Noia 64 apps karm.svg ผู้ใช้คนนี้เขียนวิกิพีเดียมาแล้วเป็นเวลา
4 ปี 2 เดือน 6 วัน
Amphoe Pattani.png ผู้ใช้คนนี้มีภูมิลำเนาอยู่ใน จังหวัดปัตตานี
Mosque02.svgผู้ใช้คนนี้นับถือศาสนาอิสลาม
Timezone+7.pngผู้ใช้นี้อยู่ในเขตเวลา UTC+7
Crystal Project Knewsticker.pngผู้ใช้คนนี้รักการอ่านหนังสือพิมพ์
Test Infobox.jpgผู้ใช้คนนี้เชื่อว่าทุกบทความ
ควรมีกล่องข้อมูล
Crystal Project doc.pngผู้ใช้คนนี้เชื่อว่า 1 บทความ
ควรมีอย่างน้อย 1 รูป
WAM logo without text.svgผู้ใช้นี้มีส่วนร่วมในเดือนแห่งเอเชีย
วิกิพีเดีย:บาเบล
thผู้ใช้คนนี้ใช้ภาษาไทยเป็นภาษาแม่
en-2ผู้ใช้คนนี้ใช้ภาษาอังกฤษได้ในระดับกลาง
This user can contribute with an intermediate level of English.
mfa-1ผู้ใช้คนนี้ใช้ภาษามลายูปัตตานีได้ในระดับพื้นฐาน
เปิงฆูนอ นิง ปานา บฮาซอ มือลายู ปตานิง ซีกิ
ผู้ใช้ตามภาษา

โดยปกติแล้ว ผมจะแปลบทความจากภาษาอังกฤษไปเป็นภาษาไทย โดยเป็นเรื่องที่ผมสนใจ (และเป็นบทความที่ผมสามารถทับศัพท์คำภาษาต่างประเทศได้ เช่น มลายู อาหรับ อังกฤษ ญี่ปุ่น ลาว)

หน้าทดลองเขียนแก้ไข

หน้าทดลองเขียนทั้งหมด
0 | 1 | 2 | 3
หน้าหลัก | เรื่องที่สนใจ | เขตการปกครอง | จิปาถะ

เรื่องที่จะสร้างแก้ไข

บล็อกบัสเตอร์แก้ไข

บล็อกบัสเตอร์
ประเภทบริษัทสาขา
NYSE: BBI (1999–2010)[1][2]
แม่แบบ:OTC Pink
แม่แบบ:OTC Pink
(BB Liquidating Inc.)
ก่อตั้ง19 ตุลาคม ค.ศ. 1985 (1985-10-19)[3]
Dallas, Texas
ผู้ก่อตั้งDavid Cook[3]
เลิกกิจการ23 กันยายน ค.ศ. 2010 (2010-09-23) (บริษัทเดิม)
6 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 (2013-11-06) (Dish-owned corporate portion)
12 มกราคม ค.ศ. 2014 (2014-01-12) (corporate-owned stores)
สาเหตุล้มละลาย, liquidation sale, limited continuation of brand name in the United States
ถัดไปSling TV
Dish Movie Pack
สำนักงานใหญ่
จำนวนที่ตั้ง
1 แห่ง, เบนด์, รัฐออริกอน, สหรัฐ (เอกชนถือครอง, แฟรนไชส์)[a]
บริการHome video rentals
(VHS, Betamax, LaserDisc, DVD, Ultra HD Blu-ray, Blu-ray)
Video on demand streaming services
รายได้  3.24 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (2010)
  −US$78.8 million (2010)
  −US$268 million (2010)
สินทรัพย์  US$1.183 billion (2010)
ส่วนของผู้ถือหุ้น  −US$582.3 million (2010)
พนักงาน
84,300 (2004)
25,000 (2010)
3 (2019)[4]
บริษัทแม่Viacom (1994–2004)
Dish Network (2011–ปัจจุบัน)
เว็บไซต์www.blockbuster.com

บล็อกบัสเตอร์ (อังกฤษ: Blockbuster, ชื่อทางการ บริษัท บล็อกบัสเตอร์ จำกัด (Blockbuster LLC)) มีอีกชื่อว่า บล็อกบัสเตอร์วิดีโอ (Blockbuster Video)[5] เป็นAmerican-based provider of home movie and video game rental services. Services were offered primarily at video rental shops, but later alternatives included DVD-by-mail, streaming, video on demand, and cinema theater.[6] Previously operated by Blockbuster Entertainment, Inc.,[7] the company expanded internationally throughout the 1990s. At its peak in 2004, Blockbuster consisted of 9,094 stores and employed approximately 84,300 people: 58,500 in the United States and 25,800 in other countries.

ปัจจัยหลักที่นำไปสู่การเสื่อมถอยของบล็อกบัสเตอร์คือภาวะผู้นำไม่ดีกับผลกระทบจากภาวะเศรษฐกิจถดถอยครั้งใหญ่ ในขณะที่คู่แข่งอย่างเน็ตฟลิกซ์เติบโตมากขึ้น บริษัทเสียรายได้มากสุดในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 2000 และล้มละลายใน ค.ศ. 2010[8][9] The following year, its remaining 1,700 stores were bought by satellite television provider Dish Network,[10][11] and by 2014, the last 300 company-owned stores were closed.[12] Although corporate support for the brand ended, Dish retained a small number of franchise agreements, enabling some privately owned franchises to remain open. Following a series of further closures, most recently in 2019 in Western Australia[13] only one franchised store remains open, located in Bend, Oregon, United States.[14][15][16][17][18][19]

