ผู้ใช้:บุญพฤทธิ์ ทวนทัย/ทดลองเขียน

อัลเฟร์โด เอสโตรสแนร์แก้ไข

อัลเฟร์โด เอสโตรสแนร์
 
ประธานาธิบดีปารากวัย คนที่ 42
ดำรงตำแหน่ง
15 สิงหาคม พ.ศ. 2497 – 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532
ก่อนหน้า โทมัส โรเมโร
(รักษาการ)
ถัดไป อันเดรส โรดิเกส เพดอตตี
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2455
เอนคาร์เนชัน, ปารากวัย
เสียชีวิต 16 สิงหาคม พ.ศ. 2549 (93 ปี)
บราซีเลีย, บราซิล
เชื้อชาติ ปารากวัย
พรรค พรรคโคโรลาโด
คู่สมรส ลิเกีย เอสโตรสแนร์[1]
บุตร 3
ศิษย์เก่า Asunción Military Academy / "Field Marshal Francisco Solano López" Military Academy
การเข้าเป็นทหาร
รับใช้   ปารากวัย
สังกัด   กองทัพบกปารากวัย
ประจำการ 1929–1989
ยศ   /   พลเอก
บังคับบัญชา กองทัพบกปารากวัย
การยุทธ์ สงครามชาโคล

สงครามกลางเมืองปารากวัย

อัลเฟร์โด เอสโตรสแนร์ มาเตียอูดา (สเปน: Alfredo Stroessner Matiauda; 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2455 – 16 สิงหาคม พ.ศ. 2549) เป็นอดีตทหาร อดีตประธานาธิบดีและผู้เผด็จการแห่งประเทศปารากวัย ดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2497 จนถึงวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532

เขาทำรัฐประหารในวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2497 โดยได้รับการสนับสนุนจากกองทัพและพรรคโคโรลาโดซึ่งเขาสังกัดอยู่ในพรรคการเมืองดังกล่าว เขาเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีอย่างเป็นทางการในวันที่ 15 สิงหาคมปีเดียวกัน เมื่อเขาเข้ามาดำรงตำแหน่งเขาได้จำกัดสิทธิตามรัฐธรรมนูญและสิทธิขั้นพื้นฐานของประชาชนอย่างรวดเร็ว และในสมัยของเขามีการปราบปรามผู้ที่ขัดแย้งและต่อต้านการปกครองของเขา รวมถึงต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์อย่างเข้มข้น[2][3] แม้พรรคฝ่ายค้านจะชนะการเลือกตั้งเขาแต่เขาก็ยังสามารถดำรงตำแหน่งต่อไปได้ และการปราบปรามผู้เห็นต่างได้รุนแรงขึ้นตามลำดับ[4][5] จนกระทั่งวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2510 เขาได้แก้รัฐธรรมนูญให้ตัวเขาสามารถอยู่ตำแหน่งได้ต่อไปโดยไม่มีกำหนด และใน พ.ศ. 2520 เขาได้แก้รัฐธรรมนูญอีกครั้งเพื่อให้ตนเองชนะการเลือกตั้งและอยู่ในตำแหน่งต่อไปได้ ซึ่งเขาชนะการเลือกตั้งโดยการทุจริตและเต็มไปด้วยข้อกังขามาตลอดระยะเวลาที่เขาดำรงตำแหน่งตั้งแต่ พ.ศ. 2501 จนถึง พ.ศ. 2531 หลังการเลือกตั้งเพียงหกเดือน เขาได้ถูกรัฐประหารในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 โดยอันเดรส โรดิเกส เพดอตตีซึ่งเป็นทหารที่สนิทกับเขาและเขาไว้ใจมากที่สุด[6]

หลังจากที่เขาถูกรัฐประหาร เขาได้ถูกเนรเทศไปยังประเทศบราซิล[7] เขาอยู่ที่บราซิลเรื่อยมานับแต่นั้นและได้ถึแก่อสัญกรรมในวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2549[8]

อ้างอิงแก้ไข

  1. Gunson, Phil (August 17, 2006) "General Alfredo Stroessner – Dictator who mastered the fixing of elections and made Paraguay a smugglers' paradise". The Guardian
  2. Paraguay: A Country Study, "The United States". Lcweb2.loc.gov (February 9, 1987). Retrieved on 2014-08-21.
  3. "Paraguay-U.S. Post-Stroessner Relations". Council on Hemispheric Affairs. September 25, 2006. สืบค้นเมื่อ August 12, 2018.
  4. "Alfredo Stroessner Facts, information, pictures | Encyclopedia.com articles about Alfredo Stroessner". www.encyclopedia.com. สืบค้นเมื่อ 2016-05-07.
  5. "Alfredo Stroessner Biography - life, children, wife, school, mother, son, old, born, college - Newsmakers Cumulation". www.notablebiographies.com. สืบค้นเมื่อ 2016-05-07.
  6. Country profile: Paraguay. Library of Congress Federal Research Division (October 2005).   บทความนี้รวมเอาเนื้อความจากแหล่งอ้างอิงนี้ ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติ
  7. Gimlette, p. 29
  8. nbcnews.com: "Ex-Paraguayan dictator Stroessner dies at 93". NBC News (August 16, 2006). Retrieved on 2014-08-21.


เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส (เพิ่มเติมข้อมูล)แก้ไข

เขาประสบความสำเร็จในด้านการเมืองอย่างมากในฐานะ "วีรบุรุษสงครามที่ทรงเกียรติที่สุดของฟิลิปปินส์"[1] แต่ฐานะดังกล่าวถูกมองว่าเกินจริงเป็นอย่างมาก[2][3][4] โดยมีเอกสารลับของกองทัพสหรัฐ ระบุว่าเกียรติและการยกย่องเหล่านี้เป็นเรื่องหลอกลวงและไร้สาระ[5] หลังสงครามโลกครั้งที่สองเขาเริ่มทำงานเป็นทนายความและดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรฟิลิปปินส์ตั้งแต่ พ.ศ. 2492 ถึง พ.ศ. 2502 และเป็นสมาชิกวุฒิสภาฟิลิปปินส์ตั้งแต่ พ.ศ. 2502 ถึง พ.ศ. 2508 เขาชนะการเลือกตั้งและได้เป็นประธานาธิบดีของฟิลิปปินส์ใน พ.ศ. 2508 ซึ่งเขาสามารถทำให้ประเทศฟิลิปปินส์เจริญรุ่งเรืองเป็นอย่างมากในช่วงที่เขาเริ่มดำรงตำแหน่งในสมัยแรก[6][7][8] เขาดำเนินโครงการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานเชิงรุกซึ่งเขาได้ขอความช่วยเหลือจากกองทุนการเงินระหว่างประเทศ ทำให้เขาได้รับความนิยมและความศรัทธาจากประชาชนเป็นอย่างมาก[9][10] แต่เมื่อเขาดำรงตำแหน่งในสมัยที่สองเขากลับวางตัวเป็นเผด็จการ[11][12] เกิดความวุ่นวายทางการเมืองอันเนื่องมาจากการประกาศกฎอัยการศึกโดยตัวเขาเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2515 ก่อนที่เขาจะหมดวาระในสมัยที่สอง[13][14] เขาให้รัฐสภาแก้กฎหมายใหม่ให้ตรงกับความต้องการของเขา ทำให้เขาสามารถดำรงตำแหน่งต่อไปได้โดยไม่มีกำหนด นอกจากนี้ เขายังจำกัดเสรีภาพของสื่อสารมวลชน[11][12][15] ใช้ความรุนแรงกับฝ่ายตรงข้าม[16] กำจัดฝ่ายค้านทางการเมือง[17][18] มุสลิม[19] ผู้ที่มีพฤติการณเป็นคอมมิวนิสต์[20] รวมถึงประชาชนในประเทศ

อ้างอิงแก้ไข

  1. Bueza, Michael (August 20, 2016). "Marcos' World War II 'medals' explained". Rappler.
  2. "Marcos flees at last". Philippine Daily Inquirer. สืบค้นเมื่อ June 29, 2017.
  3. Maynigo, Benjamin. "Marcos fake medals redux (Part II)". Asian Journal USA. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 5, 2016.
  4. Bondoc, Jarius (April 8, 2011). "Suspicions resurface about Marcos heroism". The Philippine Star.
  5. Maynigo, Benjamin. "Marcos fake medals redux (Part I)". Asian Journal USA. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 8, 2017.
  6. "GDP (constant LCU) – Data". data.worldbank.org.
  7. "Under Marcos dictatorship unemployment worsened, prices soared, poverty persisted". IBON Foundation (ภาษาอังกฤษ). November 25, 2016. สืบค้นเมื่อ June 17, 2020.
  8. de Dios, Emmanuel S. (November 16, 2015). "The truth about the economy under the Marcos regime". Business World (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ June 17, 2020.
  9. Mendoza, Ronald (February 26, 2016). "Ferdinand Marcos' economic disaster". Rappler.
  10. Galang, Ping (February 21, 2011). "The economic decline that led to Marcos' fall". GMA News (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 29, 2018. สืบค้นเมื่อ May 29, 2018.
  11. 11.0 11.1 Balbosa, Joven Zamoras (1992). "IMF Stabilization Program and Economic Growth: The Case of the Philippines". Journal of Philippine Development. XIX (35).
  12. 12.0 12.1 Cororaton, Cesar B. "Exchange Rate Movements in the Philippines". DPIDS Discussion Paper Series 97-05: 3, 19.
  13. "Declaration of Martial Law". Official Gazette of the Republic of the Philippines.
  14. "FM Declares Martial Law". Official Gazette of the Republic of the Philippines. Philippines Sunday Express. September 24, 1972.
  15. Rivett, Rohan (March 13, 1973). "The Mark of Marcos – Part I: A deafening silence in the Philippines". The Age.
  16. Kushida, Kenji (2003). "The Political Economy of the Philippines Under Marcos – Property Rights in the Philippines from 1965 to 1986" (PDF). Stanford Journal of East Asian Affairs.
  17. Panti, Llanesca (October 16, 2018). "Imee done with apologizing for atrocities during Marcos regime". GMA News (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ June 17, 2020.
  18. "Why the Late Philippine Dictator Was No Hero". Human Rights Watch (ภาษาอังกฤษ). November 8, 2016. สืบค้นเมื่อ June 17, 2020.
  19. "Philippine Church Leaders Fear Failure of Government-Muslim Negotiations". UCA News (ภาษาอังกฤษ). February 10, 1987. สืบค้นเมื่อ June 17, 2020.
  20. Cortez, Kath M. (September 21, 2019). "Martial Law veterans recall fighting dark days of dictatorship". Davao Today.

เอากุสโต ปิโนเช (เพิ่มเติมข้อมูล)แก้ไข

ปิโนเชเจริญก้าวหน้าด้านอาชีพทหารเป็นอย่างยิ่ง โดยเขาได้รับตำแหน่งเสนาธิการของกองทัพในช่วงต้นปี พ.ศ. 2515 ก่อนจะได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพชิลีในวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2516 ต่อมาในวันที่ 11 กันยายนปีเดียวกัน เขาได้ทำรัฐประหารรัฐบาลซัลบาดอร์ อาเยนเด ซึ่งการรัฐประหารของเขาได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐ[1][2][3] เพื่อล้มล้างรัฐบาลอาเยนเดและพรรคสหภาพประชาชน จากนั้นเขาได้เป็นประธานาธิบดีแห่งชิลีเต็มตัวใน พ.ศ. 2517 ภายหลังการขึ้นสู่อำนาจ เขาได้สั่งปราบปรามพวกฝ่ายซ้าย นักลัทธิสังคมนิยม และผู้ที่วิพากษ์วิจารณ์รัฐบาลของเขา ส่งผมให้มีผูคนมากมายในประเทศถูกกำจัดและสังหารร่วม 1,200 ถึง 3,000[4] คน มีผู้ถูกจำคุกถึง 80,000 คนและมีผู้ถูกซ้อมมรมานนับหมื่นคน[5][6][7] จากข้อมูลของรัฐบาลชิลีกล่าวว่า ในสมัยของปิโนเชมีการประหัตประหารผู้คนและมีการบังคับให้บุคคลสูญหายถึง 3,095 คน[8] ในสมัยของเขาเกิดปฏิบัติการคอนดอร์ซึ่งเป็นปฏิบัติการที่กำจัดพวกฝ่ายซ้ายในละตินอเมริกา ซึ่งเริ่มต้นขึ้นใน พ.ศ. 2518[9]

รัฐบาลของเขามีนโยบายทำให้ชิลีเป็นประเทศเศรษฐกิจแบบตลาดเสรี มีการเปิดเสรีภาพทางเศรษฐกิจ รวมไปถึงการรักษาเสถียรภาพของสกุลเงิน ทั้งนี้ยังยกเลิกการเก็บภาษีของอุตสาหกรรมท้องถิ่น ห้ามสหภาพแรงงาน และการประกันสังคมของเอกชน รัฐบาลของเขามีการตรวจพิจารณาสื่อเพื่อกำจัดฝ่ายตรงข้าม นโยบายที่กล่าวมาทั้งหมดสามารถทำให้เศรษฐกิจของประเทศชิลีมีการเติบโตในระดับสูง แต่นักวิชาการมองว่า เป็นเพราะนโยบายของเขาทำให้เกิดความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจ และทำให้เกิดสภาวะเศรษฐกิจในประเทศเมื่อ พ.ศ. 2525[10][11][12]

ในระหว่างที่เขาดำรงตำแหน่ง เขามีทรัพย์สินเป็นจำนวนมากจากบัญชีทางธนาคารทั้งในและต่างประเทศหลายสิบบัญชีของเขา ซึ่งทำให้ภายหลังเขาถูกจับกุมในข้อหายักยอกทรัพย์ ฉ้อราษฎร์บังหลวง รวมถึงการรับสินบนจากข้อตกลงด้านอาวุธทางทหาร[13]

ใน พ.ศ. 2531 มีการลงประชามติว่าจะให้เขาดำรงตำแหน่งต่อไปหรือไม่ ซึ่ง 56% ไม่เห็นด้วยที่ให้เขาดำรงตำแหน่งต่อ ทำให้ชิลีมีการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตยและฟื้นฟูประชาธิปไตยขึ้นมาใหม่ เขาจึงลาออกจากการเป็นประธานาธิบดีใน พ.ศ. 2533 แต่เขายังคงเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของประเทศชิลีจนเกษียณอายุรัฐการใน พ.ศ. 2541 และเป็นสมาชิกวุฒิสภาตลอดชีวิต ในวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2541 เขาถูกจับกุมระหว่างเดินทางไปที่ลอนดอน สหราชอาณาจักร ในข้อหาละเมิดสิทธิมษุยชน เขาได้สู้คดีจนได้รับการปล่อยตัวใน พ.ศ. 2543 ด้วยเหตุผลทางสุขภาพและเดินทางกลับไปยังประเทศชิลี เขาถึงแก่อสัญกรรมในวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2549 สิริอายุได้ 91 ปี[14]

อ้างอิงแก้ไข

  1. Winn, Peter. 2010. "Furies of the Andes." Pp. 239–275 in A Century of Revolution, edited by G. M. Joseph and G. Grandin. Durham, NC: Duke University Press. doi:10.1215/9780822392859. Retrieved 14 January 2014.
  2. Kornbluh, Peter. 2013. The Pinochet File: A Declassified Dossier on Atrocity and Accountability. The New Press. ISBN 1595589120.
  3. Qureshi, Lubna Z. 2009. Nixon, Kissinger, and Allende: U.S. Involvement in the 1973 Coup in Chile. Lexington Books. ISBN 0739126563.
  4. "Chile under Pinochet – a chronology". The Guardian. London. 24 March 1999. สืบค้นเมื่อ 10 March 2010.
  5. "National Commission for Truth and Reconciliation" (aka the "Rettig Report"). 1 May 1990. – via United States Institute of Peace.
  6. 2004 Commission on Torture เก็บถาวร 5 พฤษภาคม 2006 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (dead link)
  7. "Chile to sue over false reports of Pinochet-era missing". Latin American Studies. 30 December 2008. สืบค้นเมื่อ 10 March 2010.
  8. Former Chilean army chief charged over 1973 killing of activists. The Guardian. 8 July 2016.
  9. Plummer, Robert (8 June 2005). "Condor legacy haunts South America". BBC. สืบค้นเมื่อ 3 January 2020.
  10. Angell, Alan (1991). The Cambridge History of Latin America, Vol. VI, 1930 to the Present. Ed. Leslie Bethell. Cambridge; New York: Cambridge University Press. p. 318. ISBN 978-0-521-26652-9.
  11. Leight, Jessica (3 January 2005). "Chile: No todo es como parece". COHA. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 November 2008. สืบค้นเมื่อ 5 May 2008.
  12. Esberg, Jane (2020). "Censorship as Reward: Evidence from Pop Culture Censorship in Chile". American Political Science Review (ภาษาอังกฤษ). 114 (3): 821–836. doi:10.1017/S000305542000026X. ISSN 0003-0554.
  13. "Pinochet charged with corruption".
  14. Chile's Gen Pinochet dies at 91 BBC News

ลูอิส เอเชเวียราแก้ไข

ลูอิส เอเชเวียรา
ประธานาธิบดีเม็กซิโกคนที่ 57
ดำรงตำแหน่ง
12 มกราคม พ.ศ. 2513 – 12 มกราคม พ.ศ. 2519
ก่อนหน้า กุสตาโว ดิแอซ ออร์ดาซ
ถัดไป โฆเซ โลเปส ปอร์ติลโล
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด ลูอิส เอเชเวียรา อาวาเรส
17 มกราคม พ.ศ. 2465 (100 ปี)
เม็กซิโกซิตี, ประเทศเม็กซิโก
พรรค พรรคไออารพีเม็กซิโก
คู่สมรส มารียา เอสเตอร์ ซูโน
บุตร 8

ลูอิส เอเชเวียรา อาวาเรส (สเปน: Luis Echeverría Álvarez; 17 มกราคม พ.ศ. 2465[1] –) เป็นนักกฎหมาย นักวิชาการ และนักการเมืองชาวเม็กซิโกซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของประเทศเม็กซิโก ระหว่าง พ.ศ. 2513 จนถึง พ.ศ. 2519 ก่อนหน้านี้เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยระหว่าง พ.ศ. 2506 จนถึง พ.ศ. 2512 ปัจจุบันเขาเป็นอดีตประธานาธิบดีที่ยังมีชีวิตอยู่และมีอายุมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของประเทศ

เขาเคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยในรัฐบาลของกุสตาโว ดิแอซ ออร์ดาซ ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องการละเมิดสิทธิมนุษยชน นักศึกษา สื่อมวลชน นักการเมือง หรือนักกิจกรรมที่มีแนวคิดตรงข้ามรัฐบาลถูกกำจัด รวมถึงการจับกุม การทรมาน และวิสามัญฆาตกรรมโดยรัฐ และนำไปสู่การสังหารหมู่ที่ตลาเตโลลโค พ.ศ. 2511 ศึ่งดิแอชและเอเชเวียราถูกตั้งข้อสงสัยว่ามีส่วนในการก่อการสังหารหมู่ครั้งนี้ ซึ่งดิแอซได้แต่งตั้งให้เขาเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งประธานาธิบดีเม็กซิโก เขาจึงขึ้นสู่อำนาจใน พ.ศ. 2513

