ง่อก๊ก หรือ ตงอู๋ (จีนตัวย่อ: 东吴; จีนตัวเต็ม: 東吳) เป็นรัฐหนึ่งในยุคสามก๊ก ซุนกวนเป็นผู้ปกครองในระหว่างปี พ.ศ. 765 — พ.ศ. 823 (ปี ค.ศ. 222 — 280) ครอบคลุมพื้นที่ทางด้านตะวันออกของประเทศจีน ทางบริเวณตอนใต้ของแม่น้ำแยงซี ซึ่งคือพื้นที่บริเวณรอบ ๆ เมืองหนานจิงในปัจจุบัน มีพระมหากษัตริย์สืบต่อกันมาทั้งหมด 4 พระองค์ ได้แก่[1]

  1. ซุนกวน ปกครองง่อก๊กในระหว่างปี พ.ศ. 765 - 795
  2. ซุนเหลียง ปกครองง่อก๊กในระหว่างปี พ.ศ. 795 - 801
  3. ซุนฮิว ปกครองง่อก๊กในระหว่างปี พ.ศ. 801 - 807
  4. ซุนโฮ ปกครองง่อก๊กในระหว่างปี พ.ศ. 807 - 823
รัฐอู๋

พ.ศ. 765–พ.ศ. 823
แผนที่สามก๊ก ง่อก๊กแสดงด้วยสีเขียว
แผนที่สามก๊ก ง่อก๊กแสดงด้วยสีเขียว
เมืองหลวงเกี๋ยนเงียบ
ภาษาทั่วไปภาษาจีน
ศาสนา
เต๋า, ขงจื๊อ, ศาสนาชาวบ้านจีน
การปกครองราชาธิปไตย

ประชากร

• ค.ศ.238

2,567,000 (สำมะโน) ทหารก๊ก 120000 นาย • ค.ศ.280

2,535,000 (สำมะโน)

ทหารก๊ก 230000 นาย
ยุคประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก
• พระเจ้าซุนกวนก่อตั้งง่อก๊ก
พ.ศ. 765
• พระเจ้าซุนกวนตั้งตนเป็นกษัตริย์
พ.ศ. 772
• พระเจ้าสุมาเอี๋ยนยึดง่อก๊ก ง่อก๊กล่มสลาย
พ.ศ. 823
ก่อนหน้า
ถัดไป
ราชวงศ์ฮั่น
ราชวงศ์จิ้น

ง่อก๊กเป็นอาณาจักรสุดท้ายในบรรดาอาณาจักรสามก๊กที่ล่มสลายโดยกองทัพของพระเจ้าสุมาเอี๋ยนแห่งราชวงศ์จิ้น ง่อก๊กเป็นก๊กที่อยู่ได้นานที่สุดในยุคสามก๊ก

ประวัติแก้ไข

จุดเริ่มต้นและสถาปนาแก้ไข

ในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ซุนเซอะ(ซุนเซ็ก) บุตรชายคนโตของขุนศึกนามว่า ซุนเจียน(ซุนเกี๋ยน) และขุนพลผู้ติดตามของเขาได้ยืมทหารจากขุนศึกนามว่า หยวนซู่(อ้วนสุด) และเริ่มดำเนินการในชุดของการพิชิตทางทหารในเจียงต๋งและภูมิภาคอู๋ ระหว่างปี ค.ศ. 194 และ ค.ศ. 199 ได้เข้ายึดครองดินแดนหลายแห่งที่เคยถูกครอบครองโดยขุนศึกอื่น ๆ เช่น หลิวอิ๋ว(เล่าอิ้ว) หยัน ไป๋หู่(เงียมแปะฮอ) และหวัง หลาง(อองลอง) ซุนเซอะได้ตัดขาดความสัมพันธ์กับหยวนซู่ราวปี ค.ศ. 196-197 ภายหลังจากอีกฝ่ายได้ประกาศตั้งตนเป็นจักรพรรดิ ซึ่งเป็นการกระทำที่ถือว่าเป็นกบฎต่อจักรพรรดิเซี่ยน ประมุขเพียงแต่ในนามของราชวงศ์ฮั่น ขุนศึกนามว่า เฉาเชา(โจโฉ) ซึ่งเป็นหัวหน้ารัฐบาลโดยพฤตินัยในราชสำนักฮั่น ได้ร้องขอให้จักรพรรดิเซี่ยนพระราชทานตำแหน่งยศศักดิ์ "อู๋โหว"(吳侯) แก่ซุนเซอะ

ซุนเซอะได้ถูกลอบสังหารในช่วงฤดูร้อน ปี ค.ศ. 200 และสืบทอดต่อโดยน้องชายคนเล็กของเขาอย่างซุนเฉวียน(ซุนกวน) ซุนเฉวียนได้ปฏิบัติตามพี่ชายคนโต ด้วยการแสดงความจงรักภักดีต่อจักรพรรดิเซี่ยน ในขณะที่ตัวเขาเองยังคงปกครองด้วยตนเองเหนือดินแดนอู๋ ใน ค.ศ. 208 ซุนเฉวียนได้เป็นพันธมิตรกับขุนศึกนามว่า หลิว เป้ย์(เล่าปี่) และพวกเขารวมผนึกกำลังกันเพื่อเอาชนะเฉาเชาในยุทธการที่ผาแดง ซุนเฉวียนและหลิว เป้ย์ยังคงเป็นพันธมิตรกันในการต่อต้านเฉาเชา ภายหลังการสู้รบในอีกสิบปีต่อมา แม้ว่าจะมีข้อพิพาทดินแดนในจิงโจว(เกงจิ๋ว) ใน ค.ศ. 219 ซุนเฉวียนได้ตัดความสัมพันธ์กับหลิว เป้ย์ เมื่อเขาได้ส่งขุนพลของตนนามว่า หลู่ เหมิง(ลิบอง) เข้าบุกครองดินแดนของหลิวในจิงโจว กวน ยฺหวี่(กวนอู) ผู้คอยดูแลรักษาทรัพย์สมบัติของหลิว เป้ย์ในจิงโจว ถูกจับกุมและประหารชีวิตโดยกองทัพซุนเฉวียนในเวลาต่อมา ภายหลังจากนั้น อาณาเขตของแว่นแคว้นของซุนเฉวียนได้ขยายออกไปจากภูมิภาคเจียงตงไปจนถึงทางตอนใต้ของจิงโจว ซึ่งครอบคลุมทั่วบริเวณมณฑลหูหนานในยุคปัจจุบันและบางส่วนของมณฑลหูเป่ย์

รัชสมัยของซุนเฉวียนแก้ไข

รัชสมัยของซุนเหลียงและซุนฮิวแก้ไข

การล่มสลายของง่อก๊กแก้ไข

รัฐบาลและการทหารแก้ไข

วัฒนธรรมและเศรษฐกิจแก้ไข

พงศาวลีง่อก๊กแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  1. ราชวงศ์ซุน, อินไซด์สามก๊ก, ณรงค์ชัย ปัญญานนทชัย, สำนักพิมพ์ดอกหญ้า, พ.ศ. 2550, หน้า 58

ดูเพิ่มแก้ไข