หมายเหตุแก้ไข

  1. ลดลงจาก 9,094 แห่งใน ค.ศ. 2004

อ้างอิงแก้ไข

  1. "Blockbuster releases IPO". CNNMoney. August 10, 1999. สืบค้นเมื่อ March 27, 2018.
  2. "Blockbuster Stock Trading Halted". The Street. July 1, 2010. สืบค้นเมื่อ March 27, 2018.
  3. 3.0 3.1 Hyatt, Joshua (July 1, 2003). "He Began Blockbuster. So What? David Cook created a household name, but he refuses to become one". CNN Money. สืบค้นเมื่อ January 23, 2014.
  4. Harding, Sandi (May 17, 2019). "Experience: I manage the last Blockbuster in the world". The Guardian. สืบค้นเมื่อ May 17, 2019.
  5. Stephen, Bijan (2018-08-29). "The last Blockbuster: what we really lose when video stores shut down". The Verge. สืบค้นเมื่อ 2019-04-19.
  6. "Blockbuster opening Mexico multiplex". IMDb.
  7. "Blockbuster's Entertainment Store!". website home page. Wayback Machine. December 24, 1996. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ October 25, 2013. สืบค้นเมื่อ November 7, 2013. Blockbuster name, design and related marks are trademarks of Blockbuster Entertainment Inc. © 1987, 1996 Blockbuster Entertainment Inc. All Rights Reserved. Developed by Blockbuster Technology – Online Group and Viacom Interactive Services.
  8. "Blockbuster LLC Chapter 11 Petition" (PDF). PacerMonitor. PacerMonitor. สืบค้นเมื่อ May 9, 2016.
  9. "Blockbuster Reaches Agreement on Plan to Recapitalize Balance Sheet and Substantially Reduce its Indebtedness" (Press release). Blockbuster. September 23, 2010. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ October 3, 2018. สืบค้นเมื่อ September 23, 2010.
  10. Fritz, Ben (April 7, 2011). "Dish Network wins bidding for assets of bankrupt Blockbuster". Los Angeles Times. สืบค้นเมื่อ May 2, 2011.
  11. "DISH Network Completes Acquisition of Blockbuster Assets". DishNetwork.MediaRoom.com. April 26, 2011. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ July 17, 2015. สืบค้นเมื่อ June 16, 2011.
  12. "Blockbuster to Close Remaining 300 Stores in U.S." The Hollywood Reporter (ภาษาอังกฤษ). November 6, 2013. สืบค้นเมื่อ 2019-12-09.
  13. "Australia's last Blockbuster store in Morley, WA closing its doors". The West Australian. March 1, 2019. สืบค้นเมื่อ March 1, 2019.
  14. "The Sad End Of Blockbuster Video: The Onetime $5 Billion Company Is Being Liquidated As Competition From Online Giants Netflix And Hulu Prove All Too Much For The Iconic Brand". International Business Times. December 5, 2013.
  15. Clifford, Stephanie (April 8, 2011). "Other Retailers Find Ex-Blockbuster Stores Just Right". The New York Times.
  16. "Form 10-K". www.sec.gov. สืบค้นเมื่อ June 7, 2017.
  17. "Blockbuster to end late fees in 2005". December 14, 2004. สืบค้นเมื่อ July 13, 2018.
  18. Gourarie, Chava (15 April 2020). "The Last Blockbuster on Earth Is Still Open". Commercial Observer. © 2020 Observer Media. สืบค้นเมื่อ 3 May 2020.
  19. Zak, Annie (July 12, 2018). "Alaska's last 2 Blockbuster stores are closing, leaving just one in the U.S." Anchorage Daily News. สืบค้นเมื่อ August 29, 2018.

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข

จักรพรรดิเฮเซ (อะเตะ) (ค่อยย้ายไป จักรพรรดิเฮเซ (อาเตะ)แก้ไข

ระวังสับสนกับ จักรพรรดิเฮเซ พระนามหลังสวรรคตในอนาคตของสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ
ระวังสับสนกับ เฮโจเกียว
จักรพรรดิเฮเซ
平城天皇
จักรพรรดิญี่ปุ่น
ครองราชย์ค.ศ. 806–809
ขึ้นครองราชย์9 เมษายน ค.ศ. 806
ก่อนหน้าคัมมุ
ถัดไปซางะ
คู่อภิเษก
  • ฟูจิวาระ โนะ ทาราชิโกะ/ไทชิ
  • เจ้าหญิงอาซาฮาระ
  • เจ้าหญิงโอยาเกะ
    (และอื่น ๆ)
พระราชบุตร
  • เจ้าชายอาโบะ
  • เจ้าชายทากาโอกะ
  • เจ้าชายโคเซะ
  • เจ้าหญิงคามิตสึเกโนะ
  • เจ้าหญิงอิโซโนกามิ
  • เจ้าหญิงโอฮาระ
  • เจ้าหญิงเอนุ
พระนามหลังสิ้นพระชนม์
แบบญี่ปุ่น: ยามาโตะ-เนโกะ-อาเมโอชิกูนิ-ทากาฮิโกะ โนะ ซูเมรามิโกโตะ (日本根子天推国高彦天皇),
หรือ นาระ โนะ มิกาโดะ (奈良帝)
แบบจีน: จักรพรรดิเฮเซ (平城天皇)
ราชวงศ์ยามาโตะ
พระราชบิดาจักรพรรดิคัมมุ
พระราชมารดาฟูจิวาระ โนะ โอโตมูโระ
ประสูติค.ศ. 773
ญี่ปุ่น: 安殿โรมาจิAte
สวรรคต5 สิงหาคม ค.ศ. 824 (ข้อผิดพลาดนิพจน์: "{" เป็นอักขระเครื่องหมายวรรคตอนที่ไม่รู้จัก ปี)
เฮโจเกียว (นาระ)
ฝังพระศพยามาโมโมะ โนะ มิซาซางิ (นาระ)

จักรพรรดิเฮเซ (ญี่ปุ่น: 平城天皇โรมาจิHeizei-tennō; ค.ศ. 773 – 5 สิงหาคม ค.ศ. 824) มีอีกพระนามว่า เฮโจเท็นโน เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 51[1] ตามลำดับการสืบทอดแบบดั้งเดิม[2] รัชสมัยของพระองค์อยู่ใน ค.ศ. 806 ถึง 809[3]

รายงานดั้งเดิมแก้ไข

เฮเซเป็นพระราชโอรสองค์โตที่สุดในจักรพรรดิคัมมุกับจักรพรรดินีฟูจิวาระ โนะ โอโตมูโระ[4] เฮเซมีจักรพรรดินีสามพระองค์กับพระราชโอรสและพระราชธิดา 7 พระองค์[5]

Heizei is traditionally venerated at his tomb; the Imperial Household Agency designates Yamamomo no Misasagi (楊梅陵?, Yamamomo Imperial Mausoleum), in Nara, as the location of Heizei's mausoleum.[1] The site is publicly accessible.[6] Although one of the largest kofun monuments in Japan, archaeological investigations in 1962–1963 indicate that it was constructed in the early 5th century, and that portions of it were destroyed during the construction of Heijo-kyō, calling into question the designation by the Imperial Household Agency.