เอเชเวียราถือเป็นประธานาธิบดีคนสำคัญคนหนึ่งในประวัติศาสตร์เม็กซิโก โดยรัฐบาลของเขาวางตัวเป็นกลางในสงครามเย็น[2] และได้รับผู้ลี้ภัยทางการเมืองจากรัฐบาลเผด็จการทหารของเอากุสโต ปิโนเชแห่งประเทศชิลี และสถาปนาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศกับสาธารณรัฐประชาชนจีนหลังจากการเยือนประเทศจีนและเข้าพบเหมา เจ๋อตุง[3] ทั้งนี้ รัฐบาลของเขามีความขัดแย้งกับประเทศอิสราเอลและกลุ่มชาวยิวอเมริกัน อันเนื่องมาจากลัทธิไซออนนิสม์ซึ่งนำมาสู่การเหยียดชาติพันธุ์[4][5]

ในสมัยที่เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี ประเทศเม็กซิโกมีการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างมีนัยยะสำคัญ และมีการสนับสนุนการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานของประเทศย่างจริงจัง โดยเฉพาะการสร้างท่าเรือเพื่อการค้า[6] อย่างไรก็ตาม เขาปกครองประเทศแบบเผด็จการ และเขามีส่วนเกี่ยวข้องและพัวพันในการสังหารหมู่ที่คอร์ปัสคริสตี พ.ศ. 2514 รวมถึงสงครามสกปรก ซึ่งทำให้เขาขัดแย้งกับกลุ่มผู้สนับสนุนฝ่ายซ้ายในประเทศ แม้ว่าเขาจะดำเนินนโยบายแบบประชานิยมฝ่ายซ้ายก็ตาม[7][8] ทั้งนี้ มีการบันทึกว่าเที่ยวบินมรณะเกิดขึ้นครั้งแรกในเม็กซิโกสมัยที่เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี[9][10] หลังจากหมดวาระตำแหน่งประธานาธิบดี ใน พ.ศ. 2549 เขาถูกฟ้องร้องในฐานะผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในการสังหารหมู่ที่ตลาเตโลลโคและการสังหารหมู่ที่คอร์ปัสคริสตี[11] แต่ใน พ.ศ. 2552 ศาลได้ยกฟ้องข้อกล่าวหาดังกล่าวทั้งหมด[12]

อ้างอิงแก้ไข

  1. Harris M. Lentz (2014). Heads of States and Governments Since 1945. Routledge. p. 551. ISBN 978-1-134-26490-2.
  2. Narain Roy, Ash (1999). The Third World in the Age of Globalisation: Requiem Or New Agenda?. Zed Books. p. 56. ISBN 9781856497961.
  3. González, Fredy (2017). Paisanos Chinos: Transpacific Politics among Chinese Immigrants in Mexico. University of California Press. p. 177. ISBN 978-0-520-96448-8.
  4. "Mexico Votes for General Assembly Resolution Condemning Zionism". Jewish Telegraphic Agency. 17 December 1975. สืบค้นเมื่อ 8 March 2018.
  5. Riding, Alan (13 December 1975). "Mexico Tells U.S. Jews It Does Not Link Zionism With Racism". The New York Times. สืบค้นเมื่อ 8 March 2018.
  6. El sexenio de Luis Echeverría Clío, 1999
  7. "Rights group urges Mexico to resolve "dirty war"". Reuters. 5 April 2007. สืบค้นเมื่อ 29 October 2016.
  8. Evans, Michael. "The Dawn of Mexico's Dirty War". Gwu.edu. สืบค้นเมื่อ 29 October 2016.
  9. Tobar, Hector (27 February 2006). "New Details of Mexico's 'Dirty War'". Los Angeles Times. สืบค้นเมื่อ 24 July 2019.
  10. Grindle, Merilee (1977). Policy Change in an Authoritarian Regime: Mexico under Echeverria. Cambridge University Press. pp. 523–555.
  11. "Warrant for Mexico ex-president". BBC News. 30 June 2006. สืบค้นเมื่อ 11 May 2010.
  12. "Exculpa tribunal a Luis Echeverría". La Jornada (ภาษาสเปน). 27 March 2009. สืบค้นเมื่อ 8 March 2018.

เครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัสแก้ไข

เครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัส
 
ประเภทเครื่องราชอิสริยาภรณ์ฝ่ายพลเรือน
วันสถาปนา22 ธันวาคม พ.ศ. 2436
ประเทศ  สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน)
จำนวนสำรับ22
ผู้สมควรได้รับประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐจีน และประมุขของรัฐต่างประเทศที่สถาปนาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศกับสาธารณรัฐจีน
สถานะยังมีการมอบ
ประธานประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐจีน
ลำดับเกียรติ
รองมาเครื่องอิสริยาภรณ์ซุน ยัต-เซ็น

เครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัส (อังกฤษ: Order of Brilliant Jade, จีน: 采玉大勳章) เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์พลเรือนของสาธารณรัฐจีน สำหรับมอบให้แก่ประมุขแห่งรัฐเท่านั้น โดยประธานาธิบดีจะมอบเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ให้แก่ประมุขแห่งรัฐต่างประเทศที่เป็นพันธมิตรระหว่างประเทศ เครื่องอิสริยาภรณ์นี้ถูกสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2476[1] ดาราประดับด้วยหยกฝังด้วยทองคำและไข่มุก ตรงกลางดวงดารามีดวงอาทิตย์ล้อมรอบด้วยท้องฟ้าสีครามอันเป็นสัญลักษณ์ของประเทศ[2] ก่อนหน้านี้ เครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัสแบ่งเป็นสองระดับ คือเครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัสนี้กับเครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัสที่มี 9 ชั้น

ข้อโต้แย้งและข้อเสนอในการเปลี่ยนชื่ออิสริยาภรณ์แก้ไข

ชื่อในภาษาจีนของเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ตั้งตามชื่อมารดาของอดีตประธานาธิบดีเจียง ไคเช็ก ซึ่งทำให้พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้าเสนอต่อสภานิติบัญญัติแห่งไต้หวันเสนอเปลี่ยนชื่อเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ใหม่เป็น "เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งไต้หวัน" แต่ไม่ผ่านการพิจารณาเนื่องจากถูกคัดค้านจากก๊กมินตั๋ง[3]

สมาชิกแห่งอิสริยาภรณ์แก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  1. Decorations of Taiwan
  2. "Civilian orders". Presidency Website. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 April 2017. สืบค้นเมื่อ 28 April 2013.
  3. "勳章以蔣介石母親命名 立委提案修法遭國民黨團阻擋 - 政治 - 自由時報電子報". news.ltn.com.tw (ภาษาจีน). 22 September 2017. สืบค้นเมื่อ 12 January 2019.
  4. Annuaire Admin Belge, 1965/ page 5
  5. "Two Ancient Lands Strengthen Their Ties". Free China Review. 1 July 1963. สืบค้นเมื่อ 23 April 2020.
  6. "King Faisal meets President Chiang". Taiwan Today. 1 June 1971. สืบค้นเมื่อ 7 November 2020.
  7. DeAeth, Duncan (28 May 2018). "As President of Haiti arrives in Taipei, a crucial test begins for Tsai administration". Taiwan News. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 August 2020. สืบค้นเมื่อ 23 April 2020.
  8. Chinese (Taiwan) Yearbook of International Law and Affairs. Vol. 36. Brill. 9 December 2019. p. 242. ISBN 9789004414181. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 August 2020. สืบค้นเมื่อ 23 April 2020.

หมวดหมู่:เครื่องอิสริยาภรณ์สาธารณรัฐจีน

อาร์. แอล. สไตน์ (en:R.L. Stine)แก้ไข

อาร์. แอล. สไตน์
 
สไตน์ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2562
เกิดโรเบิร์ต ลอว์เลนส์ สไตน์
8 ตุลาคม พ.ศ. 2486 (79 ปี)
โอไฮโอ, สหรัฐ
นามปากกาโจเวียล บ็อบ สไตน์
อิริค อาฟาบี
อาร์. แอล. สไตน์
อาชีพ
แนววรรณกรรมเยาวชน, สยองขวัญ, ไซไฟ, นวนิยายแฟนตาซี, ตลก
ผลงานที่สำคัญชมรมขนหัวลุก
คู่สมรสเจน เวลด์ฮอน
บุตร1 คน

ลายมือชื่อ 
เว็บไซต์
www.rlstine.com

โรเบิร์ต ลอว์เลนส์ สไตน์ (อังกฤษ: Robert Lawrence Stine; 8 ตุลาคม พ.ศ. 2486 –) บางครั้งเป็นที่รู้จักในนาม โจเวียล บ็อบ สไตน์, อิริค อาฟาบี และ อาร์. แอล. สไตน์ เป็นนักเขียนนวนิยาย เรื่องสั้น ผู้จัดรายการโทรทัศน์ และนักเขียนบทชาวอเมริกัน เขาได้รับสมญานามว่า "สตีเวน คิงแห่งแวดวงวรรณกรรมเยาวชน"[1] เขามีชื่อเสียงในฐานะนักเขียนนวนิยายแนวสยองขวัญหลายเรื่อง อาทิ ถนนอาถรรพ์, ชมรมขนหัวลุก, รอทเทินสคูล และ ดิไนท์แมร์รูม และผลงานอื่นๆ ของเขา อาทิ สเปซคาเดจ, หนังสือเกม ฮาคส์ และบันเทิงคดีแนวตลกขบขันนับสิบเรื่อง ใน พ.ศ. 2551 ผลงานของสไตน์มียอดขายมากถึงสี่ร้อยล้านเล่ม

เกิดที่รัฐโอไฮโอ ในครอบครัวชาวยิวที่ยากจน บิดาของเขาประกอบอาชีพพนักงานส่งของ เขาเริ่มหลงไหลในการเขียนหนังสือเมื่ออายุได้ 9 ปี จากการไปพบเครื่องพิมพ์ดีดที่ห้องใต้หลังคาบ้านเขา เขาจึงเริ่มตีพิมพ์บันเทิงคดีแนวตลก ซึ่งเขาได้รับแรงบันดาลใจในการเขียนมาจากการอ่านหนังสือการ์ตูน เรื่องเล่าจากหลุมศพ และ สุสานปีศาจ เขาสำเร็จการศึกษาที่มหาวิทยาลัยโอไฮโอใน พ.ศ. 2503 เคยทำงานเป็นบรรณาธิการนิตยสารของมหาวิทยาลัยถึง 3 ปีก่อนที่จะย้ายไปอาศัยอยู่รัฐนิวยอร์กและเริ่มต้นอาชีพนักเขียนอย่างจริงจัง เขาเริ่มเขียนนวนิยายแนวสยองขวัญเรื่องแรกคือ ไบลน์เดธ ต่อมาใน พ.ศ. 2532 เขาได้เขียนนวนิยายเรื่อง ถนนอาถรรพ์ และต่อมาเขาได้ประสบความสำเร็จในนวนิยายเรื่อง ชมรมขนหัวลุก โดยนวนิยายของเขาถูกสร้างเป็นละครโทรทัศน์และภาพยนตร์หลายครั้ง และเขายังติดอันดับผู้ให้ความบันเทิงที่มีรายได้มากที่สุดในโลก ซึ่งอยู่ในลำดับที่ 36 จาก 40 อันดับ ด้วยรายได้สุทธิ 41 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

ชีวิตช่วงต้นแก้ไข

สไตน์เกิดเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2486[2] ที่เมืองโคลัมบัส รัฐโอไฮโอ[3][4][5] ในครอบครัวที่ยากจน[6] เป็นบุตรของลูอิสและแอน ไฟน์สไตน์ เขาเริ่มหลงไหลในการเขียนตั้งแต่อายุได้ 9 ปี จกการที่เขาไปพบเครื่องพิมพ์ดีดในห้องใต้หลังคา ต่อมาเขาก็ตีพิมพ์เรื่องสั้นและบันเทิงคดีแนวตลก[7] เขากล่าวว่าเขาได้รับแรงบันดาลใจจากการอ่านหนังสือการ์ตูนเรื่อง เรื่องเล่าจากหลุมศพ และ สุสานปีศาจ ใน พ.ศ. 2503 เขาสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยโอไฮโอ จากคณะศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาอังกฤษ[8] ระหว่างที่เขาศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยโอไฮโอเขาได้เป็นบรรณาธิการนิตยาสารแนวอารมณ์ขันของมหาวิทยาลัยเป็นเวลาสามปี ก่อนที่เขาจะย้ายไปยังนิวยอร์กเพื่อเริ่มต้นเส้นทางนักเขียนในเวลาต่อมา

เส้นทางนักเขียนแก้ไข

สไตน์ใน พ.ศ. 2550 (ซ้าย) แจ็ค แบล็ก (ขวา) นักแสดงหลักในภาพยนตร์คืนอัศจรรย์ขนหัวลุกซึ่งได้รับบทเป็นสไตน์

สไตน์เริ่มเขียนวรรณกรรมแนวขบขันสำหรับเด็กหลายสิบเรื่องในนามปากกา "โจเวียล บ็อบ สไตน์" และยังเป็นเจ้าของนิตยสารแนวตลกขบขันสำหรับวัยรุ่นคือ บานานา ซึ่งตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์สโกลาติค เพรส และเขาก็ทำงานเป็นนักเขียนมาเรื่อยๆ จนกระทั่งใน พ.ศ. 2529 เขาได้เขียนนวนิยายแนวสยองขวัญเรื่องแรกในชื่อ ไบลน์เดธ[9] และนิยายในประเภทเดียวกันอีกมากอาทิ เดอะเบบีซิทเทอ, ฮิตแอนด์รัน และ เดอะเกิร์ลเฟรนด์ ต่อมาใน พ.ศ. 2532 เขาได้เขียนนวนิยายเรื่อง ถนนอาถรรพ์[10] ก่อนเปิดตัวนวนิยายที่สร้างชื่อเสียงให้เขาอย่าง ชมรมขนหัวลุก นอกจากนี้เขายังเขียนนวนิยายแนวไซไฟเรื่อง สเปซคาเดท, บอซอซออนพาตอล และใน พ.ศ. 2535 นวนิยายของเขาเรื่องชมรมขนหัวลุก ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการซึ่งถูกตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์พาราชูเต[11]

นวนิยายเรื่อง ชมรมขนหัวลุก ถูกสร้างเป็นละครโทรทัศน์และออกอากาศใน พ.ศ. 2538-2541[12] ทั้งยังถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ในชื่อ คืนอัศจรรย์ขนหัวลุก[13] ซึ่งฉายใน พ.ศ. 2558 และ คืนอัศจรรย์ขนหัวลุก หุ่นฝังแค้น ซึ่งฉายใน พ.ศ. 2561 ซึ่งผู้ที่แสดงเป็นตัวเขาในภาพยนตร์ทั้งสองเรื่องคือแจ็ก แบล็ก[14] ส่วนเขาเป็นนักแสดงรับเชิญในฐานะอาจารย์ชื่อ มิสเตอร์แบล็ค ในคืนอัศจรรย์ขนหัวลุก และได้รับบทเป็น อาจารย์แฮร์ริสัน ในคืนอัศจรรย์ขนหัวลุก หุ่นฝังแค้น นอกจากนี้นวนิยายของเขาเรื่อง ชั่วโมงไล่ล่า ยังถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ดีวีดีเรื่อง ชั่วโมงไล่ล่า แผ่นที่หนึ่ง : อย่าคิดมาก ผลิตและวางจำหน่ายโดยยูนิเวอร์แซลเอนเตอร์เทนเมนท์ ใน พ.ศ. 2550[15]

ใน พ.ศ. 2562 เขาได้พากย์เป็น "บ็อบ แบ็กซ์เตอร์" ซึ่งเป็นตัวละครหนึ่งในภาพยนตร์ชุดเรื่อง อาเธอร์ ในตอน Fright Night ซึ่งออกอากาศในซีซันที่ 23 ซึ่งเขาแสดงตัวตนของเขาออกมาในฐานะนักเขียนนวนิยายสยองขวัญจากภาพยนตร์ชุดเรื่องดังกล่าว[16]

รางวัลและเกียรติยศแก้ไข

ตามการจัดอันดับ 40 ผู้ที่ให้ความบันเทิงที่มีรายได้มากที่สุดในโลกใน พ.ศ. 2539 - 2540 โดยนิตยสารฟอบส์ เขาอยู่ในอันดับที่ 36 ด้วยรายได้สุทธิ 41 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี (หรือราว 1,363 ล้านบาทไทย) และผลงานของเขายังสามารถขายได้ถึงสี่ร้อยล้านเล่มใน พ.ศ. 2551[17] และในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1990 หนังสือพิมพ์ยูเอสเอทูเดย์ยกย่องให้เขาเป็นนักเขียนที่หนังสือขายดีเป็นอันดับต้นในสหรัฐ[18]

เขายังได้รับรางวัลในฐานะนักเขียนเป็นจำนวนมาก อาทิ แชมป์เปียนออฟรีดดิงอวอร์ดส์ จากห้องสมุดสาธารณะฟิลาเดเฟีย เมื่อ พ.ศ. 2545, รางวัลดิสนีย์แอดเวนเจอร์คิดส์ชอยส์อวอรดส์จากดิสนีย์ สาขาหนังสือสยองขวัญยอดเยี่ยม (ได้รับรางวัลนี้ถึงสามครั้ง), นิเกลโลดิออนคิดส์ชอยส์อวอร์ด (ได้รับรางวัลนี้ถึงสามครั้ง)[18], รางวัลนักเขียนแนวทริลเลอร์แห่งอเมริกา ใน พ.ศ. 2550, รางวัลไลฟ์ไทม์อาร์ชิฟิเมนอวอร์ด จากสมาคมนักเขยีนสยองขวัญในสหรัฐ ใน พ.ศ. 2557[19] และรางวัลอิงค์พอร์ตอวร์ดส์ ใน พ.ศ. 2560[20] นอกจากนี้ใน พ.ศ. 2546 กินเนสบุ๊คได้ยกให้เขาเป็นนักเขียนหนังสือแนววรรณกรรมเยาวชนที่ขายดีที่สุดตลอดกาล

ชีวิตส่วนตัวแก้ไข

ในวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2512 เขาสมรสกับเจน เวลด์ฮอน ซึ่งเป็นนักเขียนเช่นเดียวกันกับเขา และต่อมาพวกเขาก็ได้ก่อตั้งสำนักพิมพ์พาราชูเตใน พ.ศ. 2526[21] ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันเพียงคนเดียวคือแมทธิว สไตน์ เป็นนักดนตรี[22]

อ้างอิงแก้ไข

  1. "Emily Osment stars in 'R.L. Stine's "The Haunting Hour"". Cape Cod Times. ตุลาคม 26, 2007. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ กรกฎาคม 8, 2011. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 24, 2011.
  2. "R.L. Stine". Ohio Reading Road Trip. สืบค้นเมื่อ February 27, 2011.
  3. "The Nightmare Room by R.L. Stine". KidsReads.com. สืบค้นเมื่อ May 11, 2011.
  4. "Stine, R. L. 1943–". encyclopedia.com.
  5. Gordon, Ken (December 9, 2013). "R.L. Stine still scaring up kids' stories". The Columbus Dispatch. สืบค้นเมื่อ November 22, 2014.
  6. ‘อาร์.แอล. สไตน์’ คุณลุงนักเขียน ผู้มีความสุขที่ได้แกล้งเด็กให้กลัวด้วยเรื่องเขย่าขวัญ
  7. MacPherson, Karen (April 8, 2008). "Venture into R.L. Stine's 'HorrorLand' – if you dare!". Pittsburgh Post-Gazette. สืบค้นเมื่อ February 27, 2011.
  8. "2011 Thrillermaster: R.L. Stine". ThrillerFest. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ กรกฎาคม 17, 2011. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 25, 2011.
  9. Rosenberg, Joyce M. (October 27, 1996). "Success gives bookstores Goosebumps". The Albany Herald. สืบค้นเมื่อ February 27, 2011.
  10. Meister, Cari (2001). R.L. Stine. ABDO Publishing Company. p. 17. ISBN 1-57765-484-6. สืบค้นเมื่อ May 15, 2011.
  11. "About R.L. – For book and school reports". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 27, 2013. สืบค้นเมื่อ February 27, 2011.
  12. Gunelius, Susan (2008). Harry Potter: The Story of a Global Business Phenomenon. Palgrave Macmillan. p. 58. ISBN 978-0-230-20323-5.
  13. “โมโนแมกซ์” ชวนจับปีศาจสุดป่วนกลับคืนสู่หนังสือ ในภาพยนตร์ “Goosebumps คืนอัศจรรย์ขนหัวลุก”
  14. Stine, R. L. (May 20, 2014). ".@mdroush Jack Black plays me in the GB movie, now filming in GA. I'm going down to do a cameo next month". Twitter. สืบค้นเมื่อ May 24, 2014.
  15. "Cartoon Network – it's not ..." The Washington Post. August 31, 2007. สืบค้นเมื่อ November 11, 2012.
  16. Smith, Meghan (October 30, 2020). "'Goosebumps' Author R.L. Stine On Frightening Generations And Voicing A Creepy Character For 'Arthur'". GBH. สืบค้นเมื่อ October 30, 2020.
  17. "Venture into R.L. Stine's 'HorrorLand' – if you dare!". post-gazette.com. April 8, 2008. สืบค้นเมื่อ May 14, 2011.
  18. 18.0 18.1 "R.L. Stine". Parachute Publishing. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 4, 2011. สืบค้นเมื่อ February 27, 2011.
  19. "Stine, Jones Win Horror Writers Association's Lifetime Achievement Award". Publishers Weekly. February 25, 2014. สืบค้นเมื่อ March 13, 2014.
  20. Inkpot Award
  21. "Books and entertainment kids choose for themselves". Parachute Press. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ กุมภาพันธ์ 4, 2011. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 25, 2011.
  22. "Elisabeth Weinberg, Matthew Stine". The New York Times. July 2, 2010. สืบค้นเมื่อ February 25, 2011.

