พระมหาธรรมราชาที่ 2

กษัตริย์แห่งสุโขทัย

พระมหาธรรมราชาที่ 2 หรือ สมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช เป็นพระมหากษัตริย์ไทยรัชกาลที่ 7 ในราชวงศ์พระร่วงแห่งอาณาจักรสุโขทัย ครองราชย์ระหว่าง พ.ศ. 1911 - 1942 ถัดจากพระมหาธรรมราชาที่ 1 (ลิไทย) ในรัชกาลนี้พระองค์ได้รบกับทัพกรุงศรีอยุธยาแต่ก็พ่ายแพ้และยอมอ่อนน้อมต่อกรุงศรีอยุธยาในระหว่างปี พ.ศ. 1921 - พ.ศ. 1931

พระมหาธรรมราชาที่ 2
พระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรสุโขทัย
ครองราชย์พ.ศ. 1911 - 1942 (31 ปี)
ก่อนหน้าพระมหาธรรมราชาที่ 1
ถัดไปพระมหาธรรมราชาที่ 3
อัครมเหสีสมเด็จพระราชเทวีศรีจุฬาลักษณ์
พระราชบุตรสมเด็จรามราชาธิราช
ศรีธรรมาโศกราช
ราชวงศ์พระร่วง
พระราชบิดาพระมหาธรรมราชาที่ 1
พระราชมารดาสมเด็จพระราชชนนีศรีธรรมราชมาดา
พระราชสมภพพ.ศ. 1901
อาณาจักรสุโขทัย
สวรรคตพ.ศ. 1952 (51 พรรษา)[1]
อาณาจักรสุโขทัย
ศาสนาพุทธ
พระมหากษัตริย์ราชวงศ์พระร่วง
พ่อขุนศรีอินทราทิตย์.jpgพ่อขุนศรีอินทราทิตย์
Seal of Siamese Podduang 6directionDharmaChakra.pngพ่อขุนบานเมือง
Ramkhamhaeng the Great (Sukhothai).jpgพ่อขุนรามคำแหงมหาราช
Seal of Siamese Podduang 6directionDharmaChakra.pngพระยาเลอไทย
Seal of Siamese Podduang 6directionDharmaChakra.pngพระยางั่วนำถุม
Mahathammaracha I.JPGพระมหาธรรมราชาที่ ๑
Seal of Siamese Podduang 6directionDharmaChakra.pngพระมหาธรรมราชาที่ ๒
Seal of Siamese Podduang 6directionDharmaChakra.pngพระมหาธรรมราชาที่ ๓
Seal of Siamese Podduang 6directionDharmaChakra.pngพระมหาธรรมราชาที่ ๔

พระราชประวัติแก้ไข

พระมหาธรรมราชาธิราชที่ 2 เสด็จพระราชสมภพใน พ.ศ. 1901[2]และครองราชสมบัติใน พ.ศ. 1911[3] เป็นพระราชโอรสในพระมหาธรรมราชาที่ 1 (ลิไท) กับสมเด็จพระราชชนนีศรีธรรมราชมาดา ได้ศึกษาจนจบศิลปศาสตร์ขณะพระชนมายุ 16 พรรษา เมื่อพระชนมายุได้ 38 พรรษา ทรงขยายพระราชอาณาเขตไปอย่างกว้างขวาง[4]

พระอัครมเหสีของพระองค์คือสมเด็จพระราชเทวีศรีจุฬาลักษณ์ มีพระราชโอรสด้วยกัน 2 พระองค์ พระองค์ใหญ่ได้ขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จรามราชาธิราช ส่วนพระองค์รองมีพระนามว่าศรีธรรมาโศกราช[5]

ใน พ.ศ. 1912 พระมหาธรรมราชาที่ 2 ทรงส่งพระมหาสุมนเถระไปเผยแผ่พระพุทธศาสนาที่อาณาจักรล้านนาตามที่พญากือนาทรงขอมา[6] ถึง พ.ศ. 1921 สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 (ขุนหลวงพะงั่ว) ทรงยกทัพมาตีเมืองกำแพงเพชร ฝ่ายสุโขทัยต้านทานไม่ได้ พระมหาธรรมราชาที่ 2 ทรงยอมออกจากเมืองมาถวายบังคม[7] สมเด็จพระบรมราชาธิราชโปรดให้ครองกรุงสุโขทัยต่อไปในฐานะประเทศราช ถึง พ.ศ. 1931 จึงกลับเป็นเอกราชได้ และขยายอาณาเขตกว้างขวางขึ้นดังปรากฏว่าใน พ.ศ. 1939 อาณาจักรสุโขทัยมีอาณาเขตครอบคลุมถึงน่าน หลวงพระบาง นครสวรรค์ เพชรบูรณ์ เชียงแสน เป็นต้น[3]

ต่อมาพระมหาธรรมราชาที่ 2 ออกผนวชที่ทุ่งชัย[8] พระราชเทวีจึงสำเร็จราชการแทนและเตรียมจะให้พระรามราชาธิราชขึ้นครองราชย์ แต่ในปี พ.ศ. 1943 พระไสยลือไทยก็ได้ชิงปราบดาภิเษกเป็นพระมหาธรรมราชาที่ 3 เสียก่อน[3]

พงศาวลีแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

เชิงอรรถ
  1. ความเป็นมาและเหตุการณ์สำคัญ
  2. "จารึกวัดบูรพาราม ด้านที่ 2". ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร. สืบค้นเมื่อ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2564. Check date values in: |accessdate= (help)
  3. 3.0 3.1 3.2 นามานุกรมพระมหากษัตริย์ไทย, หน้า 37
  4. "จารึกวัดอโสการาม ด้านที่ ๒". ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร. 1942. สืบค้นเมื่อ 30 มีนาคม พ.ศ. 2561. Check date values in: |accessdate= (help)[ลิงก์เสีย]
  5. "จารึกวัดบูรพาราม ด้านที่ ๑". ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร. สืบค้นเมื่อ 30 มีนาคม พ.ศ. 2561. Check date values in: |accessdate= (help)[ลิงก์เสีย]
  6. นามานุกรมพระมหากษัตริย์ไทย, หน้า 38
  7. พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม), หน้า 44
  8. "จารึกวัดอโสการาม ด้านที่ 1". ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร. 1942. สืบค้นเมื่อ 30 มีนาคม พ.ศ. 2561. Check date values in: |accessdate= (help)[ลิงก์เสีย]
บรรณานุกรม
  • มูลนิธิสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา. นามานุกรมพระมหากษัตริย์ไทย. กรุงเทพฯ : มูลนิธิสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา, 2554. 264 หน้า. ISBN 978-616-7308-25-8
  • พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) และเอกสารอื่น. นนทบุรี : ศรีปัญญา, 2553. 800 หน้า. ISBN 978-616-7146-08-9

ดูเพิ่มแก้ไข

ก่อนหน้า พระมหาธรรมราชาที่ 2 ถัดไป
พระมหาธรรมราชาที่ 1 (ลิไทย)   พระมหากษัตริย์ไทย
(พ.ศ. 1911 - 1942)
  พระมหาธรรมราชาที่ 3 (ไสลือไทย)