เหตุการณ์ในชีวิตของพระองค์แก้ไข

  • ค.ศ. 785: (ปีเอ็นเรียกุที่ 4, เดือนที่ 11[7]): เฮเซได้รับการแต่งตั้งเป็นมกุฎราชกุมารเมื่อพระชนมายุ 12 พรรษา[8]
  • 9 เมษายน ค.ศ. 806 [9] (ปีไดโดที่ 1, วันที่ 17 เดือน 3[10]): ในปีที่ 25 ขอรัชสมัยจักรพรรดิคัมมุ พระองค์สวรรคต and despite an ensuing dispute over who should follow him as sovereign, contemporary scholars then construed that the succession (senso) was received by his son. หลังจากนั้นไม่นาน จักรพรรดิเฮเซได้ขึ้นครองราชย์ (โซกูอิ)[11]

During Heizei's reign, the bodyguards were reorganized; the existing Imperial Bodyguards became the Left Imperial Bodyguards, while the Middle Bodyguards became the Right Imperial Bodyguards.[12] Both sides were given a new Senior Commander; at this time Heizei appointed Sakanoue no Tamuramaro (758–811) as Senior Commander of the Imperial Bodyguards of the Right.[12] Under Emperor Kanmu, Tamuramaro had been appointed as shōgun of a military expedition against the Emishi.[13]

  • ค.ศ. 809 (ปีไดโดที่ 4, เดือน ที่ 1[14]): After a reign of four years, Heizei fell ill; and fearing that he would not survive, Heizei abdicated in favor of his younger brother, who would later come to be known as Emperor Saga.[12] After abdicating, Heizei moved to Nara and was henceforth known as Nara no Mikado, the "Emperor of Nara".[12]
  • May 18, 809 (Daidō 4, 1st day of the 4th month[15]): Emperor Saga was enthroned at age 24.[12]
  • 810 (Kōnin 1): In Heizei's name, the former emperor's ambitious third wife, ญี่ปุ่น: Kusukoโรมาจิ薬子, and her brother Nakanari organized an attempted rebellion, but their forces were defeated. Kusuko died in poison and her brother was executed. Heizei took the tonsure and became a Buddhist monk.[16]
  • August 5, 824 (Tenchō 1, 7th day of the 7th month[17]): Heizei died at age 51, 14 years after he had abdicated due to illness.[18]

ปีในรัชสมัยเฮเซแก้ไข

ปีในรัชสมัยเฮเซมีแค่หนึ่งศักราช (เน็งโง)[19]

พระมเหสีและพระราชโอรสธิดาแก้ไข

จักรพรรดินี (สถาปนาในภายหลัง): ฟูจิวาระ โนะ ทาราชิโกะ/ไทชิ (藤原帯子; สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 794) ธิดาของฟูจิวาระ โนะ โมโมกาวะ[20]

ฮิ: เจ้าหญิงจักรพรรดิอาซาฮาระ (朝原内親王; 779–817) พระราชธิดาในจักรพรรดิคัมมุ

ฮิ: เจ้าหญิงจักรพรรดิโอยาเกะ (大宅内親王; สวรรคต ค.ศ. 849) พระราชธิดาในจักรพรรดิคัมมุ

ฮิ: เจ้าหญิงจักรพรรดิคันนาบิ (甘南美内親王; 800-817) พระราชธิดาในจักรพรรดิคัมมุ

โชชิ นางใน (ไนชิ-โนะ-คามิ): ญี่ปุ่น: Fujiwara no Kusukoโรมาจิ藤原薬子, former wife of Chūnagon Fujiwara no Tadanushi[16] and Fujiwara no Tanetsugu’s daughter

ฮิ: พระราชธิดาในฟูจิวาระ ทาดานูชิ

นางใน: Ise no Tsuguko (伊勢継子; 772–812), Ise no Ōna’s daughter

  • เจ้าชายองค์ที่สาม: เจ้าชายจักรพรรดิImperial Prince Takaoka (高丘親王; 799–881), the Crown Prince in 809 (deposed in 810)
  • เจ้าชายองค์ที่สี่: เจ้าชายจักรพรรดิ Kose (巨勢親王; d. 882)
  • เจ้าหญิงจักรพรรดิ Kamitsukeno (上毛野内親王; d. 842)
  • เจ้าหญิงจักรพรรดิ Isonokami (石上内親王; d. 846)
  • เจ้าหญิงองค์ที่สาม: เจ้าหญิงจักรพรรดิโอฮาระ (大原内親王; d. 863), 14th Saiō in Ise Shrine (806–809)

นางใน: Fujii no Fujiko/Tōshi (葛井藤子), Fujii no Michiyori’s daughter

นางใน: Ki no Iokazu (紀魚員), Ki no Kotsuo’s daughter

  • เจ้าหญิงจักรพรรดิเอนุ (叡努内親王; สวรรคต ค.ศ. 835)

พงศาวลีแก้ไข

[21]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
16.จักรพรรดิเท็นจิ (626–672)
 
 
 
 
 
 
 
8. เจ้าชายชิกิ (สวรรคต ค.ศ. 716)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
17. โคชิ-โนะ-มิจิ โนะ อิรัตสึเมะ
 