ชัฟคัต มีร์ซีโยเยฟ (เพิ่มเติมเนื้อหา)แก้ไข

ชีวิตช่วงต้นและการศึกษาแก้ไข

มีร์ซีโยเซฟเกิดเมื่อวันที่ 24 กรฎาคม พ.ศ. 2500 ที่เขตจิซซัค สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก[1] แต่สื่อบางสำนักให้ข้อมูลว่าเขาเกิดในหมู่บ้านยักต์ตัน ในเขตเลนินบัตออบลาสต์ซึ่งปัจจุบันอยู่ในบริเวณประเทศทาจิกิสถาน และยังเป็นที่ถกเถียงกันอีกว่าเดิมเขาคือคนทาจิกิสถาน แต่หลังจากการเสาะหาข้อมูลของสื่อบางสำนักกลับยืนยันว่าหมู่บ้านยักต์ตันนั้นเป็นถิ่นพำนักของปู่ของเขา และเขาเป็นคนอุซุเบกิสถานโดยแท้จริง[2][3][4][5][6][7][8] บิดาของเขาคือมิโรโมน มีร์ซีโยเยฟ ประกอบอาชีพเป็นแพทย์ และบิดาของเขายังเป็นลูกพี่ลูกน้องกับอุลุนเบก ยาคูบอฟซึ่งเป็นทหารผ่านศึกของสหภาพโซเวียตในสงครามโลกครั้งที่สอง ส่วนมารดาของเขาคือมาริฟัต มีร์ซีโยเซฟ ประกอบอาชีพเป็นพยาบาลและมารดาของเขาเสียชีวิตจากวัณโรคตั้งแต่เขาอายุยังน้อย หลังจากการตายของมารดาของเขา บิดาของเขาก็ได้สมรสใหม่กับหญิงจากตาตาร์สถาน[7][8]

เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก สาขาวิทยาศาสตร์เทคโนโลยี สถาบันชลประทานและการเยียวยาแห่งทาชเคนต์ เมื่อ พ.ศ. 2524[9] หลังจากนั้นเขาได้เข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียตในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 1980 ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2533 เขาได้รับเลือกให้เป็นรองประธานสภาของสภานิติบัญญัติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก ก่อนที่อุซเบกิสถานจะได้รับเอกราชใน พ.ศ. 2534 หลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต

เส้นทางการเมืองแก้ไข

เขาเริ่มดำรงตำแหน่งผู้ว่าการเขตจิซซัคตั้งแต่ พ.ศ. 2539 ถึง พ.ศ. 2544 จากนั้นเขาย้ายมาดำรงตำแหน่งผู้ว่าการเขตซาร์มาคันต์ตั้งแต่ พ.ศ. 2544 จนกระทั่งเขาได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีใน พ.ศ. 2546 จากการเสนอชื่อโดยอดีตประธานาธิบดีอิสลาม คารีมอฟเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2546 และได้รับการอนุมัติจากมติของรัฐสภาอุซเบก หลังจากนั้นเขาจึงมาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแทนที่อุตกีร์ ซุลโตนอฟ และเออร์กัต โซชิมาตอฟดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรี

อ้างอิงแก้ไข

  1. "Shavkat Mirziyoyev | Biography, Uzbekistan, & Facts". Encyclopedia Britannica (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2021-10-31.
  2. "Выходец из таджикского кишлака? На малой родине отца Шавката Мирзиёева". ИА «Фергана.Ру». สืบค้นเมื่อ 20 February 2020.
  3. "Выходец из таджикского кишлака. На малой родине Шавката Мирзияева". TajInfo (источник AsiaPlus). สืบค้นเมื่อ 20 February 2020.
  4. "Таджикские родственники Мирзиёева рассказали о его крестьянских корнях". Фонд «Диалог Цивилизаций». 11 February 2019. สืบค้นเมื่อ 20 February 2020.
  5. "Таджикские родственники Мирзиёева рассказали о его крестьянских корнях". ASIA-Plus. สืบค้นเมื่อ 20 February 2020.
  6. "Ўзбекистон-Тожикистон: Мирзиёев қариндошлари - Президент жуда банд одам". BBC News O'zbek. BBC O'zbek. สืบค้นเมื่อ 20 February 2020.
  7. 7.0 7.1 "Тожикистонликлар: Мирзиёев ота-боболари юртини унутмасин". BBC News O'zbek. BBC O'zbek. สืบค้นเมื่อ 20 February 2020.
  8. 8.0 8.1 "27 йил Каримовнинг соясида юрган Мирзиёев ким?". Озодлик Радиоси. สืบค้นเมื่อ 20 February 2020.
  9. Гахокидзе, Ольга (2 September 2016). "Организацией похорон Каримова займется его возможный преемник" (ภาษารัสเซีย). Readus. สืบค้นเมื่อ 3 September 2016.

อาลิยา ภัตต์แก้ไข

อาลียา ภัตต์
 
เกิด15 มีนาคม พ.ศ. 2536 (29 ปี)
พลเมืองอังกฤษ[1]
อาชีพนักแสดง
ปีปฏิบัติงานพ.ศ. 2555–present
คู่สมรสลานบีร์ กปูร
บิดามารดามาเฮช ภัตต์ (บิดา)
โซนี รัชดัน (มารดา)

อาลียา ภัตต์ (อังกฤษ: Aila Bhatt, 15 มีนาคม พ.ศ. 2536 -) เป็นนักแสดงหญิงชาวอังกฤษเชื้อสายอินเดีย[1][2] เธอมีชื่อเสียงจากผลงานภาพยนตร์ภาษาฮินดีเป็นจำนวนมาก เธอได้รับรางวัลและได้รับการยกย่องเป็นจำนวนมาก[3] อาทิ รางวัลฟิล์มแฟร์อวอร์ดส์สี่รางวัล ทั้งนี้ เธอยังถูกจัดอันดับให้เป็นนักแสดงหญิงที่มีรายได้สูงสุดของประเทศอินเดีย และยังปรากฎชื่ออยู่ 1 ใน 100 ผู้ทรงอิทธิพลของนิตยสารฟอบส์แห่งประเทศอินเดียตั้งแต่ พ.ศ. 2557

เธอเกิดในตระกูลภัตต์ เป็นธิดาของมาเฮช ภัตต์ซึ่งเป็นผู้กำกับภาพยนตร์และโซนี รัชดันนักแสดงหญิง เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงตั้งแต่ยังเด็กจากการแสดงภาพยนตร์เรื่อง Sangharsh ใน พ.ศ. 2542 ต่อมาเธอได้แสดงภาพยนตร์วัยรุ่นเรื่อง Student of the Year ใน พ.ศ. 2555 ต่อมาใน พ.ศ. 2557 เธอแสดงภาพยนตร์เรื่อง Highway ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ส่งผลให้เธอได้รับรางวัลฟิล์มแฟร์อวอร์ดส์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม นอกจากนี้เธอยังแสดงนำในภาพยนตร์หลายเรื่องด้วยกัน อาทิ States (พ.ศ. 2557) , Humpty Sharma Ki Dulhania (พ.ศ. 2557) และ Badrinath Ki Dulhania (พ.ศ. 2560) และละครเรื่อง Dear Zindagi (พ.ศ. 2559)

เธอได้รับรางวัลฟิล์มแฟร์อวอร์ดส์อีกสามรางวัล จาภภาพยนตร์แนวอาชญากรรมเรื่อง Udta Punjab (พ.ศ. 2559) Raazi (พ.ศ. 2561) และละครเรื่อง Gully Boy (พ.ศ. 2562) และต่อมาเธอได้เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางจากภาพยนตร์เรื่อง Gangubai Kathiawadi: หญิงแกร่งแห่งมุมไบ ใน พ.ศ. 2565 ซึ่งเธอได้รับบทเป็นคังคุพาอี กาฐิยาวาฑี[4]

นอกจากผลงานการแสดงภาพยนตร์และละครแล้ว เธอยังได้เปิดตัวธุรกิจเสื้อผ้าและกระเป๋าถือในแบรนด์ของเธอเอง และเป็นผู้ริเริ่มก่อตั้งโครงการทางนิเวศวิทยา "โกเอ็กซ์ซิตซ์"[5] นอกจากนี้เธอยังร้องเพลงประกอบภาพยนตร์มาแล้ว 7 เพลง[6] ด้านชีวิตส่วนตัวเธอสมรสกับลานบีร์ กปูรซึ่งเป็นนักแสดงชาวอินเดียเช่นกัน[7][8]

อ้างอิงแก้ไข

  1. 1.0 1.1 Singh, Prashant (3 April 2014). "Alia Bhatt can't vote in 2014, encourages youth to cast their votes". Hindustan Times. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 July 2016. สืบค้นเมื่อ 5 June 2016.
  2. Sharma, Muskan (29 April 2019). "Akshay, Alia, Jacqueline: Bollywood's 'Foreign' Voters". TheQuint (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 27 March 2021.
  3. Parikh, Urvi (24 September 2013). "Karan Johar's 'students' Sidharth Malhotra, Alia Bhatt and Varun Dhawan perform at Hong Kong". MSN. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 July 2014. สืบค้นเมื่อ 18 October 2013.
  4. ประวัติ อาเลีย บาตต์ (Alia Bhatt) นางเอกคังคุไบ Gangubai Kathiawadi
  5. "Alia Bhatt champions the welfare of street cats and dogs". The Times of India. 25 July 2017. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 February 2018. สืบค้นเมื่อ 7 February 2018.
  6. "Alia Bhatt to sing 'Samjhawan Unplugged' for Humpty Sharma Ki Dulhania". The Indian Express. 28 June 2014. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 14 July 2014. สืบค้นเมื่อ 12 July 2014.
  7. "Ranbir Kapoor, Alia Bhatt Wedding Live Updates: Akash And Shloka Ambani, Kareena And Saif, Navya Naveli And Nandas At Wedding". NDTV. 14 April 2022. สืบค้นเมื่อ 14 April 2022.
  8. "Ranbir Kapoor-Alia Bhatt Wedding LIVE Updates: Alia and Ranbir are officially married; take pheras in the presence of family, friends". The Times of India. 14 April 2022. สืบค้นเมื่อ 14 April 2022.

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข

เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญไมเคิลและจอร์จแก้ไข

เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญไมเคิลและจอร์จ
 
ประเภทเครื่องราชอิสริยาภรณ์สามชั้น
วันสถาปนา28 เมษายน พ.ศ. 2361
ประเทศ  สหราชอาณาจักร
ผู้สมควรได้รับชาวอังกฤษและชาวต่างประเทศที่กระทำคุณประโยชน์อย่างยิ่งในราชการแห่งสหราชอาณาจักรรวมถึงเครือจักรภพ
สถานะยังมีการมอบ
ผู้สถาปนาสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักร
ประธานสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร
ลำดับเกียรติ
รองมาเครื่องราชอิสริยาภรณ์จักรวรรดิอินเดีย
เสมอเครื่องราชอิสริยาภรณ์ดาราแห่งอินเดีย
หมายเหตุ 
แพรแถบเครื่องราชอิสริยาภรณ์

เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญไมเคิลและจอร์จ (อังกฤษ: The Most Distinguished Order of Saint Michael and Saint George) เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของสหราชอาณาจักร สถาปนาขึ้นเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2361 โดยสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักร[1][2] ชื่อเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่อัครทูตสวรรค์มีคาเอลและนักบุญจอร์จ

เครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้เดิมถูกสร้างมาเพื่อมอบให้กับเจ้าหน้าที่ทางการทหารในสงครามนโปเลียนและส่วนมากสมาชิกแห่งอิสริยาภรณ์นี้มักเป็นบุรุษ[2] แต่ปัจจุบันเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้พระมหากษัตริย์หรือสมเด็จพระราชินีนาถจะพระราชทานให้กับบุรุษและสตรีทั้งชาวอังกฤษและชาวต่างประเทศที่กระทำคุณประโยชน์อย่างยิ่งในราชการแห่งสหราชอาณาจักรรวมถึงเครือจักรภพ[2]

ประวัติแก้ไข

สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 4 ซึ่งขณะนั้นกำลังเป็นเจ้าชายผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ได้ทรงสร้างเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้เพื่อรำลึกถึงเหล่าอารักขาในหมู่เกาะไอโอเนียนซึ่งขณะนั้นยังอยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษ และเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ถูกบรรจุลงในรัฐธรรมนูญเมื่อ พ.ศ. 2360 โดยพระราชทานให้แก่ชนพื้นเมืองและเจ้าหน้าที่ในหมู่เกาะไอโอเนียนและเกาะมอลตา รวมถึงเจ้าหน้าที่ทาการทหารในสงครามนโปเลียน[3] ต่อมาใน พ.ศ. 2404 หมู่เกาะไอโอเนียนตกอยู่ภายใต้การปกครองของประเทศกรีซ เครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้จึงพระราชทานให้แก่ข้าราชการที่รับใช้เบื้องพระยุคลบาทของพระมหากษัตริย์หรือสมเด็จพระราชินีนาถ และสำหรับผู้กระทำคุณประโยชน์อย่างยิ่งยวดต่อองค์พระมหากษัตริย์หรือสมเด็จพระราชินีนาถ รวมถึงชาวต่างประเทศ ซึ่งผู้ว่าราชการเมืองในสหราชอาณาจักรคือสมาชิกแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ และโดยส่วนมากสมาชิกเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้มักเป็นบุรุษ

ต่อมาใน พ.ศ. 2508 มีการแก้กฎหมายให้มีการพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ให้แก่สตรีเป็นครั้งแรก[4] โดยพระราชทานให้แก่อีฟลิน บาร์ค ในชั้นตริตาภรณ์เมื่อ พ.ศ. 2510[5]

ลำดับชั้นแก้ไข

เครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้มีทั้งสิ้นสามชั้น ดังตารางต่อไปนี้

ลำดับชั้นของเครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญไมเคิลและจอร์จ[1][2]
ชั้น ชั้นประถมาภรณ์ (ฝ่ายหน้า) ชั้นประถมาภรณ์ (ฝ่ายใน) ชั้นตริตาภรณ์ (ฝ่ายหน้า) ชั้นตริตาภรณ์ (ฝ่ายใน) ชั้นสมาชิก
ตำแหน่ง Sir Dame Sir Dame
ชื่อย่อ GCMG KCMG DCMG CMG
ลักษณะ      

สมาชิกแห่งอิสริยาภรณ์แก้ไข

ชาวไทยแก้ไข

ชาวต่างประเทศแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  1. 1.0 1.1 Duckers, Peter (2009) [2004]. British Orders and Decorations. Oxford: Shire Publications. pp. 26–27. ISBN 978-0-7478-0580-9. OCLC 55587484.
  2. 2.0 2.1 2.2 2.3 The Royal Household (2009). "Order of St. Michael and St. George". The Official Website of the British Monarchy. London: Crown Copyright. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 February 2009. สืบค้นเมื่อ 25 April 2016.
  3. Townsend, Francis (1828). Calendar of Knights. William Pickering. p. 206.
  4. "Knights/Knighthoods genealogy project". geni_family_tree. สืบค้นเมื่อ 30 June 2017.
  5. Evelyn Bark, article in The Independent
  6. ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง ให้ประดับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ, เล่ม ๕๖ ตอนที่ ๐ ง หน้า ๒๖๕๐, ๔ ธันวาคม ๒๔๘๒
  7. 7.0 7.1 ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้ประดับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ, เล่ม ๑๑๓ ตอนที่ ๑๙ ข หน้า ๑๔, ๔ พฤศจิกายน ๒๕๓๙
  8. 8.0 8.1 8.2 8.3 "Honorary Knighthoods Awarded 1997-2006". data.parliament.uk. 2009. สืบค้นเมื่อ 8 June 2021.

