกันว่าในปี ค.ศ.1920 การปลอมแปลงได้กลายเป็นประเด็นสำคัญที่จะดำเนินต่อไปในศตวรรษที่ 21[5] ในปี 1966 กระเป๋าพาพิลลอนได้เปิดตัว (กระเป๋าทรงกระบอกที่ยังคงเป็นที่นิยมในปัจจุบัน) โดยปี ค.ศ.1977 มีรายได้ประจำปีไม่เกิน 70 ล้านฟรังก์ (48 ล้านบาท)[10] หนึ่งปีต่อมาได้เปิดร้านครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่น ในกรุงโตเกียวและโอซะกะ ในปี ค.ศ.1981 บริษัทได้ร่วมมือกับ อเมริกาส์คัพ เพื่อสร้างหลุยส์วิตตองคัพ สำหรับการแข่งขันเรือยอชท์ หลังจากที่หลุยส์ วิตตอง ขยายสาขาในเอเชียด้วยการเปิดสาขาในกรุงไทเปในประเทศไต้หวันในปี ค.ศ.1983 และในกรุงโซลประเทศเกาหลีใต้ในปี ค.ศ.1984 ในปี ค.ศ.1985 สายหนังอีพิ ถูกนำมาใช้[7]

เหตุการณ์สุดท้ายในศตวรรษที่ 20 มีการเปิดตัวบรรทัดมินิมอนอแกรม ในปี ค.ศ.1999 และในปี ค.ศ.2000 ได้เปิดร้านแรกในแอฟริกา ที่กรุงมาร์ราคิช ประเทศโมร็อกโก และในที่สุดการประมูลที่เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติในเมืองเวนิส ประเทศอิตาลี โต๊ะเครื่องแป้ง ที่ได้รับการออกแบบโดยชารอน สโตน ถูกขายพร้อมกับเงินที่ได้รับนั้นไปบริจาคให้กับมูลนิธิวิจัยโรคเอดส์[7]

2001 ถึง 2011  แก้

 
ร้านหลุยส์วิตตองในใจกลางเมืองฮ่องกง

โดยปี ค.ศ.2001 สตีเฟน สโปรส ร่วมมือกับมาร์ค เจคอบส์ ออกแบบกระเป๋าวิตตองรุ่นจำนวนจำกัด[7] ที่ให้ภาพกราฟฟิตีที่เขียนขึ้นในรูปแบบอักษรย่อ จาคอบส์ยังได้สร้างสร้อยข้อมือที่มีเสน่ห์ ซึ่งเป็นชิ้นแรกของเครื่องประดับจากแอลวี ภายในปีเดียวกัน[7]

ในปี ค.ศ.2002 ได้มีการเปิดตัวคอลเลกชั่นนาฬิกาแทมเบอร์ ในช่วงปีนี้อาคารแอลวี ในโตเกียว ย่านกินซ่าถูกเปิด

 
หลุยส์วิตตองตั้งอยู่บนถนนที่มีชื่อเสียงในช็องเซลีเซ
 
หลุยส์วิตตองในเยคาเตรินบุร์ก ประเทศรัสเซีย
 
หลุยส์วิตตองในบริกแกท, ลีดส์, สหราชอาณาจักร

ในปี ค.ศ.2004 หลุยส์ วิตตองได้ฉลองครบรอบ 150 ปี แบรนด์ยังคงเปิดตัวร้านค้าในนิวยอร์ก เซาเปาลู เม็กซิโกซิตี กังกุน และโจฮันเนสเบิร์ก นอกจากนี้ยังได้เปิดร้านค้าทั่วโลก และแห่งแรกในเซี่ยงไฮ้ จนถึงปี ค.ศ.2005 หลุยส์ วิตตอง เปิดร้านแห่งใหม่ในช็องเซลีเซ ในปารีส ซึ่งออกแบบโดยสถาปนิกชาวอเมริกันชื่อ เอริค คาร์ลสัน และได้เปิดตัวคอลเลกชั่นนาฬิกาอย่าง "สปีดี้"

ในปี ค.ศ.2010 หลุยส์ วิตตอง เปิดร้านที่หรูหราที่สุดในกรุงลอนดอน[11]

ในช่วงต้นปี ค.ศ.2011 หลุยส์ วิตตองได้ว่าจ้าง คิม โจนส์ ในฐานะ "Men Ready-to-Wear Studio และ Style Director" เขากลายเป็นนักออกแบบชั้นนำของเสื้อผ้าบุรุษ ในขณะที่ทำงานภายใต้การกำกับบริษัทของมาร์ค เจคอบส์[12]

เมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ.2011 หลุยส์ วิตตอง เปิดตัวเกาะเมสัน  แห่งแรกในสิงคโปร์ ซึ่งเป็นแห่งแรกที่เปิดให้บริการในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

2012–ปัจจุบัน แก้

เมื่อวันที่กันยายน ค.ศ.2013 บริษัทได้ว่าจ้างดาร์เรน สปาซีอานี เพื่อเป็นผู้จัดเก็บอุปกรณ์เสริม เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ.2013 นีกอลา แฌ็สเกียร์ ได้รับการว่าจ้างให้มาแทนที่มาร์ค เจคอบส์ เป็นผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ของคอลเลกชั่นของผู้หญิง[13][14]

เมื่อวันที่ 7 เมษายน ค.ศ.2014 เอดวร์ด ชไนเดอร์ ได้กลายเป็นหัวหน้าฝ่ายสื่อประชาสัมพันธ์และข่าวประชาสัมพันธ์ที่หลุยส์ วิตตอง ภายใต้เฟรเดริก วิงค์เลอร์ ซึ่งเป็นผู้อำนวยการด้านการสื่อสารและเหตุการณ์ของหลุยส์ วิตตอง[15]

ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2018 เวอร์จิล แอบโล ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์แผนกเครื่องแต่งกายบุรุษ[16] เขาเสียชีวิตในอีกสามปีถัดมาด้วยโรคมะเร็งเซลล์เยื่อบุผนังหลอดเลือด[17] ฟาร์เรลล์ วิลเลียมส์ รับตำแหน่งนี้แทนที่แอบโลตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023 จนถึงปัจจุบัน[18]

หลุยส์ วิตตอง ในประเทศไทย แก้

 
หลุยส์ วิตตอง สาขาเกษรอัมรินทร์

บูติกหลุยส์ วิตตอง ในประเทศไทยมีทั้งหมดเก้าแห่งในเจ็ดสถานที่ ได้แก่ เอ็มโพเรียม, สยามพารากอน (มีบูติกสตรี[19] และบูติกบุรุษ[20] แยกออกจากกัน), ไอคอนสยาม (ย้ายมาจากโรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล กรุงเทพ ซึ่งเป็นบูติกแห่งแรกในไทยที่เปิดดำเนินการมาตั้งแต่ ค.ศ. 1985[21] โดยมีร้านสำหรับลูกค้าทั่วไปและเอ็กซ์คลูซีฟสโตร์แยกออกจากกัน[22]), เซ็นทรัล ภูเก็ต, เกษรอัมรินทร์[23][24] (สาขารูปแบบพิเศษที่ประกอบด้วยร้านค้า นิทรรศการ ร้านอาหาร และคาเฟ่[25]), เซ็นทรัล ชิดลม[26] และท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ[27] นอกจากนี้ยังเคยมีบูติกที่เพนนินซูล่าพลาซ่า[28] และเกษรเซ็นเตอร์[21] ด้วย

ในวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2022 หลุยส์ วิตตองได้จัดแสดงแฟชั่นโชว์สปิน-ออฟ คอลเลกชันสุภาพบุรุษเป็นครั้งแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ณ เดอะ พินนาเคิล แอท ไอคอนสยาม โดยเป็นผลงานชิ้นสุดท้ายของเวอร์จิล แอบโล อดีตผู้กำกับศิลป์กลุ่มเครื่องแต่งกายบุรุษของแบรนด์ ซึ่งเสียชีวิตในเดือนพฤศจิกายนปีก่อนหน้านั้น[29] สำหรับในประเทศไทย หลุยส์ วิตตอง ได้แต่งตั้งให้ ญาญ่า-อุรัสยา เสปอร์บันด์ นักแสดงหญิงชื่อดังเป็น Friend Of Louis Vuitton ประจำประเทศไทย นอกจากนี้ในปี 2023 หลุยส์ วิตตอง ยังได้แต่งตั้งให้ อุรัสยา เป็น House Ambassador คนแรกของแบรนด์ประจำประเทศไทย[30] ถัดจากนั้นในเดือนกุมภาพันธ์ปีถัดมา หลุยส์ วิตตอง ได้แต่งตั้งกันต์พิมุกต์ ภูวกุล (แบมแบม) เป็น House Ambassador ชาวไทยคนที่สอง[31]