 
 
 
 
 
 
4. จักรพรรดิโคนิง (709–782)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
18. คิ โนะ โมโรฮิโตะ
 
 
 
 
 
 
 
9. คิ โนะ โทจิฮิเมะ (สวรรคต ค.ศ. 709)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
19. มิจิ
 
 
 
 
 
 
 
2. จักรพรรดิคัมมุ (737-806)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
10. ยามาโตะ โนะ โอตตสึงุ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
5. ทากาโนะ โนะ นีงาซะ (ประมาณ ค.ศ. 720-790)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
11. ฮาจิ โนะ ไมโมะ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1. จักรพรรดิเฮเซ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
24. ฟูจิวาระ โนะ ฟูฮิโตะ (659-720)
 
 
 
 
 
 
 
12. ฟูจิวาระ โนะ อูมาไก (694-737)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
25. โซงะ โนะ โชชิ
 
 
 
 
 
 
 
6. ฟูจิวาระ โนะ โยชิตสึงุ (716-777)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
26. อิโซโนกามิ โนะ มาโระ (640-717)
 
 
 
 
 
 
 
13. อิโซโนกามิ โนะ คูนิมินะ โนะ โอโตจิ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
3. ฟูจิวาระ โนะ โอโตมูโระ (760-790)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
28. อาเบะ โนะ ชิมามาโระ (สวรรคต ค.ศ. 761)
 
 
 
 
 
 
 
14. อาเบะ โนะ นูกามูชิ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
7. อาเบะ โนะ โคมินะ (สวรรคต ค.ศ. 784)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

อ้างอิงแก้ไข

  1. 1.0 1.1 Emperor Heizei, Yamamomo Imperial Mausoleum, Imperial Household Agency
  2. Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, pp. 62–63.
  3. Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du Japon, pp. 96–97; Brown, Delmer et al. (1979). Gukanshō, pp. 279–280; Varley, H. Paul. Jinnō Shōtōki, p. 151.
  4. Varley, p. 151; Brown, p. 279.
  5. Brown, p. 279.
  6. Nara City Sightseeing Information Center (Narashikanko): Heizei's misasagi, map Archived กุมภาพันธ์ 7, 2012 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
  7. 延暦四年十一月
  8. Brown and Ishida, p. 279
  9. วันที่จูเลียนจาก NengoCalc
  10. 大同一年三月十七日
  11. Titsingh, p. 95; Brown and Ishida, p. 279; Varley, p. 44; a distinct act of senso is unrecognized prior to Emperor Tenji; and all sovereigns except Jitō, Yōzei, Go-Toba, and Fushimi have senso and sokui in the same year until the reign of Emperor Go-Murakami.
  12. 12.0 12.1 12.2 12.3 12.4 Brown and Ishida, p. 280
  13. Brown and Ishida, p. 279; Varley, p. 272; Titsingh, p. 99.
  14. 大同四年一月
  15. 大同四年四月一日
  16. 16.0 16.1 Ponsonby-Fane, p. 318. Brown and Ishida, pp. 281
  17. 天長一年七月七日
  18. Brown and Ishida, p. 280; Varley, p. 151.
  19. Titsingh, p. 96.
  20. Ponsonby-Fane, P. 318; in 806, 12 years after death, this is first time this posthumously elevated rank was bestowed
  21. "Genealogy". Reichsarchiv (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ 28 January 2018.

บรรณานุกรมแก้ไข

ทาร์ทารัสแก้ไข

 
เพอร์เซฟะนีสังเกตการณ์ซิซิฟัสในยมโลก ศิลปะแอตติกบนโถ, ป. 530 ปีก่อนคริสต์ศักราช

ในเทพปกรณัมกรีก ทาร์ทารัส (อังกฤษ: Tartarus, /ˈtɑːrtərəs/; กรีกโบราณ: Τάρταρος, Tártaros)[1] เป็นเหวลึกที่ใช้เป็นคุกใต้ดินสำหรับทรมานและลงโทษคนทำชั่วและเป็นคุกสำหรับพวกไททัน ทาร์ทารัสเป็นสถานที่ที่เพลโตกล่าวไว้ใน กอร์จิอัส (ป. 400 ปีก่อนคริสต์ศักราช) เป็นบริเวณที่วิญญาณถูกตัดสินหลังความตาย และคนชั่วจะได้รับบทลงโทษ ทาร์ทารัสยังถือเป็นพลังดั้งเดิม (primordial force) หรือเทพร่วมกับสิ่งที่เป็นรูปธรรมอื่น ๆ เช่นโลก, กลางคืน และเวลา

เทพปกรณัมกรีกแก้ไข

ในเทพปกรณัมกรีก ทาร์ทารัสเป็นทั้งเทพและสถานที่ในยมโลก

เทพแก้ไข

ใน Theogony (ป. ปลายศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสต์ศักราช) ของเฮสิโอด นักกวีชาวกรีก ทาร์ทารัสเป็น the third of the เทพบรรพกาล หลังจากเคออสกับไกอา (โลก) และมีมาก่อนเอียรอส[2] and was the father, by Gaia, of the monster Typhon.[3] According to Hyginus, Tartarus was the offspring of Aether and Gaia.[4]

ที่ตั้งแก้ไข

As for the place, Hesiod asserts that a bronze anvil falling from heaven would fall nine days before it reached the earth. The anvil would take nine more days to fall from earth to Tartarus.[5] In the Iliad (ป. 8th century BC), Zeus asserts that Tartarus is "as far beneath Hades as heaven is above earth."[6] Similarly the mythographer Apollodorus, describes Tartarus as "a gloomy place in Hades as far distant from earth as earth is distant from the sky."[7]