คืนอัศจรรย์ขนหัวลุก (en:Goosebumps (film))แก้ไข

บุญพฤทธิ์ ทวนทัย/ทดลองเขียน
กำกับร็อบ เร็ทเทอร์แมน
บทภาพยนตร์ดาเรน เล็มเค
เนื้อเรื่องสก็อตต์ อเล็กซานเดอร์และแร์รี่ คาเลเซฟสกี
สร้างจากชมรมขนหัวลุก
โดย อาร์. แอล. สไตน์
อำนวยการสร้าง
นักแสดงนำ
กำกับภาพจาเวียร์ อากูเลซรอฟ
ตัดต่อจิม เมย์
ดนตรีประกอบแดนนี เอลฟ์มัน
บริษัทผู้สร้าง
วันฉาย24 มิถุนายน พ.ศ. 2558 (รอบปฐมทัศน์)
ความยาว103 นาที[2]
ประเทศสหรัฐ
ภาษาภาษาอังกฤษ
ทุนสร้าง58–84 ล้านดอลลาร์สหรัฐ[3][4]
ทำเงิน158.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ[4]

คืนอัศจรรย์ขนหัวลุก (อังกฤษ: Goosebumps) เป็นภาพยนตร์ตลกสยองขวัญสัญชาติอเมริกัน เค้าโครงเรื่องมาจากนวนิยาย ชมรมขนหัวลุก ซึ่งเป็นผลงานของอาร์. แอล. สไตน์ ภาพยนตร์นี้ออกฉายเมื่อ พ.ศ. 2558 นำแสดงโดยแจ็ก แบล็ก ซึ่งรับบทเป็นสไตน์ และนักแสดงวัยรุ่นได้แก่ดีแลน มินเนตต์ โอดีอา รุช และไรอัน ลี

การสร้างภาพยนตร์จากวรรกรรมเรื่อง ชมรมขนหัวลุก เริ่มต้นตั้งแต่ พ.ศ. 2541 แต่มีอันต้องล้มเลิกไปเนื่องจากปัญหาด้านการเขียนบทภาพยนตร์ จนกระทั่งใน พ.ศ. 2551 โคลัมเบียพิคเจอร์ส ได้ซื้อลิขสิทธิ์ในการสร้างภาพยนตร์จากวรรณกรรมเรื่องดังกล่าว และเริ่มถ่ายทำอย่างจริงจังตั้งแต่เดือนเมษายนถึงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2557 ภาพยนตร์เรื่องนี้ฉายรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2558 และถูกฉายเป็นครั้งแรกที่สหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2558 ซึ่งประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากและได้รับการยกย่องในเชิงบวกจากนักวิจารณ์ภาพยนตร์ในเรื่องของความตลกขบขันและการอิงเค้าโครงจากนวนิยายเรื่องชมรมขนหัวลุกได้อย่างดี โดยสามารถทำรายได้ถึง 158 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากงบสร้างหนังเพียง 84 ล้านดอลลาร์สหรัฐ[5]

หลังจากนั้นภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกนำมาสร้างเป็นภาคต่อในเรื่อง คืนอัศจรรย์ขนหัวลุก หุ่นฝังแค้น ซึ่งออกฉายใน พ.ศ. 2561

เรื่องย่อแก้ไข

 
แจ็ก แบล็ก และเหล่านักแสดง ในงาน ซานดิเอโกคอมมิคคอนอินเตอร์เนชันแนล เมื่อ พ.ศ. 2557

แซ็ค คูปเปอร์ (ดีแลน มินเน็ตต์) ได้ตามมารดาย้ายมาอยู่เมืองเมดิสันหลังจากที่บิดาเสียชีวิต มารดาของแซ็คมาเป็นครูประจำโรงเรียนมัธยาเมืองเมดิสัน โดยพวกเขาได้ย้ายไปอาศัยอยู่บ้านที่ใกล้กับอาร์. แอล. สไตน์ (แจ็ก แบล็ก) อยู่มาวันหนึ่งแซ็กได้พบกับแฮนนาห์ สไตน์ (โอดิอา รุช) ซึ่งอยู่บ้านใกล้ๆ กัน ทั้งคู่จึงรู้สึกถูกชะตากัน แต่ทว่าถูกขัดขวางจากสไตน์ซึ่งเป็นบิดาของแฮนนาห์ แซ็กมีเพื่อนสนิทที่โรงเรียนมัธยมเมดิสันคือแชมป์ (ไรอัน ลี)

คืนหนึ่งแฮนนาห์ชวนแซ็คไปเที่ยวข้างนอก และเมื่อกลับมาที่บ้าน สไตน์ได้ไล่แซ็กออกไปและให้เลิกยุ่งกับแฮนนาห์ และด้วยเหตุนี้ทำให้สไตน์และแฮนนาห์ทะเลาะกันในที่สุด

อยู่มาวันหนึ่งแซ็คและแชมป์ได้ไปที่บ้านของสไตน์ เนื่องจากเป็นห่วงความปลอดภัยของแฮนนาห์ซึ่งทะเลาะกับสไตน์อยู่เป็นประจำ ทั้งสองคนเดินขึ้นไปบนบ้านของสไตน์ และได้ไปพบกับห้องเก็บหนังสือนิยาย และทั้งคู่ได้พบกับแฮนนาห์ ทว่าแซ็คเผลอไปแกะหนังสือนิยายต้นฉบับของสไตน์ออก ทำให้ปีศาจหมีขั้วน้ำแข็งหลุดออกมาจากหนังสือ และได้พยายามเข้าทำร้ายพวกเขา และได้หนีออกไป แฮนนาห์จึงไปตามปีศาจหมีขั้วน้ำแข็งนั้นถึงลานสเก็ตน้ำแข็ง เมื่อทั้งสามคนไปถึง ก็ได้พบกับปีศาจหมีขั้วน้ำแข็งตัวดังกล่าว แฮนนาห์พยายามจะเปิดหนังสือเพื่อเอามันกลับไป แต่ปีศาจขั้วน้ำแข็งได้สะบัดหนังสือหลุดจากมือแฮนนาห์และได้เข้าทำร้ายพวกเขา แต่โชคดีที่สไตน์มาช่วยไว้ได้ สไตน์จึงให้ทั้งสามคนขึ้นรถไปกับเขา หลังจากนั้นแซ็คและแชมป์จึงรู้ทันทีว่าพ่อของแฮนนาห์คือสไตน์

เมื่อมาถึงบ้าน สไตน์ได้สั่งให้แฮนนาห์ขนของเพื่อย้ายบ้าน แต่เมื่อไปที่ห้องเก็บหนังสือนิยาย ก็ได้พบกับ สแล็ปปี เดอะ ดัมมี ปีศาจหุ่นเชิดบ้าอำนาจนั่งอยู่บนโซฟา สไตน์พยายามหลอกล่อเพื่อเกลี้ยกล่อมให้สแล็ปปีกลับเข้าไปในหนังสือ แต่สไตน์เผลอไปเรียกสแล็ปปีว่า "เป็นหุ่นเชิดที่ฉลาดยิ่ง" เป็นเหตุให้สแล็ปปีโกรธมาก สแล็ปปีจึงจัดการเผาหนังสือนิยายต้นฉบับทิ้งเพื่อไม่ให้ตัวเองกลับเข้าไปได้อีก จากนั้นสแล็ปปีได้ขนหนังสือนิยายต้นฉบับออกไปทั้งหมด และหนีไปพร้อมกับรถผีสิง ก่อนหนีไปสแล็ปปีได้ปลดปล่อยปีศาจตุ๊กตาคนแคระที่อันตรายออกมา

ในขณะที่สไตน์และเด็กๆ ทั้งสามคนกำลังจะออกไปบ้านเพื่อตามไปกำจัดสแล็ปปี พวกเขาได้พบกับฝูงปีศาจตุ๊กตาคนแคระ จากนั้นฝูงปีศาจตุ๊กตาคนแคระได้กรูทำร้ายพวกเขาทั้งสี่คน และพยายามจะฆ่าสไตน์ จนแซ็คได้จัดการทุบพวกปีศาจตุ๊กตาคนแคระทั้งหมด และปลดเชือกที่พวกมันจับมัดสไตน์เพื่อจะลากเข้าไปในเตาเผา ทว่าฝูงปีศาจตุ๊กตาคนแคระมันกลับฟื้นขึ้นมาได้ ทั้งสี่คนจึงหนีออกไปทางประตูห้องใต้ดินและรอดตายอย่างหวุดหวิด จากนั้นพวกเขาจึงเริ่มปฏิบัติการปราบสแล็ปปีทันที

ตัดภาพไปที่สแล็ปปี ระหว่างผ่านสถานที่ต่างๆ สแล็ปปีได้ปล่อยปีศาจต่างๆ เพื่อออกมาก่อความวุ่นวายในเมืองเมดิสัน ซ้ำร้ายยังปล่อยปีศาจหม้อข้าวหม้อแกงลิงทำลายเสาสัญญาณโทรศัพท์ทำให้สัญญาณโทรศัพท์หาย และในสถานีตำรวจเมืองเมิดสัน บรูค (อแมนดา ลัน) และสตีเฟน (ตีโมตี ซีมอน) ได้พบกับสแล็ปปีนอนอยู่หน้าสถานีตำรวจ สตีเฟนเผลอไปเรียกสแล็ปปีว่าหุ่นเชิด สแล็ปปีไม่พอใจ จึงสั่งให้ปีศาจเอเลียนยิงปืนแช่แข็งใส่บรูคและสตีเฟนโดยทันที และทางฝั่งของลอว์เรน น้าของแซ็คก็ถูกปีศาจสุนัขพยายามรุมขย้ำ

สไตน์และเด็กๆ ขับรถเข้ามาในเมืองเมดิสันก็ได้พบกับสภาพความเสียหายที่เกิดจากฝีมือของสแล็ปปี แซ็คแนะนำให้สไตน์เขียนนิยายขึ้นมาใหม่ แต่สไตน์บอกว่าการที่จะเขียนนิยายขึ้นมาใหม่นั้นเป็นเรื่องยากมาก เพราะต้องใช้เค้าโครงเรื่องของนวนิยาย ชมรมขนหัวลุก จริงๆ แซ็คชวนสไตน์ไปที่ร้านคอมพิวเตอร์เพื่อพิมพ์มันขึ้นมา แต่สไตน์บอกว่ามันไม่สามารถทำได้ ต้องใช้เครื่องพิมพ์ดีตสมิธ โคโลนา ซึ่งเป็นเครื่องพิมพ์ดีดประจำตัวของเขา จึงจะสามารถนำพวกปีศาจและสัตว์ประหลาดกลับเข้าไปได้ พวกเขาทั้งหมดจึงพากันไปที่โรงเรียนมัธยมเมืองเมดิสันในที่สุด แต่ระหว่างทางพวกเขาต้องพบกับปีศาจมนุษย์ล่องหนและปีศาจตั๊กแตนยักษ์ ทำให้พวกเขาพากันหนีตายอย่างหวุดหวิด และไปซ่อนตัวกันที่ห้างสรรพสินค้า แต่ในห้างสรรพสินค้าพวกเขาก็ต้องไปพบกับปีศาจสุนัขป่าอีก พวกปีศาจสุนัขป่าพยายามไล่ทำร้ายพวกเขา จนกระทั่งพวกเขาสามารถหนีออกมาได้ แต่ปีศาจสุนัขป่ายังตามพวกเขามา แต่สุดท้ายก็ถูกรถของลอว์เรน (จิลเลียน เบลล์) ขับชนจนไปติดในถังขยะ ลอว์เรนพบกับสไตน์ ทั้งคู่ได้ตกหลุมรักกัน แซ็คได้ขอให้ลอง์เรนไปที่สถานีตำรวจเพื่อขอให้ตำรวจตามไปที่โรงเรียนมัธยม

จากนั้นพวกเขาก็เดินทางลัดเข้าไปในป่าช้าหลังโรงเรียนมัธยม ระหว่างทางนั้นแซ็คเห็นแสงแวบวาบในตัวของแฮนนาห์ จึงรู้ทันทีว่าแฮนนาห์ไม่ใช่มนุษย์ แต่ระหว่างที่แซ็คตกตะลึงนั้นก็เจอกับฝูงซอมบี้พยายามไล่ขย้ำพวกเขา พวกเขาสามารถหลบหนีไปได้ และสไตน์ก็ไปพบกับเครื่องพิมพ์ดีดของเขาที่โรงเรียนมัธยมเมืองเมดิสัน เขาจึงหามุมสงบในโรงเรียนเพื่อเขียนนิยายขึ้นมาใหม่ทันที

จากนั้นแซ็คจึงไปเตือนพวกเพื่อนๆ ในงานเต้นรำว่าตอนนี้มีฝูงปีศาจและสัตว์ประหลาดพยายามเข้ามาในโรงเรียน แต่ไม่มีใครเชื่อจนกระทั่งมีเด็กคนหนึ่งถูกปีศาจตั๊กแตนยักษ์ลากตัวออกไป พวกเขาจึงเชื่อ และพากันนำสิ่งของต่างๆ กีดขวางตามหน้าต่างและประตูไม่ให้ฝูงปีศาจเข้ามาได้ แต่พยายามเพียงเท่าไหร่ก็ไม่สามารถขวางพวกมันได้ สไตน์ได้จัดการเผานิยายต้นฉบับที่ขนมาเพื่อไม่ให้ปีศาจตัวใดกลับไปได้อีก

ในขณะที่สไตน์กำลังเขียนนิยายเรื่องใหม่และกำลังจะจบเรื่อง ก็ได้พบกับสแล็ปปี และสแล็ปปีก็เหยียบฝาเครื่องพิมพ์ดีดจนทำให้นิ้วของสไตน์หักในที่สุด จากนั้นสแล็ปปีจึงหนีไป เมื่อฝูงปีศาจกรูเข้ามาในโรงเรียนแล้ว สไตน์ตัดสินใจใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อเพื่อให้คนในโรงเรียนปลอดภัย เขาจึงนำรถโรงเรียนติดกับระเบิดขับออกไป และทำให้พวกปีศาจตามสไตน์ไป แต่เมื่อเปิดรถออกมาพบว่าเป็นระเบิด ทำให้พวกปีศาจโดนระเบิดไป ทว่าพวกนั้นฟื้นขึ้นมาได้ สแล็ปปีได้สั่งพวกปีศาจให้ตามสไตน์ซึ่งหนีไปที่สวนสนุกร้าง จากนั้นสแล็ปปีก็ได้ปลดปล่อยปีศาจวุ้นเหนียวสีแดงในที่สุด สไตน์จึงขอให้แซ็คจัดการพิมพ์นิยายให้จบ แซ็ค แฮนนาห์ และแชมป์จึงไปซ่อนตัวอยู่ที่ชิงช้าสวรรค์ ส่วนสไตน์เป็นเหยื่อล่อติดอยู่กับเมือกแดง หลังจากแซ็คเขียนนิยายเสร็จ ปีศาจตั๊กแตนยักษ์ได้กรูเข้าไปพังชิงช้าสวรรค์ พวกเขาจึงหลุดไปในป่าลึกและได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย แซ็คเห็นว่าถ้าเปิดหนังสือขึ้นมา แฮนนาห์จะถูกดูดไปด้วย แฮนนาห์จึงขอร้องให้แซ็คเปิดและยอมรับชะตากรรมตัวเองที่จะต้องอยู่ในหนังสือต่อไป แฮนนาห์ได้แย่งหนังสือมาจากแซ็คและเปิดออกมา แฮนนาห์ได้จูบแซ็คเป็นการอำลาครั้งสุดท้ายก่อนจะถูกดูดไปพร้อมกับปีศาจตัวอื่นๆ

ต่อมาสถานการณ์กลับมาเป็นปกติ แซ็คและสไตน์ได้เป็นเพื่อนกัน สไตน์สมัครมาเป็นครูสอนภาษาอังกฤษที่โรงเรียนเมืองเมดิสันและได้คบกับลอว์เรน สไตน์ได้เขียนนิยายเรื่องใหม่เพื่อกำหนดให้แฮนนาห์มีตัวตนจริงและมีชีวิตจริง จากนั้นสไตน์จึงเผาต้นฉบับที่เขียนเกี่ยวกับแฮนนาห์ทิ้งเพื่อให้แฮนนาห์กำหนดชีวิตได้ด้วยตัวเอง

นักแสดงแก้ไข

สำหรับอาร์. แอล. สไตน์ ในภาพยนตร์เขาได้รับบทเป็น "แบล็ก" ครูสอนการแสดงของโรงเรียนมัธยมเมืองเมดิสัน[12]

การวางจำหน่ายแก้ไข

การฉายรอบปฐมทัศน์แก้ไข

คืนอัศจรรย์ขนหัวลุก ฉายในรอบปฐมทัศน์ทั่วโลกเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2558 และสำหรับงานเทศกาลภาพยนตร์ซินียุโรปที่บาร์เซโลนา ประเทศสเปน แบล็คได้นำเสนอภาพยนตร์เรื่องนี้บนเวทีในงานด้วยตนเอง[13]

โฮมมีเดียแก้ไข

คืนอัศจรรย์ขนหัวลุก วางจำหน่ายในรูปแบบแผ่นบลูเรย์ (ทั้งแบบสองมิติและสามมิติ) รวมถึงรูปแบบดีวีดี ใน พ.ศ. 2559 ซึ่งมีการเผยแพร่ฉากที่ถูกตัดไป เบื้องหลังการถ่ายทำ บทสัมภาษณ์ของนักแสดง และสารคดีเกี่ยวกับสแลปปี เดอะ ดัมมีอีกด้วย

การตอบรับแก้ไข

 
แจ็ก แบล็กและร็อบ เบ็ทเทอร์แมนซึ่งเป็นผู้กำกับภาพยนตร์เรื่องนี้

คืนอัศจรรย์ขนหัวลุก สามารถทำรายได้ถึง 80.1 ดอลลาร์สหรัฐในสหรัฐและทวีปอเมริกาเหนือ ปละทำรายได้จากพื้นที่อื่นๆ ทั่วโลกถึง 70.1 ดอลลาร์สหรัฐ รวมแล้วสามารถทำรายได้สูงถึง 150.2 ดอลลาร์สหรัฐ (หรือราวๆ 533.9 ล้านบาทไทย) ซึ่งมากกว่างบทุนสร้างภาพยนตร์ 58 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (หรือราวๆ 20.6 ล้านบาท)[3][4]

ในสหรัฐและประเทศแคนาดา การติดตามและการรายงานก่อนการเปิดตัวภาพยนตร์เรื่องนี้คาดการณ์ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะทำรายได้อยู่ที่ 20-31 ล้านเหรียญสหรัฐจากโรงภาพยนตร์ 3,501 โรง อย่างไรก็ตามทางโซนี่พิคเจอร์สเอ็นเตอร์เทนเมนต์คาดการร์ว่าอาจทำรายได้ระหว่าง 12-15 ล้านเหรียญสหรัฐ[14][15][16] ในช่วงสุดสัปดาห์ที่เปิดตัวภาพยนตร์เรื่องนี้ สามารถทำรายได้ถึง 23.5 ล้านเหรียญสหรัฐ และเป็นภาพยนตร์เรื่องที่สี่ของโซนี่พิคเจอร์สเอ็นเตอร์เทนเมนต์ที่ทำรายได้มากที่สุด[17][18]

สำหรับนอกทวีปอเมริกาเหนือ คืนอัศจรรย์ขนหัวลุกปล่อยฉายใน 66 ประเทศทั่วโลก[19] และประเทศเม็กซิโก เป็นประเทศที่ทำรายได้ได้มากที่สุดสำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วยรายได้ถึง 7.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ รองลงมาคือประเทศออสเตรเลียและสหราชอาณาจักร