อ้างอิง แก้

  1. 1.0 1.1 Louis Vuitton Annual Report 2014
  2. "lvmh moet hennessy louis vui (MC:EN Paris): Executive profile: Michael Burke". Bloomberg Business. สืบค้นเมื่อ 15 February 2015.
  3. Louis Vuitton Annual Report 2016
  4. 5.0 5.1 5.2 Martin, Richard (1995). Contemporary fashion. London: St. James Press. p. 750. ISBN 1-55862-173-3.
  5. Roberts, Andrew. "Louis Vuitton Tops Hermes As World's Most Valuable Luxury Brand". Bloomberg. สืบค้นเมื่อ 28 May 2012.
  6. 7.0 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 7.6 7.7 "Timeline". Louis Vuitton. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-12-19. สืบค้นเมื่อ 3 March 2008.
  7. "Fayard".
  8. 9.0 9.1 9.2 Willsher, Kim (3 June 2004). "Louis Vuitton's links with Vichy regime exposed, The Guardian, June 3, 2004". London. สืบค้นเมื่อ 11 May 2010.
  9. "1977 Exchange Rates" (PDF). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2019-01-24. สืบค้นเมื่อ 16 May 2010.
  10. Zenner, Brittany. "Insidelux.com". Insidelux.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-05-14. สืบค้นเมื่อ 29 April 2011.
  11. White, Belinda. "Kim Jones takes the helm at Louis Vuitton menswear". The Telegraph. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-01-01. สืบค้นเมื่อ 26 May 2012.
  12. Socha, Miles (24 September 2013). "Louis Vuitton Taps Accessories Designer Darren Spaziani". WWD. สืบค้นเมื่อ 24 September 2013.
  13. Socha, Miles (4 November 2013). "Louis Vuitton Confirms Nicolas Ghesquière Hire". WWD. สืบค้นเมื่อ 4 November 2013.
  14. Socha, Miles (17 March 2014). "Louis Vuitton Taps Edouard Schneider to Head P.R." WWD. สืบค้นเมื่อ 18 March 2014.
  15. Paton, Elizabeth (2018-03-19). "Dior Confirms Kim Jones as Men's Wear Artistic Director". The New York Times (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). ISSN 0362-4331. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 March 2018. สืบค้นเมื่อ 2019-07-12.
  16. Georgiou, Aristos (2021-11-29). "Cardiac angiosarcoma explained as Off-White founder Virgil Abloh dies". Newsweek (ภาษาอังกฤษ). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 August 2022. สืบค้นเมื่อ 2022-08-19.
  17. "Pharrell Williams Named Next Louis Vuitton Men's Creative Director". Hypebeast. 14 February 2023. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 March 2023. สืบค้นเมื่อ 4 March 2023.
  18. Limited, Bangkok Post Public Company. "New year sneak peek: fashion". Bangkok Post. สืบค้นเมื่อ 2022-07-10.
  19. "Louis Vuitton เปิดตัว Men's Store เต็มรูปแบบแห่งแรกในเอเชียใต้ที่สยามพารากอน - ELLE Thailand" (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2023-11-16.
  20. 21.0 21.1 Limited, Bangkok Post Public Company. "Louis Vuitton introduces Siam Paragon shop". Bangkok Post. สืบค้นเมื่อ 2022-06-02.
  21. "ปักหมุดเช็คอิน! ยลโฉม Louis Vuitton Exclusive Store แห่งแรกในเอเชียที่ ICONSIAM". Mint Magazine Thailand.
  22. "Louis Vuitton is opening its first 'Le Cafe V' in Thailand with Gaggan Anand this March". Lifestyle Asia Bangkok (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2024-02-09. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2024-02-09. สืบค้นเมื่อ 2024-02-09.
  23. LV The Place Bangkok
  24. "เปิดแล้ว! 'LV The Place Bangkok' แลนด์มาร์กแห่งใหม่ใจกลางกรุงเทพฯ จาก Louis Vuitton". VOGUE Thailand (ภาษาอังกฤษ). 2024-02-28.
  25. "LOUIS VUITTON AT CENTRAL CHIDLOM ร้านใหม่ที่ครบครันทุกสินค้า". THE STANDARD. 2024-05-01.
  26. Louis Voitton stores
  27. "Peninsula Plaza bids adieu to make way for new THB4.6-billion hotel". nationthailand (ภาษาอังกฤษ). 2022-04-21.
  28. "Louis Vuitton Will Parade Unseen Looks by the Late Virgil Abloh in Bangkok". WWD (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2022-05-31.
  29. ญาญ่า อุรัสยา ขึ้นแท่น House Ambassador คนแรกจากประเทศไทยของ Louis Vuitton อย่างเป็นทางการ
  30. "BamBam ได้รับเลือกให้เป็น House Ambassador ระดับโลกคนล่าสุดของ Louis Vuitton". THE STANDARD. 2024-02-01.