While according to Greek mythology the realm of Hades is the place of the dead, Tartarus also has a number of inhabitants. When Cronus came to power as the King of the Titans, he imprisoned the one-eyed Cyclopes and the hundred-armed Hecatonchires in Tartarus and set the monster Campe as its guard. Zeus killed Campe and released these imprisoned giants to aid in his conflict with the Titans. The gods of Olympus eventually triumphed. Cronus and many of the other Titans were banished to Tartarus, though Prometheus, Epimetheus, and female Titans such as Metis were spared (according to Pindar, Cronus somehow later earned Zeus' forgiveness and was released from Tartarus to become ruler of Elysium). Another Titan, Atlas, was sentenced to hold the sky on his shoulders to prevent it from resuming its primordial embrace with the Earth. Other gods could be sentenced to Tartarus as well. Apollo is a prime example, although Zeus freed him. The Hecatonchires became guards of Tartarus' prisoners. Later, when Zeus overcame the monster Typhon, he threw him into "wide Tartarus".[8]

อ้างอิงแก้ไข

  1. The word is of uncertain origin ("Tartarus". Online Etymological Dictionary).
  2. Hesiod, Theogony 116–119; Gantz p. 3; Hard, p. 23.
  3. Hesiod. Theogony 820–822; Tripp, s.v. Tartarus; Grimal, s.v. Tartarus.
  4. Hyginus, Fabulae Preface; Smith, s.v. Tartarus.
  5. Hesiod. Theogony, 720–725
  6. Homer. Iliad, 8.17
  7. Apollodorus, 1.1.2.
  8. Hesiod. Theogony, 868

บรรณานุกรมแก้ไข


ลาซารัสแห่งเบธานี (ปรับปรุง)แก้ไข

ระวังสับสนกับ ลาซารัส
ลาซารัสแห่งเบธานี
 
Christ's raising of Lazarus, Athens, 12–13th century
Four-days dead, friend of Christ
สักการะ ในEastern Orthodox Church
Oriental Orthodox Church
Roman Catholic Church
Eastern Catholic Churches
Anglican Communion
Lutheran Church
Islam
วันฉลอง
สัญลักษณ์บางครั้งvested as an apostle, sometimes as a bishop. In the scene of his resurrection, he is portrayed tightly bound in mummified clothes, which resemble swaddling bands.

นักบุญลาซารัสแห่งเบทธานี (รูปแผลงเป็นละตินจากภาษาแอราเมอิก: אלעזר, Elʿāzār, cf. ฮีบรู เอลิเอซาร์, "พระเจ้าทรงช่วย") เรียกแบบศักดิ์สิทธิ์เป็น Righteous Lazarus, the Four-Days Dead in the Eastern Orthodox Church,[4] is the subject of a prominent sign of Jesus in the Gospel of John, in which Jesus restores him to life four days after his death. The Eastern Orthodox and Catholic traditions offer varying accounts of the later events of his life.

ในเนื้อหาseven signs in the Gospel of John, the raising of Lazarus at Bethany – today the Palestinian town of Al-Eizariya, which translates to "the place of Lazarus" – is the climactic narrative: exemplifying the power of Jesus "over the last and most irresistible enemy of humanity: death. For this reason, it is given a prominent place in the gospel."[5]

The name Lazarus is frequently used in science and popular culture in reference to apparent restoration to life; for example, the scientific term Lazarus taxon denotes organisms that reappear in the fossil record after a period of apparent extinction. There are also numerous literary uses of the term.

A distinct character of the same name is also mentioned in the Gospel of Luke in the parable of the Rich man and Lazarus.

ลาซารัสแห่งเบทธานี
Lazarus of Bethany
 
เกิด?
นิกายนิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์

นิกายโอเรียนทัลออร์โธด็อกซ์
นิกายโรมันคาทอลิก
นิกายอังกลิคัน

นิกายลูเธอรัน
ประกาศเป็นนักบุญ17 ธันวาคม

นักบุญลาซารัสแห่งเบทธานี หรือ นักบุญลาซารัส (อังกฤษ:

Lazarus of Bethany หรือ Lazarus of the Four เป็นบุคคลควรเอาแบบอย่างเป็นคนดี รักผู้อื่น

Days

) เป็นนักบุญในคริสต์ศาสนาเป็นหัวเรื่องของปาฏิหาริย์อันสำคัญที่ทรงปฏิบัติโดยพระเยซูในพระวรสารนักบุญจอห์นที่กล่าวว่าพระเยซูทรงชุบชีวิตของนักบุญลาซารัสสี่วันหลังจากที่เสียชีวิตไปแล้ว นิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์ และ นิกายโรมันคาทอลิก บรรยายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากที่ได้รับการชุบชีวิตที่ต่างกัน

ชื่อ "Lazarus" มาจากภาษาฮิบรู "אלעזר" (Elʿāzār) ที่แปลว่า "พระเจ้าทรงช่วย" และเป็นชื่อที่ให้แก่บุคคลที่สองในพระคัมภีร์ไบเบิลในเรื่อง Lazarus and Dives ในพระวรสารนักบุญลูค[6]

อ้างอิงแก้ไข

  1. Great Synaxaristes: (ในภาษากรีก) Ἀνάστασις τοῦ Λαζάρου. ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ.
  2. Great Synaxaristes: (ในภาษากรีก) Ὁ Ἅγιος Λάζαρος ὁ Δίκαιος, ὁ φίλος τοῦ Χριστοῦ. 17 ΜΑΡΤΙΟΥ. ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ.
  3. Great Synaxaristes: (ในภาษากรีก) Ἀνακομιδὴ καὶ Κατάθεσις τοῦ Λειψάνου τοῦ Ἁγίου καὶ Δικαίου Λαζάρου. 17 Οκτωβρίου. ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ.
  4. Holland, Fr. Seraphim. "The Resurrection of Lazarus, the Four Days Dead, of Bethany". Pravoslavie.ru. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 7 January 2019. สืบค้นเมื่อ 7 January 2019.
  5. Tenney, Merrill C. Kenneth L. Barker & John Kohlenberger III (บ.ก.). Zondervan NIV Bible Commentary. Grand Rapids, Michigan: Zondervan Publishing House.
  6. ลูกา 16:19 -31