อ้างอิงแก้ไข

  1. 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Rechtshaffen, Michael (October 5, 2015). "'Goosebumps': Film Review". The Hollywood Reporter. สืบค้นเมื่อ May 19, 2018.
  2. "GOOSEBUMPS [2D] (PG)". British Board of Film Classification. September 28, 2015. สืบค้นเมื่อ September 28, 2015.
  3. 3.0 3.1 FilmL.A. (June 15, 2016). "2015 Feature Film Study" (PDF). สืบค้นเมื่อ June 16, 2016.
  4. 4.0 4.1 4.2 "Goosebumps (2015)". Box Office Mojo. สืบค้นเมื่อ October 30, 2019.
  5. Pamela McClintock (October 13, 2015). "Box-Office Preview: 'Goosebumps' Could Out-Spook 'Crimson Peak,' 'Bridge of Spies'". The Hollywood Reporter. (Prometheus Global Media). สืบค้นเมื่อ October 14, 2015.
  6. "Goosebumps Feature Film, Starring Jack Black, Starts Principal Photography". ComingSoon.net. April 23, 2014. สืบค้นเมื่อ April 24, 2014.
  7. Foutch, Haleigh (July 26, 2014). "Comic-Con: Director Rob Letterman Talks GOOSEBUMPS, Casting Jack Black as R.L. Stine, Choosing which Monsters to Include, and More". Collider. สืบค้นเมื่อ November 8, 2014.
  8. Sneider, Jeff (February 13, 2014). "'The Giver' Actress Odeya Rush to Join Jack Black in Sony's 'Goosebumps' Movie (Exclusive)". TheWrap. สืบค้นเมื่อ April 24, 2014.
  9. Cruz, Lisa (October 21, 2015). "The Scariest Thing About the Goosebumps Movie". The Atlantic. สืบค้นเมื่อ January 21, 2016.
  10. Kroll, Justin (February 14, 2014). "Dylan Minnette to Co-Star With Jack Black in 'Goosebumps'". Variety. สืบค้นเมื่อ April 24, 2014.
  11. Kroll, Justin (April 23, 2014). "'Super 8′ Actor Joins Sony's 'Goosebumps'". Variety. สืบค้นเมื่อ April 24, 2014.
  12. Stine, R. L. (May 20, 2014). ".@mdroush Jack Black plays me in the GB movie, now filming in GA. I'm going down to do a cameo next month". Twitter. สืบค้นเมื่อ May 24, 2014.
  13. Ritman, Alex (June 24, 2015). "CineEurope: Sony Unveils New 'Spectre' Footage, Joseph Gordon-Levitt Walks 'The Walk'". The Hollywood Reporter. สืบค้นเมื่อ June 29, 2015.
  14. Anthony D'Alessandro (October 14, 2015). "'Goosebumps' Set To Freak Out, But 'The Martian' Could Scare It Away – Box Office Preview". Deadline Hollywood. สืบค้นเมื่อ October 15, 2015.
  15. Brad Brevet (October 15, 2015). "Forecast: 'Goosebumps', 'Spies' & 'Crimson Peak' Jostle for Audience Attention". Box Office Mojo. สืบค้นเมื่อ October 16, 2015.
  16. Rebecca Ford (October 16, 2015). "Box Office: 'Crimson Peak' Creeps to $855K, 'Goosebumps' Raises $600K Thursday Night". The Hollywood Reporter. สืบค้นเมื่อ October 16, 2015.
  17. Anthony D'Alessandro (October 16, 2015). "'Crimson Peak', 'Goosebumps' Raise Hairs On Thursday Night – Box Office". Deadline Hollywood. สืบค้นเมื่อ October 16, 2015.
  18. Scott Mendelson (October 17, 2015). "Friday Box Office: 'Goosebumps' Tops With Scary Good $7.4M, 'Crimson Peak' Nabs Scary Bad $5.2M". Forbes. สืบค้นเมื่อ October 18, 2015.
  19. Nancy Tartaglione (October 18, 2015). "'Ant-Man' Supersizes With $43.2M China Bow; 'Crimson Peak' Reaps $13.4M – International Box Office". Deadline Hollywood. สืบค้นเมื่อ October 19, 2015.

เครื่องราชอิสริยาภรณ์ช้างแก้ไข

เครื่องราชอิสริยาภรณ์ช้าง
 
ประเภทเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นเดียว
วันสถาปนาพ.ศ. 2236
ประเทศ  เดนมาร์ก
ผู้สมควรได้รับพระบรมวงศานุวงศ์และประมุขแห่งรัฐต่างประเทศที่มีความสัมพันธไมตรีต่อประเทศเดนมาร์ก
สถานะยังมีการมอบ
ผู้สถาปนาสมเด็จพระเจ้าคริสเตียนที่ 5 แห่งเดนมาร์ก
ประธานสมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 แห่งเดนมาร์ก
สถิติการมอบ
รายแรกสมเด็จพระเจ้าคริสเตียนที่ 5 แห่งเดนมาร์ก
รายล่าสุดเจ้าหญิงอิงกริด อเล็กซันดราแห่งนอร์เวย์
ลำดับเกียรติ
สูงกว่าไม่มี
รองมาเครื่องราชอิสริยาภรณ์แดนเนอโบร
หมายเหตุ 
แพรแถบเครื่องราชอิสริยาภรณ์

เครื่องราชอิสริยาภรณ์ช้าง (เดนมาร์ก: Elefantordenen) เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งประเทศเดนมาร์ก และเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดของประเทศ เครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ถูกสร้างขึ้นตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 แต่สร้างสเร็จอย่างเป็นทางการใน พ.ศ. 2236 ในรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าคริสเตียนที่ 5 แห่งเดนมาร์ก[1] และบรรจุอยู่ในรัฐธรรมนูญของประเทศใน พ.ศ. 2392 เครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้จะพระราชทานให้สหรับพระบรมวงศานุวงศ์และประมุขรัฐของต่างประเทศเท่านั้น[2]

ประวัติแก้ไข

เครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ เริ่มสร้างตั้งแต่ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 โดยมีความเชื่อมาจากพระแม่มารีอุ้มพระโอรสของพระนางไว้ภายในพระจันทร์เสี้ยว และล้อมรอบด้วยแสงอาทิตย์ และถูกห้อยจากคอเสื้อเป็นรูปช้างจึงเป็นที่มาของสายสร้อยของเครื่องราชอิสริยาภรณ์ แม้จะมีการปฏิรูปประเทศไปแล้วใน พ.ศ. 2079 แต่ก็ยังคงมีการพระราชทานต่อมาในสมัยสมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 2 แห่งเดนมาร์ก จนกระทั่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ถูกปรับปรุงใหม่ในแบบปัจจุบันในรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าคริสเตียนที่ 5 แห่งเดนมาร์ก เมื่อ พ.ศ. 2236 และเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ถูกกำหนดในรัฐธรรมนูญของประเทศตั้งแต่ พ.ศ. 2392 เดิมเครื่องราชอิสริยาภรณ์ี้จำกัดไว้เฉพาะพระมหากษัตริย์และพระราชโอรสของพระมหากษัตริย์ รวมถึงบุรุษ แต่ต่อมาใน พ.ศ. 2501 เครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้สามารถพระราชทานให้แก่สตรีได้

ลักษณะของเครื่องราชอิสริยาภรณ์แก้ไข

  • สายสร้อย : ทำด้วยทองคำ ประกอบด้วยรูปช้างและหอคอยสลับกันไปมา บนตัวรูปช้างมีตัวอักษร "D" ซึ่งย่อมาจาก "Dania" มักจะสวมในช่วงเทศกาลปีใหม่ หรือพิธีการสคัญของประเทศ
  • ดวงตรา : เป็นรูปช้างที่ทำด้วยทองคำขาว ตัวเรือนสีฟ้า มีความสูงประมาณ 5 เซนติเมตร ด้านหลังรูปช้างซ้อนด้วยรูปหอนาฬิกาที่ทำด้วยอิฐเคลือบสีชมพู ล้อมรอบด้วยเพชรขนาดเล็กที่ผ่านการเจียระไน และมีรูปควาญช้างสวมชุดหลากสีนั่งอยู่บนหลังช้างและถือไม้เท้าทองคำ โดยดวงตราจะห้อยกับสายสร้อยหรือสายสะพาย[3]
  • ดารา : มีลักษณะเป็นดาวสีเงินแปดแฉก ตรงกลางเป็นพื้นสีแดง ประดับด้วยไม้กางเขนสีขาว โดยประดับอยู่ที่หน้าอกด้านซ้าย
  • "สายสะพาย" : เป็นผ้าไหมมัวร์สีฟ้าอ่อน สำหรับบุรุษกว้าง 10 เซนติเมตร สหรับสตรีกว้าง 6 เซนติเมตร ใช้สะพายจากบ่าขวาเฉียงลงทางซ้าย

สมาชิกแห่งราชอิสริยาภรณ์แก้ไข

ชาวเดนมาร์กแก้ไข

ชาวไทยแก้ไข

ชาวต่างประเทศอื่นๆแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  1. Rosenborg Slot – Objects[ลิงก์เสีย]
  2. "The Royal Orders of Chivalry". The Danish Monarchy. 14 January 2011. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 March 2011. สืบค้นเมื่อ 1 March 2011.
  3. In an article entitled "Has anyone seen our elephant?" The 1 July 2004 issue of the Copenhagen Post reported that the original mold for the elephant badge had been stolen from the court jeweler, Georg Jensen.
  4. 4.0 4.1 4.2 Official List of Knights of the Order of the Elephant เก็บถาวร 16 กรกฎาคม 2011 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. (ในภาษาเดนมาร์ก)
  5. Slater, Stephen (2013). The Illustrated Book of Heraldry. Wigston, Leicestershire: Lorenz Books. p. 225. ISBN 978-0-7548-2659-0.
  6. Rick Steves (25 June 2013). Rick Steves' Snapshot Copenhagen & the Best of Denmark. Avalon Travel. pp. 104–. ISBN 978-1-59880-632-8.
  7. Kongehuset

วิกติส ฟินปอกาโตว์ตีร์ (en:Vigdís Finnbogadóttir)แก้ไข

บุญพฤทธิ์ ทวนทัย/ทดลองเขียน
 
ฟินปอกาโตว์ตีร์ใน พ.ศ. 2528
ประธานาธิบดีไอซ์แลนด์ คนที่ 4
ดำรงตำแหน่ง
1 สิงหาคม พ.ศ. 2523 – 1 สิงหาคม พ.ศ. 2536
นายกรัฐมนตรี กูนน์นา โทดอสเซน
สเต็งรึมัวร์ เฮอร์แมนซัน
ฟอสสเตน ปาลัสซัน
เดวิตัว์ อ็อตซัน
ก่อนหน้า กริสติยาน เอลท์จาน
ถัดไป โอลาฟัวร์ แร็กนา กริมินสัน
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด 15 เมษายน พ.ศ. 2473 (92 ปี)
เรคยาวิก, ราชอาณาจักรไอซ์แลนด์
ศิษย์เก่า มหาวิทยาลัยปารีส
มหาวิทยาลัยอักษรศาสตร์เกรโนเบิล
มหาวิทยาลัยโคเปนเฮเกน
มหาวิทยาลัยไอซ์แลนด์

วิกติส ฟินปอกาโตว์ตีร์ เป็นอดีตประธานาธิบดีของประเทศไอซ์แลนด์ ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ พ.ศ. 2523 จนถึง พ.ศ. 2539 เธอเป็นสตรีคนแรกของโลกที่ได้รับการเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีตามระบอบประชาธิปไตย[1][2] และเธอเป็นสตรีที่ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีของประเทศยาวนานที่สุดในโลกด้วยระยะเวลาถึง 16 ปี ปัจจุบันเธอเป็นตัวแทนของประเทศไอซ์แลนด์ในฐานะทูตสันถวไมตรีของยูเนสโกและเป็นสมาชิกของคลับออฟมาดริต[3] เธอเป็นประธานาธิบดีหญิงเพียงคนเดียวของประเทศไอซ์แลนด์นับแต่ได้รับเอกราชจากประเทศเดนมาร์ก

ประวัติแก้ไข

เธอเกิดเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2473 ที่เรคยาวิก เป็นธิดาของฟินโบกิ รูตเตอร์ โฟวาลซัน วิศวกรและอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยไอซ์แลนด์ และซิกิตัว เอดิสด็อตเตอร์ พยาบาลและผู้บริหารของสมาคมพยาบาลของประเทศไอซ์แลนด์ นอกจากนี้เธอยังมีน้องชายอีกหนึ่งคน[4] เธอเข้าศึกษาด้านวรรณกรรมฝรั่งเศสที่มหาวิทยาลัยอักษรศาสตร์เกรโนเบิลและมหาวิทยาลัยปารีส ในประเทศฝรั่งเศสระหว่าง พ.ศ. 2492 จนถึง พ.ศ. 2496 จากนั้นเธอศึกษาต่อในด้านประวัติศาสตร์วงการละครเวที มหาวิทยาลัยโคเปนเฮเกน จนจบปริญญาตรี และยังได้รับปริญญามหาบัณฑิตจากคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยไอซ์แลนด์ ต่อมาเธอสมรสกับแพทย์คนหนึ่งใน พ.ศ. 2497 แต่ได้หย่าร้างในเวลาต่อมา จนกระทั่งเธอรับหญิงคนหนึ่งเป็นบุตรบุญธรรม เธอจึงเป็นหญิงชาวไอซ์แลนด์คนแรกที่จดทะเบียนรับบุตรบุญธรรมตามกหมายของประเทศ[5]

เธอคือหนึ่งในผู้มีส่วนร่วมของการประท้วงต่อต้านและขอให้กองทัพสหรัฐถอนฐานทัพออกจากประเทศไอซ์แลนด์เมื่อช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1960 และกลุ่มผู้ประท้วงนี้มักจะตะโกนด้วยคำว่า อิสลันด์เออร์เนโทเออร์รินบัด (ไอซ์แลนด์ไม่ใช่เนโท กองทัพสหรัฐจงออกไป)

ชีวิตในวงการละครเวทีและสมาคมแก้ไข

หลังสำเร็จการศึกษา เธอได้เป็นอาจารย์สอนภาษาฝรั่งเศสและละครเวทีฝรั่งเศสที่มหาวิทยาลัยในประเทศและทำงานร่วมกับโรงละครขนาดเล็กหลายครั้ง เธอยังทำงานร่วมกับโรงละครเรคยาวิกตั้งแต่ พ.ศ. 2497 จนถึง พ.ศ. 2500 และกลับมาทำงานให้อีกครั้งใน พ.ศ. 2504 จนถึง พ.ศ. 2507 ในช่วงฤดูร้อน เธอยังทำงานเป็นมัคคุเทศก์อีกด้วย นอกจากนี้ เธอยังเป็นครูสอนภาษาฝรั่งเศสอยู่ที่วิทยาลัยเมนตัตโซคินอีเรคยาวิกและวิทยาลัยเมนตัตโซคินอีฮัมมันฮิอัวร์ นอกจากนี้เธอยังเป็นอาจารย์สอนภาษาฝรั่งเศสที่มหาวิทยาลัยไอซ์แลนด์และเป็นผู้ออกแบบหลักสูตรการสอนภาษาฝรั่งเศสเพื่อออกอากาศผ่านทางสถานีโทรทัศน์ของประเทศอีกด้วย[5]

นอกจากนี้ เธอยังเป็นผู้อำนวยการของโรงละครแห่งเรคยาวิกตั้งแต่ พ.ศ. 2515 จนถึง พ.ศ. 2523 ควบคู่ไปกับเป็นสมาชิกของคณะกรรมการที่ปรึกษาด้วนวัฒนธรรมในแถบนอร์ดิก

ในฐานะประธานาธิบดีแก้ไข

เธอเป็นสตรีคนแรกที่ได้รับเลือกตั้งให้เป็นประธานาธิบดีของประเทศใน พ.ศ. 2523 ด้วยคะแนนเสียงถึงร้อยละ 33.79 แม้ว่าตแหน่งประธานาธิบดีของประเทศไอซ์แลนด์เป็นแค่ในพิธีการอันเนื่องมาจากปกครองด้วยระบบสาธารณรัฐระบบรัฐสภา แต่เธอมีบทบาทเป็นอย่างมากต่อประเทศไอซ์แลนด์ในฐานะนักเคลื่อนไหวด้านสิ่งแวดล้อมและผลกดันวัฒนธรรมและภาษาไอซ์แลนด์ให้เป็นที่รู้จักของคนทั้งโลก[5] เธอยังเป็นทูตทางวัฒนธรรมของประเทศ และเธอยังเน้นย้ำบทบาทของประเทศในเวทีโลก ซึ่งนำไปสู่การเป็นเจ้าภาพการประชุมสุดยอดระหว่างโรนัลด์ แรแกน ประธานาธิบดีสหรัฐ และมิฮาอิล กอร์บาชอฟ ผู้นำสหภาพโซเวียตเมื่อ พ.ศ. 2529 เธอมีคติประจำตัวเสมอว่า "อย่าทำให้ผู้หญิงด้วยกันต้องผิดหวัง ผู้หญิงก็สามารถมีบทบาทในเวทีโลกได้ทัดเทียมกับผู้ชาย" และเธอยังส่งเสริมสิทธิการศึกษษให้แก่เด็กหญิงภายในประเทศ เธอจึงเป็นสัญลักษณ์ของการต่อสู้เพื่อสิทธิสตรีและความเป็นผู้นำของสตรี[6]

เธอหมดวาระใน พ.ศ. 2539 รวมระยะเวลาที่ดำรงตำแหน่งถึง 16 ปี และโอลาฟัวร์ แร็กนา กริมินสัน ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีไอซ์แลนด์ต่อจากเธอ[7]

เครื่องอิสริยาภรณ์แก้ไข

เครื่องอิสริยาภรณ์ไอซ์แลนด์แก้ไข

เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  1. ""Ég missti þann förunaut sem hefði fylgt mér alla ævi"". RÚV (ภาษาไอซ์แลนด์). 2020-04-19. สืบค้นเมื่อ 2020-12-17.
  2. "Club of Madrid: Vigdís Finnbogadóttir". Club of Madrid. 2003. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 August 2017. สืบค้นเมื่อ 19 July 2010.
  3. "Club of Madrid: Full Members". Club of Madrid. 2019. สืบค้นเมื่อ 27 October 2019.
  4. ""Ég missti þann förunaut sem hefði fylgt mér alla ævi"". RÚV (ภาษาไอซ์แลนด์). 2020-04-19. สืบค้นเมื่อ 2020-12-17.
  5. 5.0 5.1 5.2 "First female head of state, Vigdís Finnbogadóttir, elected 35 years ago today". Iceland Magazine. 2015-06-29. สืบค้นเมื่อ 2016-06-26.
  6. Torild Skard (2014) 'Vigdís Finnbogadóttir' 'Women of power – half a century of female presidents and prime ministers worldwide. Bristol: Policy Press ISBN 978-1-44731-578-0
  7. Kristinsson, Gunnar Helgi (1996). "The presidential election in Iceland 1996". Electoral Studies. 15 (4): 533–537. doi:10.1016/s0261-3794(96)80470-7. ISSN 0261-3794.
  8. "Icelandic Presidency Website". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 August 2016. สืบค้นเมื่อ 22 May 2018.
  9. Official List of Knights of the Order of the Elephant เก็บถาวร 16 กรกฎาคม 2011 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. (ในภาษาเดนมาร์ก)
  10. State visit, 1994, Photo เก็บถาวร 3 มิถุนายน 2013 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน of Beatrix, Claus and Icelandese President
  11. Boletín Oficial del Estado
  12. "Queen Iceland". สืบค้นเมื่อ 22 May 2018.