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข

มาร์กุส ยูนิอุส บรูตุสแก้ไข

บทความนี้เกี่ยวกับมือสังหารจูเลียส ซีซาร์ สำหรับบุคคลอื่นที่มีชื่อสกุลว่า "บรูตุส" ดูที่ บรูตุส
"มาร์กุส ยูนิอุส บรูตุส" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับบิดาของผู้นี้ ดูที่ มาร์กุส ยูนิอุส บรูตุสผู้พ่อ
มาร์กุส ยูนิอุส บรูตุส
 
รูปปั้นครึ่งตัวหินอ่อนของบรูตุสที่ปาลัซโซมัสซีมีอัลเลแตร์เม (Palazzo Massimi alle Terme)
เกิด85 ปีก่อนคริสต์ศักราช[a]
เสียชีวิต23 ตุลาคม 42 ปีก่อนคริสต์ศักราช (อายุ 42/43 ปี)
ใกล้Philippi, Macedonia
สาเหตุเสียชีวิต
การฆ่าตัวตาย
สัญชาติโรมัน
ชื่ออื่นQuintus Servilius Caepio Brutus
อาชีพนักการเมือง, นักพูด และนายพล
มีชื่อเสียงจากการลอบสังหารจูเลียส ซีซาร์
คู่สมรส
บิดามารดาM. Junius Brutus and Servilia


มาร์กุส ยูนิอุส บรูตุส (ละติน: Marcvs Ivnivs Brvtvs; 85 – 23 ตุลาคม 42 ปีก่อนคริสต์ศักราช) หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ บรูตุส เป็นนักการเมือง นักพูดชาวโรมัน[1] และมีชื่อเสียงมากที่สุดในเรื่องการลอบสังหารจูเลียส ซีซาร์ หลังญาตินำไปรับเลี้ยง เขาจึงใช้ชื่อ Quintus Servilius Caepio Brutus เป็นชื่อทางกฎหมายของตน[2]

ตอนรับอาชีพทางการเมืองช่วงแรก บรูตุสต่อต้านปอมปีย์[3] ผู้ฆ่าพ่อของเขา[4] He also was close to Caesar. However, Caesar's attempts to evade accountability in the law courts put him at greater odds with his opponents in the Roman elite and the senate.[5] Brutus eventually came to oppose Caesar and sided with Pompey against Caesar's forces during the ensuing civil war (49–45 BC). Pompey was defeated at the Battle of Pharsalus in 48, after which Brutus surrendered to Caesar, who granted him amnesty.[6]

With Caesar's increasingly monarchical and autocratic behaviour after the civil war, several senators who later called themselves liberatores (Liberators), plotted to assassinate him. Brutus took a leading role in the assassination, which was carried out successfully on the Ides of March (15 March) of 44 BC.[7][8] In a settlement between the liberatores and the Caesarians, an amnesty was granted to the assassins while Caesar's acts were upheld for two years.[9]

Popular unrest forced Brutus and his brother-in-law, fellow assassin Gaius Cassius Longinus, to leave Rome in April 44.[10] After a complex political realignment, Octavian – Caesar's adoptive son – made himself consul and, with his colleague, passed a law retroactively making Brutus and the other conspirators murderers.[11] This led to a second civil war, in which Antony and Octavian fought the liberatores led by Brutus and Cassius. The Caesarians decisively defeated the outnumbered armies of Brutus and Cassius at the two battles at Philippi in October 42.[12] After the defeat, Brutus committed suicide.[13]

His name has been condemned for betrayal of his friend and benefactor Caesar, and is perhaps only rivalled in this regard by the name of Judas Iscariot (famously in Dante's Inferno).[14] He also has been praised in various narratives, both ancient and modern, as a virtuous and committed republican who fought – however futilely – for freedom and against tyranny.[15]

อ้างอิงแก้ไข

  1. Balbo, Andrea (2013). "Marcus Junius Brutus the Orator: Between Philosophy and Rhetoric". ใน Steel, Catherine; van der Blom, Henriette (บ.ก.). Community and Communication: Oratory and Politics in Republican Rome. Oxford: Oxford University Press. p. 317. ISBN 978-0-19-964189-5.
  2. Tempest 2017, pp. 25, 150.
  3. Tempest 2017, p. 50.
  4. Tempest 2017, p. 238.
  5. Tempest 2017, pp. 58–59.
  6. Tempest 2017, p. 239.
  7. Tempest 2017, pp. 1–3.
  8. Tempest 2017, pp. 97–104.
  9. Tempest 2017, p. 241.
  10. Tempest 2017, p. 117.
  11. Tempest 2017, p. 169.
  12. Tempest 2017, pp. 200–208.
  13. Tempest 2017, p. 208.
  14. Tempest 2017, p. 218.
  15. Tempest 2017, pp. 229–30.

บรรณานุกรม

  • Plutarch (1918) [2nd century AD]. Life of Brutus. Parallel Lives. Translated by Perrin, Bernadotte. Loeb Classical Library. สืบค้นเมื่อ 2021-04-26.
  • Tempest, Kathryn (2017). [[[:แม่แบบ:Googlebooks]] Brutus: The Noble Conspirator] Check |url= value (help). London: Yale University Press. ISBN 978-0-300-18009-1.

อ่านเพิ่ม

  • Clarke, M. L. (1981). The Noblest Roman. Ithaca, NY: Cornell University Press.
  • Corrigan, Kirsty (2015). Brutus - Caesar's Assassin. Barnsley: Pen & Sword Military.
  • Syme, Ronald (1939). The Roman Revolution. Oxford: Oxford University Press.
  • Wistrand, Erik (1981). The Policy of Brutus the Tyrannicide. Goteborg, Sweden: Kungl.

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข


อับดุลฮะมีด อะบาอูด (Abdelhamid Abaaoud)แก้ไข

อับดุลฮะมีด อะบาอูด
เกิด8 เมษายน ค.ศ. 1987
อันเดอร์เลคต์ ประเทศเบลเยียม
เสียชีวิต18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2015 (28 ปี)
แซ็ง-เดอนี ประเทศฝรั่งเศส
สาเหตุเสียชีวิต
บาดเจ็บจากขีปนาวุธ
สัญชาติเบลเยียม-โมร็อกโก
ชื่ออื่นAbdel-Hamid Abu Oud
มีชื่อเสียงจากBrussels ISIL terror cell
เหตุโจมตีในปารีส เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2558
วิชาชีพทางทหาร
รับใช้รัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์
การยุทธ์สงครามกลางเมืองซีเรีย (2014–15)


อับดุลฮะมีด อะบาอูด (อาหรับ: عبد الحميد أبا عود‎; อักษรโรมัน: Abdelhamid Abaaoud; 8 เมษายน ค.ศ. 1987 – 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2015) เป็นนักรบอิสลามชาวเบลเยียม-โมร็อกโก[1][2]ที่เคยใช้เวลาในประเทศซีเรีย[3] He was suspected of having organized multiple terror attacks in Belgium and France, and is known to have masterminded the November 2015 Paris attacks.[4] Prior to the Paris attacks, there was an international arrest warrant issued for Abaaoud for his activities in recruiting individuals to Islamic terrorism in Syria.[5]

Abaaoud was also known as Abu Omar Soussi (อาหรับ: أبو عمر السوسي‎, meaning "Abu Omar the Susian", his Moroccan family's place of origin) and as Abu Omar al-Baljīkī (อาหรับ: أبو عمر البلجيكي‎, meaning Abu Omar the Belgian)[6][7] both of which were noms de guerre.[8]

Referencesแก้ไข

  1. "Aide du Maroc pour trouver le Belgo-Marocain Abaaoud, le roi reçu par Hollande" [Morocco's help finding the Belgo-Moroccan Abaaoud, King received by Holland]. Le Point International. 19 November 2015. สืบค้นเมื่อ 23 November 2015.
  2. "Saint-Denis: le renseignement marocain à l'origine de la localisation des terroristes" [Saint-Denis: Moroccan intelligence behind the location of terrorists]. RTBF. 18 November 2015. สืบค้นเมื่อ 23 November 2015.
  3. McDonnell, Patrick J; Zavis, Alexandra (19 November 2015). "Suspected Paris attack mastermind's Europe ties facilitated travel from Syria". Los Angeles Times, in the Sacramento Bee. Los Angeles, USA. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 21 November 2015. สืบค้นเมื่อ 20 November 2015.
  4. "Suspected Mastermind of Paris Attacks Named". Sky News. 16 November 2015. สืบค้นเมื่อ 16 November 2015.
  5. "Paris attacks: Belgium has 'new information' on Salah Abdeslam". Financial Times. 20 November 2015. สืบค้นเมื่อ 20 November 2015.
  6. Andrew Higgins (24 January 2015). "Belgium Confronts the Jihadist Danger Within". The New York Times. สืบค้นเมื่อ 17 November 2015.
  7. "Abaaoud – Profile of man behind Paris attacks". Sky News. 18 November 2015. สืบค้นเมื่อ 23 November 2015.
  8. David Connett (17 November 2015). "Paris attacks: 'Mastermind' of attacks Abdelhamid Abaaoud turned back on 'fantastic' life, says father". The Independent. สืบค้นเมื่อ 22 November 2015.

Bibliographyแก้ไข

  • E. Dearden - Article The Independent 25 May 2017

แหล่ข้อมูลอื่นแก้ไข

ภาษาอังกฤษเก่า (ปรับปรุง)แก้ไข

ภาษาอังกฤษเก่า
Englisċ
 
รายละเอียดหน้าแรกของต้นฉบับเบวูล์ฟแสดงคำว่า "ofer hron rade" แปลว่า "ข้ามถนนปลาวาฬ (ทะเล)" เป็นตัวอย่างของรูปแบบโวหารภาษาอังกฤษแบบเคนนิง
ออกเสียงแม่แบบ:IPA-ang
ภูมิภาคประเทศอังกฤษ (ยกเว้นบริเวณตะวันตกเฉียงใต้และตะวันตกเฉียงเหนือ), ประเทศสกอตแลนด์ตอนใต้และตะวันออก และชายแดนตะวันออกของประเทศเวลส์
ชาติพันธุ์ชาวแองโกล-แซกซัน
ยุคส่วนใหญ่พัฒนาเป็นภาษาอังกฤษสมัยกลางและภาษาสกอตตอนต้นในคริสต์ศตวรรษที่ 13
ตระกูลภาษา
รูปแบบก่อนหน้า
ภาษาถิ่น
ระบบการเขียนรูน ภายหลังเป็นละติน (อักษรอังกฤษเก่า)
รหัสภาษา
ISO 639-2ang
ISO 639-3ang
ISO 639-6ango
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากล หากระบบของคุณไม่รองรับการแสดงผลที่ถูกต้อง คุณอาจเห็นปรัศนี กล่อง หรือสัญลักษณ์อย่างอื่นแทนที่อักขระยูนิโคด

ภาษาอังกฤษเก่า (Englisċ, แม่แบบ:IPA-ang; อังกฤษ: Old English ย่อว่า OE) หรือ ภาษาแองโกล-แซกซัน (อังกฤษ: Anglo-Saxon)[1] เป็นภาษาอังกฤษยุคแรก ที่พูดกันในบริเวณที่ปัจจุบันคืออังกฤษและตอนใต้ของสกอตแลนด์ ในระหว่าง กลางคริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 12 นับเป็นภาษาเจอร์แมนิกตะวันตก ด้วยเหตุนี้ จึงมีความคล้ายคลึงกับภาษาฟรีเชียเก่า (Old Frisian) และภาษาแซกซันเก่า (Old Saxon) นอกจากนี้ยังมีความสัมพันธ์กับภาษานอร์สเก่า (Old Norse) และเชื่อมโยงไปถึงภาษาไอซ์แลนด์ปัจจุบัน (modern Icelandic) ด้วย