ฟรานโย ตุดมัน (en:Franjo Tuđman)แก้ไข

จอมพล
ฟรานโย ตุดมัน
 
ตุดมันใน พ.ศ. 2538
ประธานาธิบดีแห่งโครเอเชียคนที่ 1
ดำรงตำแหน่ง
22 ธันวาคม พ.ศ. 2533 – 10 ธันวาคม พ.ศ. 2542
ก่อนหน้า ตัวเขาเอง (ในฐานะประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมโครเอเชีย)
ถัดไป
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2465
เวลิโกตราโกวิชเซ, ราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย
เสียชีวิต 10 ธันวาคม พ.ศ. 2542 (77 ปี)
ซาเกร็บ, ประเทศโครเอเชีย
ที่ไว้ศพ สุสานมิโรโกจ, ซาเกร็บ, ประเทศโครเอเชีย
คู่สมรส อันกีซา ตุดมัน
บุตร 3 คน
ศิษย์เก่า
วิชาชีพ นักการเมือง, นักประวัติศาสตร์, sทหาร
ลายมือชื่อ  
เว็บไซต์ tudjman.hr
การเข้าเป็นทหาร
ชื่อเล่น "ฟรานเซก"
รับใช้   ยูโกสลาเวีย (2479–2504)
  โครเอเชีย (2538–2542)
สังกัด พลพรรคยูโกสลาเวีย (2479–2485)
กองทัพประชาชนยูโกสลาเวีย (2488–2504)
กิองทัพโครเอเชีย (2538–2542)
ประจำการ 1942–1961
1995–1999
ยศ พลตรี (พลพรรคยูโกสลาเวีย)
จอมพล (กองทัพโครเอเชีย)[1][2]
การยุทธ์ สงครามโลกครั้งที่สอง
สงครามยูโกสลาเวีย
สงครามบอสเนีย

ฟรานโย ตุดมัน (โครเอเชีย: Franjo Tuđman, ภาษาไทยนิยมทับศัพท์เป็น ฟราโน ทูดจ์แมน; 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2465 – 10 ธันวาคม พ.ศ. 2542) เป็นทหารและนักการเมืองของประเทศโครเอเชียซึ่งดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีคนแรกของโครเอเชียตั้งแต่ พ.ศ. 2533 จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมใน พ.ศ. 2542 และเขาเป็นประธานาธิบดีคนสุดท้ายของสาธารณรัฐสังคมนิยมโครเอเชีย เมื่อมีการประกาศเอกราชจากยูโกสลาเวียเมื่อ พ.ศ. 2533 โดยฝ่ายที่สนับสนุนเขามองว่าเขามีบุญคุณต่อชาวโครแอตในฐานะผู้ประกาศเอกราชจากโครเอเชีย แต่ฝ่ายที่ต่อต้านเขาได้มองว่าเขาเป็นเผด็จการเบ็ดเสร็จ

ชีวิตช่วงต้นแก้ไข

เขาเกิดที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งในเวลิโกตราโกวิชเซซึ่งอยู่ในภูมิภาคซาโกรเซโครเอเชียซึ่งในขณะนั้นยังเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย หลังจากที่เขาเกิดได้ไม่นานครอบครัวของเขาก็ย้ายถิ่นฐานออกไป เขาเป็นบุตรของสเตฟาน ตุดมัน ซึ่งเป็นสมาชิกพรรคกสิกรแห่งโครเอเชีย[3] และจัสตินา นี เกมัซ เขามีพี่สาว 2 คน คือดานิซา อานา (เสียชีวิตตั้งแต่ยังเป็นทารก) อีวีซา และน้องชายอีกหนึ่งคนคือสเตฟาน สเตเจ็ค เมื่อตุดมันอายุได้เจ็ดปี มารดาของเขาได้เสียชีวิตลงขณะกำลังคลอดบุตรคนที่ห้า[4][5] วัยเด็กเขาได้รับอิทธิพลจากผู้เป็นบิดาซึ่งมีแนวคิดที่ต่อต้านศาสนา[3] เขาเข้าศึกษาระดับชั้นประถมศึกษาที่หมู่บ้านของเขาเองตั้งแต่ พ.ศ. 2472 ถึง พ.ศ. 2476 ซึ่งตลอดเวลาที่เขาศึกษาอยู่เขามีผลการเรียนที่ดีเยี่ยม[6]

ต่อมาเขาเข้าศึกษาระดับมัธยมศึกษาใน พ.ศ. 2477 แต่ต้องหยุดเรียนไปเนื่องจากสภาพทางเศรษฐกิจที่ย่ำแย่และไม่มีเงินมากพอที่จะชำระค่าเทอม[7] แต่เพราะความช่วยเหลือจากทางราชการในตำบลและครูที่ปรึกษาของเขา ทำให้เขาได้ศึกษาต่อ เขาฝักใฝ่ลัทธิคอมมิวนิสต์ เป็นเหตุให้เขาถูกจับกุมเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2483 หลังจากที่เขาเข้าร่วมขบวนของนักศึกษาที่เฉลิมฉลองการปฏิวัติรัสเซีย[8]

เส้นทางการเมืองแก้ไข

เมื่อปี พ.ศ. 2484 โครเอเชียอยู่ภายใต้การปกครองของเสรีรัฐแห่งโครเอเชียซึ่งเป็นหนึ่งในรัฐหุ่นเชิดของนาซีเยอรมนี เขาจึงเข้าร่วมกับพลพรรคยูโกสลาเวียในช่วงต้นปี พ.ศ. 2485 โดยได้รับการคัดเลือกจากมาร์โก เบลินิซ[8] และบิดาของเขาก็เข้าร่วมด้วย และได้ก่อตั้งสภาต่อต้านฟาสซิสต์แห่งรัฐเพื่อการปลดปล่อยแห่งชาติโครเอเชียขึ้นมา เป็นเหตุให้บิดาของเขา พี่ชายของเขาและตัวเขาถูกจับโดยพวกอุซตาซาซซึ่งเป็นกลุ่มพวกลัทธิฟาสซิสต์ที่ปกครองโครเอเชียในเวลานั้น แต่สามารถรอดชีวิตมาได้ยกเว้นพี่ชายของเขาคนหนึ่งคือสเตฟาน สเตเจ็คที่ถูกพวกเกซตาโปฆาตกรรม[8]

หลังเสร็จสิ้นสงคราม เขาได้รับราชการทหารและได้รับตำแหน่งในกระทรวงกลาโหมของยูโกสลาเวีย ต่อมาเขาได้รับยศพลตรีก่อนที่เขาจะลาออกไปเป็นอาจารย์สอนวิชารัฐศาสตร์ในมหาวิทยาลัยซาเกร็บ[9] และเขาได้รับปริญญาเอกจากคณะประวัติศาสตร์เมื่อ พ.ศ. 2508 จากมหาวิทยาลัยซาดาร์[10] ต่อมาเขาจึงมาเป็นนักประวัติศาสตร์และเขาต่อต้านระบอบการปกครองของสาธารณรัฐสังคมนิยมโครเอเชียในเวลานั้น เขาจึงได้เข้าร่วมขบวนการโครเอเชียสปริงซึ่งเรียกร้องให้มีการปฏิรูปการปกครองเสียใหม่ ทำให้เขาถูกทางการจับกุมและถูกจำคุกใน พ.ศ. 2515[ต้องการอ้างอิง] หลังจากนั้นเขาจึงได้อาศัยอยู่อย่างโดดเดี่ยวและสงบจนกระทั่งิ้สนสุดการปกครองระบอบคอมมิวนิสต์ในสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย เขาจึงเข้าสู่เส้นทางการเมืองใน พ.ศ. 2532 ด้วยการก่อตั้งพรรคสหภาพประชาธิปไตยโครเอเชีย ต่อมาพรรคของเขาได้ชนะการเลือกตั้งในโครเอเชีย เขาจึงเป็นประธานาธิบดีโครเอเชียเป็นคนแรก และได้ประกาศเอกราชจากสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียและได้รับเอกราชในวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2534 หลังจากการลงประชามติโดยชาวโครเอเชียร้อยละ 93

ในฐานะผู้นำในช่วงเวลาของสงครามยูโกสลาเวียแก้ไข

หลังจากที่โครเอเชียได้รับเอกราช ชนชาติเซิร์บซึ่งอาศัยอยู่ในโครเอเชียจำนวนมาได้ก่อการกบฎและตั้งประเทศเซอร์เบียครายีนาขึ้นมา ซึ่งเซอร์เบียครายีนาได้รับการสนับสนุนจากกองทัพยูโกสลาเวีย มีการสู้รบกันมาจนกระทั่งมีการลงนามสนธิสัญญาหยุดยิงใน พ.ศ. 2535 ทว่าสงครามกลับยืดเยื้อไปที่ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาซึ่งเป็นพันธมิตรของโครเอเชีย แต่ต่อมาความร่วมมือระหว่างบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนากับโครเอเชียได้เกิดปัญหาขึ้น เมื่อรัฐบาลของเขาหันไปสนับสนุนสาธารณรัฐโครเอเชียแห่งเฮิร์ตเซก-บอสเนียระหว่างสงครามโครแอต-บอสนีแอก[11] ซึ่งมีการวิพากษ์วิจารณ์ในเรื่องการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวบอสนีแอกโดยทหารโครแอต ต่อมาเฮิร์ตแซก-บอสเนียก็ถูกยุบรวมกับบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา และใน พ.ศ. 2538 เขาได้ลงนามร่วมกับอาลียา อีเซตเบกอวิชเพื่อยุติสงครามโครแอต-บอสเนียกและทั้งสองประเทศได้ร่วมมือกันอีกครั้งเพื่อดำเนินปฏิบัติการสตรอมซึ่งเป็นการหยุดสงครามในโครเอเชียได้สำเร็จจากการที่สามารถปราบปรามกบฎชาวเซิร์บในโครเอเชีย[12] และเขาได้รับเลือกตั้งอีกครั้งใน พ.ศ. 2535 ถึง พ.ศ. 2540

ถึงแก่อสัญกรรมแก้ไข

ตุดมันป่วยด้วยโรคมะเร็งตั้งแต่ พ.ศ. 2536 และสุขภาพของเขาได้อ่อนแอลงจนทรุดหนักลงตามลำดับ และได้ถึงแก่อสัญกรรมอย่างสงบในวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2542[13] สิริอายุได้ 77 ปี และมีพิธีศพที่ซาเกร็บและศพของเขาถูกฝังไว้ที่นั่น

เครื่องราชอิสริยาภรณ์แก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  1. "ODLUKA O OZNAKAMA ČINOVA I DUŽNOSTI U ORUŽANIM SNAGAMA REPUBLIKE HRVATSKE" (ภาษาโครเอเชีย). สืบค้นเมื่อ 15 December 2013.
  2. "Rank Vrhovnik". ZASTUPNIČKI DOM SABORA REPUBLIKE HRVATSKE. สืบค้นเมื่อ 15 April 2017.
  3. 3.0 3.1 Sadkovich 2010, p. 38.
  4. Hudelist 2004, p. 15.
  5. Sadkovich 2010, p. 37.
  6. Hudelist 2004, p. 18.
  7. Hudelist 2004, p. 27.
  8. 8.0 8.1 8.2 Sadkovich 2010, p. 50.
  9. "Tudjman, Franjo". Istrapedia (ภาษาโครเอเชีย). สืบค้นเมื่อ 27 March 2015.
  10. Sadkovich 2010, p. 119.
  11. Christia 2012, pp. 157–158.
  12. Tanner 2001, p. 294.
  13. "Croats mourn Croatian president". BBC News. 11 December 1999. His organs did not function properly, he was taken off the life support system he had been attached to since his November surgery. Tudjman died at 23:14 (22:14 GMT) on Friday [10 Dec] at the Dubrava clinic in the capital Zagreb, a government spokesman said. Death of Tudjman, cnn.com; 13 December 1999; accessed 16 May 2015.
  14. 14.0 14.1 14.2 Hrvatska Radiotelevizija, บ.ก. (16 พฤษภาคม 2539). "Odlikovanja predsjednika hrvatske Dr. Franje Tuđmana". สืบค้นเมื่อ 7 พฤศจิกายน 2553. {{cite web}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |access-date= และ |date= (help)

เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญโอลาฟ (en:Order of St. Olav)แก้ไข

เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญโอลาฟ
 
ประเภทเครื่องราชอิสริยาภรณ์หกชั้น
วันสถาปนาพ.ศ. 2390
ประเทศ  ประเทศนอร์เวย์
ผู้สมควรได้รับพระมหากษัตริย์ พระราชินี พระบรมวงศานุวงศ์นอร์เวย์ และชาวนอร์เวย์ที่กระทำคุณความดี
สถานะยังมีการมอบ
ผู้สถาปนาพระเจ้าออสการ์ที่ 1 แห่งสวีเดน
ประธานสมเด็จพระราชาธิบดีฮารัลด์ที่ 5 แห่งนอร์เวย์
ลำดับเกียรติ
สูงกว่าไม่มี
รองมาเครื่องราชอิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งนอร์เวย์
หมายเหตุ 
แพรแถบเครื่องราชอิสริยาภรณ์

เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญโอลาฟ (นอร์เวย์: Den Kongelige Norske Sankt Olavs Orden) เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดของประเทศนอร์เวย์ ถูกสร้างขึ้นโดยพระเจ้าออสการ์ที่ 1 แห่งสวีเดน เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2390 เพื่อถวายเกียรติแด่สมเด็จพระเจ้าโอลาฟที่ 2 แห่งนอร์เวย์[1]

ก่อนที่สหราชอาณาจักรสวีเดนและนอร์เวย์จะล่มสลายใน พ.ศ. 2448 ได้มีการสร้างเครื่องราชอิสริยาภรณ์สิงโตแห่งนอร์เวย์โดยสมเด็จพระเจ้าออสการ์ที่ 2 แห่งสวีเดน แต่เมื่อสมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนที่ 7 ขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์นอร์เวย์ เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญโอลาฟกลายเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นเดียวของนอร์เวย์ ซึ่งมอบให้กับผู้ที่กระทำคุณประโยชน์ต่อราชการและประเทศนอร์เวย์รวมถึงผู้มีเกียรติจากต่างประเทศ แต่ใน พ.ศ. 2528 เครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้เปลี่ยนมามอบให้แก่ชาวนอร์เวย์ พระราชวงศ์นอร์เวย์ ประมุขแห่งรัฐ และราชวงศ์ต่างประเทศเท่านั้น และได้สร้างเครื่องราชอิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งนอร์เวย์สำหรับมอบให้ชาวต่างชาติทั่วไปแทน

ลักษณะแก้ไข

  • สายสร้อย : ทำด้วยทองคำ มีอักษรย่อ "O" ที่สวมรูปมงกุฎ 5 อัน สลับกับตราแผ่นดินของนอร์เวย์ 5 อัน และไม้กางเขนอีก 10 อันซึ่งขนาบด้วยขวานสีเงิน
  • ดวงตรา : เป็นไม้กางเขนมอลตาเคลือบด้วยสีขาว ชั้นเบญจมาภรณ์จะเป็นสีเงินและชั้นจตุรถาภรณ์ขึ้นไปจะลงยาด้วยสีทอง และอักษรย่อ "O" จะอยู่ระหว่างแขนของไม้กางเขน ตัวดวงตราด้านในจะลงยาด้วยสีแดง มีรูปสิงโตติดอยู่ด้านหน้าตัวดวงตรา ด้านหลังเขียนคำขวัญว่า «Ret og Sandhed» – "ความยุติธรรมและความจริง" และดวงตราถูกประดับด้วยมงกุฎ[2]
  • ดารา (ชั้นประถมาภรณ์) : เป็นดาวแปดแฉก ทำด้วยเพชรและพลอย และมีสัญลักษณ์ดวงตราประดับอยู่ด้านหน้า
  • ดารา (ชั้นทวีติยาภรณ์) : เป็นกางเขนมอลตาสีเงิน มีอักษรย่อ "O" ที่สวมรูปมงกุฎอยู่ระหว่างแขนของไม้กางเขน และตัวดวงตราเป็นสีแดงและมีรูปสิงตติดอยู่ที่ด้านหน้าและมีวงแหวนล้อมรอบตัวกางเขน
  • แพรแถบย่อ : เป็นสีแดงแถบขอบขาว-น้ำเงิน-ขาวซึ่งเป็นสีของธงชาตินอร์เวย์

หากมีการพระราชทานเป็นกรณีพิเศษ อาจมีการพระราชทานเพชรแถมมาด้วย ซึ่งในกรณีนี้ ตัววงแหวนแหวนเพชรของดวงตราและดาราจะมาแทนที่วงแหวนสีเงินและสีทอง[3] นอกจากนี้ อาจมีการเรียกคืนเครื่องราชอิสริยาภรณ์หากได้รับพระราชทานชั้นที่สูงขึ้นหรือเสียชีวิต

ลำดับชั้นแก้ไข

เครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้มี แกรนด์มาสเตอร์ ซึ่งก็คือพระมหากษัตริย์นอร์เวย์ผู้เป็นประธานแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์[4] และมีลำดับชั้นปกติอยู่ 6 ชั้น ได้แก่

  • ชั้นประถมาภรณ์ (Storkors) : สำหรับพระราชทานแก่พระบรมวงศานุวงศ์ ประมุขแห่งรัฐต่างประเทศ หรือสามัญชนผู้ที่สมควรจะได้รับในกรณีพิเศษ โดยพระราชทานพร้อมกับสายสร้อยและสายสะพายซึ่งสะพายจากบ่าขวาลงทางซ้าย หรืออาจทรงพระราชทานอย่างใดอย่างหนึ่ง
  • ชั้นผู้บังคับบัญชา แบ่งออกเป็น 2 ประเภท ได้แก่[1]
    • ชั้นทวีติยาภรณ์ (Kommandør med stjerne)  : ประดับดวงตรากับสายคล้องคอและดาราบนหน้าอกซ้าย
    • ชั้นตริตาภรณ์ (Kommandør) : ประดับดวงตรากับสายคล้องคอ
  • ชั้นอัศวิน แบ่งออกเป็น 2 ประเภท ได้แก่
    • ชั้นจตุรถาภรณ์ (Ridder av 1. klasse) : ประดับดวงตราห้อยกับแพรแถบติดที่หน้าอกด้านซ้าย
    • ชั้นเบญจมาภรณ์ (Ridder) : ประดับดวงตราห้อยกับแพรแถบติดที่หน้าอกด้านซ้าย
แพรแถบ
 
ชั้นประถมาภรณ์พร้อมสายสร้อย
 
ชั้นประถมาภรณ์
 
ชั้นทวีติยาภรณ์
 
ชั้นตริตาภรณ์
 
ชั้นจตุรถาภรณ์
 
ชั้นเบญจมาภรณ์

การพระราชทานแก้ไข

พระมหากษัตริย์นอร์เวย์จะทรงพระราชทานตามคำขอพระราชทานจากคณะกรรมาธิการแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์หกคน ซึ่งไม่มีสมาชิกของรัฐบาบอยู่ ดยจะมีเพียงนายกรัฐมนตรีนอร์เวย์ รองนายกรัฐมนตรีนอร์เวย์ ลอร์ดแชมเบอร์แลน (เหรัญญิก) และผู้แทนซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากพระมหากษัตริย์อีกสามคน ซึ่งคณะกรรมาธิการเหล่านี้จะเสนอชื่อผู้ที่สมควรได้รับ และกราบทูลแก่พระมหากษัตริย์เพื่อทรงอนุมัติและพระราชทานต่อไป[5]

สำหรับพระบรมวงศานุวงศ์ที่อยู่ในลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ของนอร์เวย์ จะได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้เมื่อทรงบรรลุนิติภาวะ[6] ซึ่งพระบรมวงศานุวงศ์นอร์เวย์รายล่าสุดที่ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้เนื่องจากทรงบรรลุนิติภาวะได้แก่เจ้าหญิงอิงกริด อเล็กซันดราแห่งนอร์เวย์[7][8]

อ้างอิงแก้ไข

  1. 1.0 1.1 Hieronymussen & Lundø 1968, p. 102.
  2. Hieronymussen & Lundø 1968, fig. 8, p. 102.
  3. "Utnevnelse til St. Olavs Orden". สืบค้นเมื่อ 21 September 2014.
  4. Statutes, §2
  5. section 5, Statues of the Order of St. Olav
  6. section 3, Statues of the Order of St. Olav
  7. "H.K.H. Prinsessens dekorasjoner". Kongehuset. สืบค้นเมื่อ 18 June 2022.
  8. "Appointment to the Order of St. Olav". The Royal House of Norway. สืบค้นเมื่อ 21 January 2022.

เครื่องอิสริยาภรณ์ดาราแห่งยูโกสลาฟ (en:Order of the Yugoslav Star)แก้ไข

เครื่องอิสริยาภรณ์ดาราแห่งยูโกสลาฟ
 
ประเภทเครื่องราชอิสริยาภรณ์สี่ชั้น
วันสถาปนาพ.ศ. 2497
ประเทศ  ยูโกสลาเวีย
  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร
ผู้สมควรได้รับชาวยูโกสลาเวียและชาวต่างประเทศ
สถานะพ้นสมัยการมอบ
ผู้สถาปนายอซีป บรอซ ตีโต
ล้มเลิกพ.ศ. 2549
ลำดับเกียรติ
สูงกว่าเครื่องราชอิสริยาภรณ์ยูโกสลาเวีย
รองมาเครื่องอิสริยาภรณ์ธงแห่งยูโกสลาเวีย
หมายเหตุ 
แพรแถบเครื่องอิสริยาภรณ์

เครื่องอิสริยาภรณ์ดาราแห่งยูโกสลาฟ[a] เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย[1] สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2497 โดยยอซีป บรอซ ตีโต[2] สำหรับมอบให้แก่ผู้กระทำคุณประโยชน์ต่อยูโกสลาเวีย แต่โดยส่วนมากมักจะมอบให้แก่ประมุขแห่งรัฐต่างประเทศเป็นหลัก เครื่องอิสริยาภรณ์นี้มีทั้งสิ้นด้วยกัน 4 ชั้น

ต่อมาเมื่อเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย เครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้อยู่ในลำดับชั้นที่สองรองจากเครื่องอิสริยาภรณ์ยูโกสลาเวีย[3] และเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ได้พ้นสภาพเมื่อ พ.ศ. 2549 หลังการแยกตัวของประเทศมอนเตเนโกรส่งผลให้สหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียสิ้นสุดลง

ลำดับชั้นแก้ไข

เครื่องอิสริยาภรณ์นี้มีทั้งสิ้นสี่ชั้น ได้แก่

  • มหาดารายูโกสลาฟ
  • ดาราแห่งยูโกสลาฟพร้อมสายสะพาย
  • ดาราแห่งยูโกสลาเวียและสร้อยคอสีทอง
  • ดาราแห่งยูโกสลาเวียและสร้อยคอ

สมาชิกแห่งราชอิสริยาภรณ์แก้ไข

เครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้มักจะมอบให้แก่ประมุขแห่งรัฐต่างประเทศ คู่สมรสของประมุข รวมถึงชาวต่างประเทศที่มีเกียรติ สำหรับชั้นมหาดาราแห่งยูโกสลาฟนั้นมีการมอบไป 127 ราย เป็นชาวต่างประเทศ 115 ราย และชาวยูโกสลาเวีย 12 ราย[4] สมาชิกแห่งอิสริยาภรณ์ชั้นมหาดารายูโกสลาฟ อาทิ

เชิงอรรถแก้ไข

  1. โครเอเชีย: Orden jugoslavenske zvijezde
    เซอร์เบีย: Орден југословенске звезде, Orden jugoslovenske zvezde
    สโลวีเนีย: Red jugoslovanske zvezde
    มาซิโดเนีย: Орден на југословенската ѕвезда, Orden na jugoslovenskata zvezda

อ้างอิงแก้ไข

  1. Orders and Decorations of the Socialist Federal Republic of Yugoslavia, 1945-90 by Lukasz Gaszewski 2000, 2003
  2. Standard magazin: Srbija ponovo deli odlikovanja เก็บถาวร 2011-07-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, br.133, 05.12.2008. (ในภาษาเซอร์เบีย)
  3. Orders and Decorations of the Federal Republic of Yugoslavia, 1990- by Lukasz Gaszewski 2000, 2003
  4. Samler.ru: Order of the Yugoslav Grand Star (ในภาษารัสเซีย)
  5. 5.0 5.1 5.2 5.3 5.4 5.5 Dragović, Rade (6 April 2011). "Srpski orden na ruskim grudima" [Serbian Medals on Russian Chests] (ภาษาเซอร์เบีย). Večernje novosti. สืบค้นเมื่อ 8 December 2014.
  6. The Danish Monarchy official site: H.M. Dronningens dekorationer เก็บถาวร 2010-03-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (ในภาษาเดนมาร์ก)
  7. "Svečani prijem povodom rođendana japanskog cara" (ภาษาเซอร์เบีย). Tendoryu Aikido Novi Sad. 12 December 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 29 August 2011. สืบค้นเมื่อ 1 July 2016.
  8. Kosova Crisis Center: Gaddafi Given Yugoslavia's Top Medal By Milosevic เก็บถาวร 2011-05-15 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน, Reuters, October 26, 1999 06:22 AM EDT
  9. "Kim Il Sung". Who's Who in Asian and Australasian Politics. London: Bowker-Saur. 1991. p. 146. ISBN 978-0-86291-593-3.

เครื่องอิสริยาภรณ์หัวใจทองคำ (ประเทศฟิลิปปินส์)แก้ไข

เครื่องอิสริยาภรณ์หัวใจทองคำ
 
ประเภทเครื่องราชอิสริยาภรณ์หกชั้น
วันสถาปนาพ.ศ. 2497
ประเทศ  ฟิลิปปินส์
ผู้สมควรได้รับชาวฟิลิปปินส์และชาวต่างประเทศ
มอบเพื่อผู้กระทำคุณความดีต่อรัฐบาลและประชาชนชาวฟิลิปปินส์ในด้านจิตอาสาและการกุศล โดยเป็นไปเพื่อพัฒนาศีลธรรม สังคม และเศรษฐกิจของฟิลิปปินส์
สถานะยังมีการมอบ
ผู้สถาปนารามอน แมกไซไซ

เครื่องอิสริยาภรณ์หัวใจทองคำ (ตากาล็อก: Orden ng Gintong Puso, อังกฤษ: Order of the Golden Heart) เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ของประเทศฟิลิปปินส์ สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2497 ตามคำสั่งที่ 40-เอ โดยประธานาธิบดีรามอน แมกไซไซในชื่อว่า รางวัลหัวใจทองคำจากประธานาธิบดี[1] จนมีการยกฐานะขึ้นเป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ใน พ.ศ. 2546[2] เครื่องอิสริยาภรณ์นี้มอบให้แก่ชาวฟิลิปปินส์และชาวต่างประเทศที่ให้ความช่วยเหลือต่อรัฐบาลและประชาชนฟิลิปปินส์ในด้านการกุศลและด้านจิตสาธารณะ โดยเป็นไปเพื่อพัฒนาและเสริมสร้างวัฒนธรรม สังคม และเศรษฐกิจของประเทศฟิลิปปินส์[2]

ลำดับชั้นแก้ไข

เครื่องอิสริยาภรณ์นี้มีทั้งสิ้น 6 ชั้น ประกอบไปด้วย[2]

แพรแถบแห่งอิสริยาภรณ์
 
เบญจมาภรณ์
 
จตุรถาภรณ์
 
ตริตาภรณ์
 
ทวีตริตาภรณ์
 
ประถมาภรณ์
 
ชั้นสายสร้อย
  • ชั้นสายสร้อย (Maringal na Kuwintas): มอบให้แก่ประมุขแห่งรัฐหรือผู้นำรัฐบาลต่างประเทศ
  • ชั้นประถมาภรณ์ (Maringal na Krus): มอบให้แก่คู่สมรสของประมุขหรือหัวหน้ารัฐบาล รัชทายาท รองประธานาธิบดี รองนายกรัฐมนตรี ประธานรัฐสภา เอกอัคคราชทูต หรือบุคคลอื่นที่เทียบเท่ากับตำแหน่งดังกล่าวและผู้ที่สมควรจะได้รับ
  • ชั้นทวีตริตาภรณ์ (Maringal na Pinuno): มอบให้แก่อุปทูต รัฐมนตรี ที่ปรึกษารัฐมนตรี เจ้าหน้าที่กงสุลใหญ่ประจำสถานกงสุล ผู้อำนวยการบริหารองค์กร หรือบุคคลอื่นที่เทียบเท่ากับตำแหน่งดังกล่าวและผู้ที่สมควรจะได้รับ
  • ชั้นตริตาภรณ์ (Komandante): มอบให้แก่ที่ปรึกษารัฐมนตรี เลขาธิการ เจ้าหน้าที่กงสุลใหญ่ที่ขึ้นกับสถานเอกอัคคราชทูต ผู้อำนวยการองค์กร หรือบุคคลอื่นที่เทียบเท่ากับตำแหน่งดังกล่าวและผู้ที่สมควรจะได้รับ
  • ชั้นจตุรถาภรณ์ (Pinuno): มอบให้แก่เลขานุการรอง พนักงานกงสุล รองผู้อำนวยการองค์กร หรือบุคคลอื่นที่เทียบเท่ากับตำแหน่งดังกล่าวและผู้ที่สมควรจะได้รับ
  • ชั้นเบญจมาภรณ์ (Kagawad): มอบให้แก่เลขานุการผู้ช่วย รองกงสุล ทูตที่ต่ำกว่าระดับอุปทูต ผู้ช่วยผู้อำนวยการองค์กร หรือบุคคลอื่นที่เทียบเท่ากับตำแหน่งดังกล่าวและผู้ที่สมควรจะได้รับ

ลักษณะแก้ไข

  • แพรแถบย่อ : มีสีแดงล้วน (เดิมเป็นแถบสีน้ำเงิน-ขาว-แดง ก่อนจะมีการเปลี่ยนแปลงใน พ.ศ. 2546)[3]
  • ดวงตรา : เป็นไม้กางเขนมอลตาเคลือบสีเขียวพร้อมเหรียญทองคำรูปวงรี ด้านในเป็นรูปมือที่ถือรูปดวงใจที่ส่องแสงสว่างที่เป็นสีทอง และล้อมด้วยคำขวัญว่า "MANUM TUAM APERVIT INOPE" (คุณเปิดมือและเปิดใจได้ด้วยเมตตา) ตัวดวงตราล้อมรอบด้วยมงกุฎสีเขียวสลับกับกิ่งลูกไม้สีทองและใบไม้สีเขียว
  • ดวงตราเดิมออกแบบโดยกิลเบิร์ต เปเรซ และถูกปรับปรุงใหม่โดยกาโล โอแกมโป[4]

สมาชิกแห่งอิสริยาภรณ์แก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  1. Executive Order 40-A Executive Order No. 40-A, s. 1954 Official Gazette of the Republic of the Philippines. Retrieved 15 April 2013.
  2. 2.0 2.1 2.2 Executive Order No. 236, s. 2003 Official Gazette of the Republic of the Philippines. Retrieved 14 April 2013.
  3. www.militaria-agent.com, Order of the Golden Heart
  4. Grand Collar of the Order of the Golden Heart conferred on Dolphy Philippine Presidential Museum and Library. Retrieved 15 April 2013.
  5. "Roster of Recipients of Presidential Awards". สืบค้นเมื่อ 2022-07-11.{{cite web}}: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
  6. 6.0 6.1 Getty Images, State visit of Philippines President in Spain, December 2007, Group Photo. Zooming on the collar shows green cross of the Order of the Golden Heart
  7. Photo of Letizia wearing the order
  8. For the sake of identification of the Order of the Golden Heart, here is a page about another recipient

ฆอร์เก ราฟาเอล วีเดลาแก้ไข

ฆอร์เก ราฟาเอล วีเดลา
 
วีเดลาใน พ.ศ. 2519
ประธานาธิบดีอาร์เจนตินา
ดำรงตำแหน่ง
29 มีนาคม พ.ศ. 2519 – 29 มีนาคม พ.ศ. 2524
รองประธานาธิบดี ไม่มี
แต่งตั้งโดย คณะเผด็จการทหาร
ก่อนหน้า อิซเบล เปรอน
ถัดไป โรเบร์โต วีโอลา
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด 2 สิงหาคม พ.ศ. 2465
เมอร์ซีเดส, บัวโนสไอเรส, ประเทศอาร์เจนตินา
เสียชีวิต 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 (90 ปี)
มาร์โกส ปาซ, บัวโนสไอเรส, ประเทศอาร์เจนตินา
พรรค ไม่มี
คู่สมรส อาลีเซีบ ราเควล ฮาติเตส
บุตร 7 คน
อาชีพ ทหาร
ลายมือชื่อ  
การเข้าเป็นทหาร
รับใช้   อาร์เจนตินา
สังกัด   กองทัพอาร์เจนตินา
ประจำการ พ.ศ. 2487–2524
ยศ   พลโท
บังคับบัญชา กองทัพอาร์เจนตินา
การยุทธ์ ปฏิบัติการคอนดอร์ (สงครามสกปรก)

ฆอร์เก ราฟาเอล วีเดลา (สเปน: Jorge Rafael Videla; 2 สิงหาคม พ.ศ. 2465 – 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2556) เป็นทหารและผู้เผด็จการชาวอาร์เจนตินาซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีอาร์เจนตินาตั้งแต่วันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2519 จนถึง 29 มีนาคม พ.ศ. 2524 ซึ่งระหว่างที่เขาดำรงตำแหน่ง ในทวีปอเมริกาใต้รวมถึงประเทศอาร์เจนตินาอยู่ในช่วงปฏิบัติการคอนดอร์ซึ่งเป็นการปราบปรามคอมมิวนิสต์ครั้งใหญ่ในภูมิภาคละตินอเมริกา

เขาขึ้นสู่ตำแหน่งประธานาธิบดีจากการรัฐประหารรัฐบาลของอิซาเบล เปรอนซึ่งเป็นภริยาของฆวน เปรอนอดีตประธานาธิบดี[1] และเขาปกครองประเทศอาร์เจนตินาด้วยความโหดร้าย[1] ในสมัยของเขามีการจับกุมและคุกคามนักเคลื่อนไหว นักการเมืองฝ่ายตรงข้าม นักศึกษา สื่อมวลชน รวมถึงประชาชนภายในประเทศ เป็นเหตุให้มีผู้เสียชีวิตร่วม 13,000[2] ถึง 30,000 ราย[3] และสูญหายนับพันรายโดยไม่ทราบชะตากรรม โดยเขาได้ใช้สารพัดวิธีการลงโทษและปราบปรามผู้ที่ต่อต้านรัฐบาลของเขา อาทิ การซ้อมทรมาน การใช้เก้าอี้ไฟฟ้า การบังคับให้บุคคลสูญหาย การลักพาตัว การวางยาพิษ การบุกบ้านผู้อื่นยามวิกาล การขับรถยนต์ฟอร์ดไม่มีเลขป้ายทะเบียนไล่ชนเหยื่อ การฝังทั้งเป็น รวมถึงการโยนเหยื่อลงจากเครื่องบินระหว่างบินเหนือมหาสมุทรแอตแลนติก[1] เป็นต้น นอกจากนี้เขายังถูกกล่าวหาในเรื่องของการลักพาตัวเด็กทารกที่เกิดจากมารดาซึ่งเป็นนักโทษทางการเมืองในสมัยที่เขายังมีอำนาจ[4] การฆาตกรรมนักโทษการเมืองในเรือนจำและอ้างว่านักโทษยิงตัวเอง[1] รวมถึงการปกป้องผู้ลี้ภัยที่เป็นนาซีที่อยู่ในประเทศ จนเขาได้รับการขนานนนามว่าเป็น "ฮิตเลอร์แห่งปัมปา"[5] นอกจากนี้ในสมัยของเขายังประสบกับภาวะเศรษฐกิจที่ตกต่ำและการก่อการร้ายในประเทศ และเขาไม่สามารถแก้ปัญหาเหล่านี้ได้ นำไปสู่การลงจากตำแหน่งของเขาใน พ.ศ. 2524[1]

ในปี พ.ศ. 2525 หลังจากที่เขาลงจากตำแหน่งประธานาธิบดี เขาได้ถูกดำเนินคดีในข้อหาละเมิดสิทธิมนุษยชน การใช้อำนาจโดยมิชอบ และอาชญากรรมต่อมวลมนุษยชาติ เขาได้กล่าวกับศาลใน พ.ศ. 2553 ว่าจะรับผิดชอบในสิ่งที่เขาก่อไว้ขณะดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีทั้งหมด[6] เขาถูกกักบริเวณที่บ้านของเขา[7]ก่อนจะถูกศาลพิพากษาให้จำคุกตลอดชีวิตในกรณีการเสียชีวิตของนักโทษการเมือง 31 รายระหว่างที่เขามีอำนาจ[8][9][10] และยังถูกพิพากษาให้จำคุก 50 ปี ในข้อหาลักพาตัวเด็กทารกในเรือนจำ[11] ระหว่างที่เขารับโทษทางกฎหมายเขาได้เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 ที่เรือนจำในมาร์โกส ปาซจากการลื่นล้มในห้องน้ำ สิริอายุได้ 87 ปี[12]

อ้างอิงแก้ไข

  1. 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 ฮอร์เก ราฟาเอล วิเดลา: เผด็จการอาร์เจนตินาผู้ขึ้นชื่อเรื่องการบังคับสูญหาย
  2. "Una duda histórica: no se sabe cuántos son los desaparecidos". 6 October 2003.
  3. "40 years later, the mothers of Argentina's 'disappeared' refuse to be silent". TheGuardian.com. 28 April 2017. สืบค้นเมื่อ 23 March 2018.
  4. "El exdictador Videla llama terroristas a las madres de los bebés robados en Argentina". Abc.es. 27 June 2012.
  5. "Jorge Videla, el Hitler de la Pampa | elmundo.es". Elmundo.es. สืบค้นเมื่อ 2021-07-25.
  6. "Argentina's Videla: 'Troops followed my orders' BBC news". Bbc.co.uk. 6 July 2010. สืบค้นเมื่อ 27 December 2010.
  7. Rosario Gabino (10 October 2008). "Argentina: Videla a la cárcel". BBC News. สืบค้นเมื่อ 27 December 2010.
  8. Life sentence for ex-Argentina leader on Al Jazeera English 23 December 2010 (video)
  9. Popper, Helen (22 December 2010). "Former Argentine dictator Videla jailed for life". Reuters. สืบค้นเมื่อ 23 December 2010.
  10. อดีตผู้นำทหารสังหารหมู่ประชาชนในอาร์เจนติน่า ถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต
  11. "El dictador Videla, condenado a 50 años de cárcel por el robo de niños". สืบค้นเมื่อ 5 July 2012.
  12. "Videla murio golpe cabeza cuando resbalo-ducha", El Comericio

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข


หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2465 หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2556 หมวดหมู่:ผู้นำที่ได้อำนาจจากรัฐประหาร หมวดหมู่:ประธานาธิบดีอาร์เจนตินา หมวดหมู่:ทหารชาวอาร์เจนตินา หมวดหมู่:ฆาตกร หมวดหมู่:อาชญากรชาวอาร์เจนตินา หมวดหมู่:นักโทษ

เครื่องอิสริยาภรณ์ราชสีห์ขาว (en:Order of the White Lion)แก้ไข

เครื่องอิสริยาภรณ์ราชสีห์ขาว
 
ประเภทเครื่องราชอิสริยาภรณ์ห้าชั้น
วันสถาปนาพ.ศ. 2465
ประเทศ  เช็กเกีย
จำนวนสำรับไม่จำกัดจำนวน
ผู้สมควรได้รับชาวเช็กเกียและชาวต่างประเทศ
มอบเพื่อผู้กระทำคุณความดีต่อรัฐบาลและประชาชนแห่งสาธารณรัฐเช็ก ทั้งชาวเช็กเกียและชาวต่างชาติ
สถานะยังมีการมอบ

เครื่องอิสริยาภรณ์ราชสีห์ขาว (เช็ก: Řád Bílého lva) เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดของประเทศเช็กเกีย โดยสืบต่อจากเครื่องอิสริยาภรณ์ชื่อเดียวกันในสมัยเชโกสโลวาเกีย[1] โดยเครื่องอิสริยาภรณ์นี้สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2465 สำหรับชาวต่างประเทศเท่านั้น ก่อนจะมีการแก้ไขกฎหมายให้มีการมอบแก่พลเรือนของเชโกสโลวาเกียในภายหลัง โดยได้รับแรงบันดาลใจจากกางเขนขุนนางของโบฮิเมียซึ่งสร้างโดยจักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และได้มอบแก่ชาวโบฮิเมียไป 37 ราย

ประวัติแก้ไข

พ.ศ. 2465–2504แก้ไข

เครื่องอิสริยาภรณ์ราชสีห์ขาว ถูกสร้างขึ้นมาภายใต้คำสั่งที่ 243/1920 sb. เมื่อปี พ.ศ. 2465 โดยจะมอบให้กับชาวต่างประเทศเท่านั้น มีจำนวนทั้งสิ้น 5 ชั้น ต่อมาเมื่อเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่สอง เครื่องอิสริยาภรณ์นี้ได้นำมามอบให้แก่ชาวเชโกสโลวาเกียที่มีส่วนร่วมในการต่อต้านนาซีเยอรมนีที่เข้ามารุกรานประเทศเชโกสโลวาเกีย และได้สร้างเครื่องเสนาอิสริยาภรณ์ราชสีห์ขาวสำหรับมอบให้แก่เจ้าหน้าที่ทางทหารต่างหากใน พ.ศ. 2488 โดยได้มอบให้แก่ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ ทหารชาวอเมริกัน ซึ่งต่อมาได้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีสหรัฐ และเมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองยังคงมีการมอบเครื่องอิสริยาภรณ์นี้เรื่อยมา โดยผู้ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์นี้หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 อาทิ เช เกบารา[2], พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ เป็นต้น

พ.ศ. 2504–2535แก้ไข

เมื่อเชโกสโลวาเกียเปลี่ยนระบอบการปกครองเป็นคอมมิวนิสต์ เครื่องอิสริยาภรณ์นี้ยังคงมีการมอบเช่นเดิม แต่อยู่ในชั้นที่สองรองจากเครื่องอิสริยาภรณ์เคลเมนต์ ก็อตวอร์ด และปรับเปลี่ยนจำนวนลำดับชั้นของเครื่องอิสริยาภรณ์จากห้าชั้นเหลือเพียงสามชั้นเท่านั้น โดยยังมีการมอบเรื่อยมาจนกระทั่งการแยกตัวของเชโกสโลวาเกียและการเปลี่ยนผ่านสู่ระบอบประชาธิปไตย

พ.ศ. 2537–ปัจจุบันแก้ไข

หลังการเปลี่ยนผ่านประเทศกลับสู่ระบอบประชาธิปไตย และการแยกตัวของเชโกสโลวาเกีย เครื่องอิสริยาภรณ์นี้ยังมีการมอบอีกเช่นเคยโดยอยู่ในฐานะเครื่องอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดของสาธารณรัฐเช็ก และปรับเปลี่ยนแพรแถบย่อและลักษณะเครื่องอิสริยาภรณ์ใหม่ และเพิ่มจำนวนชั้นเป็นห้าชั้นเช่นเดียวกับสมัยที่เพิ่งสร้างเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ ซึ่งสร้างขึ้นมาใหม่อีกครั้งภายใต้คำสั่งที่ 57/1994 sb. โดยมอบให้กับทั้งชาวเช็กเกียและชาวต่างประเทศที่กระทำคุณประโยชน์และช่วยเหลือกิจการของรัฐบาลแห่งสาธารณรัฐเช็ก บางครั้งอาจมีการมอบย้อนหลังการเสียชีวิต ซึ่งเคยมีการมอบย้อนหลังให้แก่วินสตัน เชอร์ชิลล์ นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร เมื่อ พ.ศ. 2555[3] และมีการมอบให้แก่นิโกลัส วินตอนชาวเช็กเกียเชื้อสายยิว เมื่อ พ.ศ. 2557[4][5][6]

โดยคำขวัญของเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ คือ Pravda vítězí (ความจริงนำไปสู่ชัยชนะ)[7]

แพรแถบย่อแก้ไข

แพรแถบย่อของเครื่องอิสริยาภรณ์
สาธารณรัฐเชโกสโลวัก
(พ.ศ. 2465–2504)
สาธารณรัฐสังคมนิยมเชโกสโลวัก
(พ.ศ. 2504–2533)
สหพันธ์สาธารณรัฐเชโกสโลวัก
(พ.ศ. 2533–2535)
สาธารณรัฐเช็ก
(ตั้งแต่ พ.ศ. 2537)
ชั้นที่ 1
ชั้นที่ 2
ชั้นที่ 3
ชั้นที่ 4 ไม่มี
ชั้นที่ 5 ไม่มี
เหรียญทอง ไม่มี ไม่มี ไม่มี
เหรียญเงิน ไม่มี ไม่มี ไม่มี

ระเบียงภาพแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  1. Viz vládní nařízení č. 362/1922 Sb. a předpisy navazující (261/1924 Sb., 120/1930 Sb., 170/1936 Sb., 10/1961 Sb.).
  2. ""Che" Guevara, condecorado por Checoslovaquia". ABC. 29 de octubre de 1960. Consultado el 13 de octubre de 2014.
  3. ČTK. "Seznam osobností vyznamenaných letos při příležitosti 28. října". ceskenoviny.cz. (in Czech)
  4. "White Lion goes to Winton and Winston". The Prague Post. 28 October 2014.
  5. "Sir Nicholas Winton at 105: the man who gave 669 Czech children the 'greatest gift'". The Daily Telegraph. 21 May 2014.
  6. "Nicholas Winton honoured by Czechs for saving children from Nazis". BBC News.
  7. Příloha zákona č. 157/1994 Sb., stanovy Řádu Bílého lva. Dostupné online.

มาร์กอ เพกอวิชแก้ไข

มาร์กอ เพกอวิช
 
ข้อมูลพื้นฐาน
ชื่อเกิดมาร์กอ เพกอวิช (โครเอเชีย: Marko Perković)
เกิด27 ตุลาคม พ.ศ. 2509 (56 ปี)
ที่เกิดชาวอกลาเว, ประเทศโครเอเชีย
แนวเพลง
อาชีพ
  • นักร้อง
  • นักแต่งเพลง
เครื่องดนตรีเสียงร้อง
ช่วงปีพ.ศ. 2534–ปัจจุบัน
ค่ายเพลงโครเอเชียเรคคอร์ดส์
อดีตสมาชิกทอมป์สัน

มาร์กอ เพกอวิช (โครเอเชีย: Marko Perković, 27 ตุลาคม พ.ศ. 2509 –) เป็นนักร้องและนักดนตรีแนวร็อกชาวโครเอเชีย และเป็นหัวหน้าวงดนตรีทอมป์สันตั้งแต่ พ.ศ. 2534 เขาเป็นที่รู้จักจากเพลงที่มีเนื้อหาความเป็นชาตินิยมโครแอตและกลายเป็นสัญลักษณ์ของการเมืองฝ่ายขวาจัดในโครเอเชีย เพลงของเขาที่เป็นที่รู้จักกันดีคือ บอจนาชาวอกลาเว ซึ่งวางจำหน่ายครั้งแรกใน พ.ศ. 2535

ประวัติแก้ไข

เขาเกิดที่หมู่บ้านขนาดเล็กในชาวอกลาเว ประเทศโครเอเชียในขณะที่ยังเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย เขาเข้าร่วมขบวนการปลดปล่อยประเทศโครเอเชียและเป็นทหารประจำการในช่วงสงครามประกาศเอกราชของโครเอเชียและในช่วงเวลานี้ เข้าได้เข้าสู่วงการเพลงโดยมีผลงานเพลงที่เป็นที่รู้จัก อาทิ บอจนาชาวอกลาเว (2535)[1], อาลีเจกนินซกากรายีจา (2538) เป็นต้น โดยเนื้อหาเพลงของเขาส่วนใหญ่มีเนื้อหาที่มีความเป็นชาตินิยมของโครเอเชีย และเขาเป็นสัญลักษณ์ของการเมืองฝ่ายขวาจัดในโครเอเชียสมัยใหม่ ซึ่งทำให้เขาและวงดนตรีของเขาถูกระงับการแสดงสดในหลายประเทศ ได้แก่ ประเทศเนเธอร์แลนด์[2] ประเทศออสเตรีย ประเทศสวิตเซอร์แลนด์[3] และประเทศสโลวีเนีย[4] ด้วยเหตุผลที่เพลงของเขาที่มีเนื้อหาความรุนแรงและแสดงออกในการสนับสนุนลัทธิฟาสซิสต์[5][6]

เขาเคยคบหากับดานิเยลา มาร์ตินอวิชนักร้องหญิงชาวโครเอเชียก่อนที่จะเลิกรากัน[7] และสมรสใหม่กับซานดรา ลอกิชชาวโครแอตเชื้อสายแคนาดา โดยเขาและลอกิชมีบุตรและธิดารวม 5 คน ทั้งนี้เขายังถือหุ้นร้อยละ 20 ของสถานีวิทยุของโครเอเชียอย่างนารอดานี เรดิโอ[8] และเคยแสดงคอนเสิร์ตต่อหน้าสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 เมื่อ พ.ศ. 2552[9]

ผลงานแก้ไข

สตูดิโออัลบั้มแก้ไข

อัลบั้มรวมเพลงแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  1. Milekic, Sven (6 August 2015). "Croats Chant Anti-Serb Slogans at Nationalist Concert". Balkan Insight. BIRN.
  2. "Thompson - domoljub ili fašist? Konačan odgovor je..." Index.hr. 28 December 2003. สืบค้นเมื่อ 5 February 2014.
  3. "Thompson održao koncert u Švicarskoj, više ga ne optužuju da veliča fašiste" [Thompson held a concert in Switzerland, they are no longer accusing him of glorifying fascists]. Večernji list. 2015-12-8. {{cite news}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |date= (help)
  4. Petkovič, Blaž (17 May 2017). "V Mariboru prepovedali koncert; Thompson se bo obrnil na diplomacijo". vecer.com.
  5. Anamarija Kronast (2009-29-9). "Ne žele "fašiste": Thompsonu zabranjen koncert i ulaz u Švicarsku" [They want no "fascists": Thompson's concert banned and entry to Switzerland declined]. Nacional. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-9-6. สืบค้นเมื่อ 2012-18-4. {{cite web}}: ตรวจสอบค่าวันที่ใน: |accessdate=, |date= และ |archivedate= (help)
  6. "Croatia scores own goal after World Cup success". Financial Times. 21 July 2018. สืบค้นเมื่อ 28 July 2019.
  7. Morić, Danijela-Ana (18 October 2016). "Danijela i Thompson: Kemija raspjevanih bivših supružnika". Tportal.hr (ภาษาโครเอเชีย). สืบค้นเมื่อ 13 November 2020.
  8. "Thompson kupio 20% Narodnog radija za 4000 kuna". Index.hr (ภาษาCroatian). 14 April 2004. สืบค้นเมื่อ 3 April 2012.{{cite web}}: CS1 maint: unrecognized language (ลิงก์)
  9. "Papa primio Thompsona dan prije Mesića" [Thompson received by Pope before Mesić] (ภาษาCroatian). Dnevnik.hr. สืบค้นเมื่อ 18 April 2012.{{cite web}}: CS1 maint: unrecognized language (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข

บายา มาลี กนินจาแก้ไข

บายา มาลี กนินจา
Баја Мали Книнџа
เกิดมือร์กอ ปราจชิน
(เซอร์เบีย: Мирко Пајчин)

13 ตุลาคม พ.ศ. 2509 (56 ปี)
กูบิน, สาธารณรัฐสังคมนิยมบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา, ยูโกสลาเวีย
อาชีพนักร้อง
ปีปฏิบัติงานพ.ศ. 2532–present
บุตร6
อาชีพทางดนตรี
แนวเพลง
เครื่องดนตรีเสียงร้อง
ค่ายเพลงSuperton Music

มือร์กอ ปราจชิน (เซอร์เบีย: Мирко Пајчин, 13 ตุลาคม พ.ศ. 2509 –) หรือที่รู้จักกันในนาม บายา มาลี กนินจา (เซอร์เบีย: Баја Мали Книнџа) เป็นนักร้องที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของประเทศเซอร์เบีย เขาเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะนักร้องแนวเทอร์โบโฟล์คและมีเนื้อหาที่ปลุกใจในช่วงสงครามยูโกสลาเวีย[1] โดยเพลงของเขาที่มีชื่อเสียง ได้แก่ มอเยตาตาซลอซินาชิสราตา (Moj je tata zločinac iz rata, บิดรของข้าเป็นอาชญากรสงคราม)[2] ซึ่งถูกนำไปเผยแพร่และล้อเลียนโดยนักอินเทอร์เน็ตมีมอย่างกว้างขวาง[2]

ประวัติและเส้นทางในวงการเพลงแก้ไข

บายาเป็นชาวบอสเนียเซิร์บ เกิดเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2509 ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่ลีฟโบ ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ต่อมาเขาย้ายไปอาศัยที่ประเทศเซอร์เบียในสมัยที่ยังเป็นสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวียและเริ่มเข้าสู่วงการเพลงใน พ.ศ. 2527 ต่อมาเขาชนะการประกวดร้องเพลงที่เมืองลีฟโบใน พ.ศ. 2532 และเริ่มมีอัลบั้มเพลงเป็นของตัวเองใน พ.ศ. 2533 ซึ่งอยู่ในช่วงที่กำลังเกิดสงครามยูโกสลาเวีย เขาเป็นที่รู้จักในฐานะนักร้องที่เพลงมีเนื้อหาปลุกใจและสนับสนุนชาวเซิร์บในช่วงสงคราม และเป็นสัญลักษณ์ความเป็นชาตินิยมของเซอร์เบีย[3] ร่วมกับลอกี บูโลวิชซึ่งเป็นนักร้องแนวชาตินิยมชาวเซิร์บเช่นกัน เนื้อหาเพลงของเขาส่วนใหญ่มักจะมีเนื้อหาต่อต้านการประกาศเอกราชของบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาและมีเนื้อหาเพลงที่พาดพิงอาลียา อีเซตเบกอวิช ประธานาธิบดีคนแรกของประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาอยู่บ่อยครั้ง เพลงที่มีชื่อเสียงของเขาได้แก่ กนีนเยกรายีซนีซี, เนวอลีมเตอาลียา, มอเยตาตาซลอซินาชิสราตา เป็นต้น อย่างไรก็ตาม เขาก็มีเพลงที่เนื้อหาไม่เกี่ยวกับช่วงสงครามยูโกสลาเวีย ได้แก่ "อูมรีบาบา" และ "พอเกออะพารัต"

ชีวิตส่วนตัวแก้ไข

เขาสมรสแล้วและมีบุตรและธิดารวมหกคน ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่เซมุน เขาสามารถพูดภาษาอังกฤษและภาษารัสเซียได้ ทั้งนี้ เขายังเป็นผู้สนับสนุนหลักของพรรคก้าวหน้าของประเทศเซอร์เบียอีกด้วย นอกจากนี้ เขายังมีญาติซึ่งเป็นนักร้องเช่นกัน คือ กเซนียา ปราจชินซึ่งถูกฆาตกรรมโดยสามีของกเซนียาเองเมื่อ พ.ศ. 2553[4][5]

อ้างอิงแก้ไข

  1. Galijaš 2011, S. 284: „Selbst militärische Führer schrieben ihr einen derart hohen Stellenwert zu […]“ u. S. 285: „[…] Hass zu vertiefen. Die Lieder von Baja Mali Knindža leisteten dazu einen wesentlichen Beitrag“ (siehe Literatur)
  2. 2.0 2.1 "Baja Mali Knindza: Moj Je Tata Zlocinac Iz Rata". tekstovi-pesama.com. 2011-11-05. สืบค้นเมื่อ 2018-11-14.
  3. Ivan Čolović (1994). Bordell der Krieger: Folklore, Politik und Krieg. Osnabrück. p. 111. ISBN 3-929759-08-X.
  4. "Plačem za sestrom Ksenijom". Kurir. 27 December 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 January 2015. สืบค้นเมื่อ 11 January 2015.
  5. "Baja Mali Knindža posvetio pesmu Kseniji Pajčin". Svet. 27 December 2010. สืบค้นเมื่อ 11 January 2015.

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2509 หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่ หมวดหมู่:นักร้องเซอร์เบีย

ปรีชา เรืองจันทร์แก้ไข

รองศาสตราจารย์พิเศษ ปรีชา เรืองจันทร์ เป็นอดีตข้าราชการชาวไทยซึ่งปัจจุบันเกษียณอายุราชการแล้ว เคยดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดภูเก็ต ผู้ว่าราชการจังหวัดนครสวรรค์ ผู้ว่าราชการจังหวัดพิจิตร และผู้ว่าราชการจังหวัดพิษณุโลก ปัจจุบันเป็นอาจารย์พิเศษประจำมหาวิทยาลัยนเรศวร

ประวัติแก้ไข

ปรีชาเกิดเมื่อ พ.ศ. 2496 ที่อำเภอบางมูลนาก จังหวัดพิจิตร ในครอบครัวที่ยากจนและประกอบอาชีพเกษตรกรรม เขาเริ่มศึกษาชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนวัดหนองกอไผ่ ด้วยความที่เขาเป็นคนเรียนหังสือดี จึงทำให้ครูไว้วางใจให้เขาเป็นผู้ช่วยครู จนกระทั่งเขาจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 เขาจึงกลับมาทำนา จนกระทั่งเขาไปเรียนต่อและสอบเทียบจนจบการศึกษาในระดับ มศ. 5 และเข้าศึกษาต่อระดับปริญญาตรีที่คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

สงครามกลางเมืองไทย (เหตุการณ์สมมติ)แก้ไข