ไวยกรณ์ของภาษาอังกฤษเก่ามีความใกล้เคียงกับไวยกรณ์ของภาษาเยอรมันสมัยใหม่ กล่าวคือ คำนาม คำวิเศษณ์ คำสรรพนาม และคำกริยา มีการผันเปลี่ยนรูปข้างท้ายของคำอยู่หลากหลายแบบ และการลำดับคำในประโยคก็มีอิสระมากกว่า ตัวอักษรของภาษาอังกฤษเก่าแค่เดิมเป็นระบบอักษรรูน (runic system) แต่ถูกแทนที่ด้วยอักษรละตินนับแต่ศตวรรษที่ 9 เป็นต้นมา

is the earliest recorded form of the English language, spoken in England and southern and eastern Scotland in the early Middle Ages. It was brought to Great Britain by Anglo-Saxon settlers in the mid-5th century, and the first Old English literary works date from the mid-7th century. After the Norman conquest of 1066, English was replaced, for a time, by Anglo-Norman (a relative of French) as the language of the upper classes. This is regarded as marking the end of the Old English era, since during this period the English language was heavily influenced by Anglo-Norman, developing into a phase known now as Middle English in England and Early Scots in Scotland.

ภาษาอังกฤษเก่านั้นมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา และมีการใช้งานตลอดระยะเวลาประมาณ 700 ปี นับตั้งแต่ชนแองโกล-แซกซันอพยพเข้ามายังเกาะบริเตน สร้างอังกฤษขึ้น ในคริสต์ศตวรรษที่ 5 จนถึงระยะเวลาหลังพวกนอร์มันบุกรุกเข้าไปเมื่อ ค.ศ. 1066 หลังจากนั้นภาษาอังกฤษก็เคลื่อนเข้าสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่สำคัญ ในยุคแรก ๆ นี้ ภาษาอังกฤษเก่าได้ผสมกลมกลืนเข้ากับภาษาอื่นๆ ที่มีการติดต่อด้วย เช่น ภาษาเคลติก (Celtic) และภาษาถิ่นสองภาษาของภาษานอร์สเก่า (บรรพบุรุษของภาษาเดนมาร์กในปัจจุบัน) จากการบุกรุกของพวกไวกิงจากทางเดนมาร์ก ซึ่งเข้ามาครอบครองและปกครองอาณาเขตในอิงแลนด์ตอนเหนือและตะวันออก หลังจากชาวนอร์แมนยกทัพเข้าชิงอังกฤษจากกษัตริย์แซกซันมาปกครองได้ ในปี ค.ศ. 1066 ภาษาของชาวแองโกล-นอร์มัน ซึ่งเป็นภาษาฝรั่งเศสตระกูลหนึ่ง ก็เข้ามาแทนที่ภาษาอังกฤษโดยกลายเป็นภาษาที่ชนชั้นปกครองใช้พูดกัน ในระยะนี้ภาษาอังกฤษจึงได้รับอิทธิพลจากภาษาแองโกล-นอร์มันอย่างมหาศาล และเป็นจุดเริ่มไปสู่จุดสิ้นสุดของยุคของภาษาอังกฤษเก่า โดยอิทธิพลของชาวนอร์มันที่มีต่อภาษาอังกฤษเก่า ทำให้เกิดวิวัฒนาการของภาษาอังกฤษสมัยกลางขึ้น

Old English developed from a set of Anglo-Frisian or Ingvaeonic dialects originally spoken by Germanic tribes traditionally known as the Angles, Saxons and Jutes. As the Germanic settlers became dominant in England, their language replaced the languages of Roman Britain: Common Brittonic, a Celtic language, and Latin, brought to Britain by Roman invasion. Old English had four main dialects, associated with particular Anglo-Saxon kingdoms: Mercian, Northumbrian, Kentish and West Saxon. It was West Saxon that formed the basis for the literary standard of the later Old English period,[2] although the dominant forms of Middle and Modern English would develop mainly from Mercian, and Scots from Northumbrian. The speech of eastern and northern parts of England was subject to strong Old Norse influence due to Scandinavian rule and settlement beginning in the 9th century.

Old English is one of the West Germanic languages, and its closest relatives are Old Frisian and Old Saxon. Like other old Germanic languages, it is very different from Modern English and Modern Scots, and largely incomprehensible for Modern English or Modern Scots speakers without study.[3] Within Old English grammar nouns, adjectives, pronouns and verbs have many inflectional endings and forms, and word order is much freer.[2] The oldest Old English inscriptions were written using a runic system, but from about the 8th century this was replaced by a version of the Latin alphabet.

ศัพทมูลวิทยาแก้ไข

Englisc ซึ่งภายหลังพัฒนาไปเป็น English มีความหมายว่า 'pertaining to the Angles'[4] In Old English, this word was derived from Angles (one of the Germanic tribes who conquered parts of Great Britain in the 5th century).[5] During the 9th century, all invading Germanic tribes were referred to as Englisc. It has been hypothesised that the Angles acquired their name because their land on the coast of Jutland (now mainland Denmark and Schleswig-Holstein) resembled a fishhook. Proto-Germanic *anguz also had the meaning of 'narrow', referring to the shallow waters near the coast. That word ultimately goes back to Proto-Indo-European *h₂enǵʰ-, also meaning 'narrow'.[6]

อีกทฤษฎีหนึ่งระบุว่ารากศัพท์ของ 'narrow' น่าจะมีคววามเชื่อมโยงกับ angling (เช่นfishing) which itself stems from a Proto-Indo-European (PIE) root meaning bend, angle.[7] The semantic link is the fishing hook, which is curved or bent at an angle.[8] In any case, the Angles may have been called such because they were a fishing people or were originally descended from such, and therefore England would mean 'land of the fishermen', and English would be 'the fishermen's language'.[9]

ประวัติศาสตร์แก้ไข

ข้อมูลเพิ่มเติม: ประวัติศาสตร์ภาษาอังกฤษ

วรรณกรรมในภาษาอังกฤษเก่าแก้ไข

ข้อมูลเพิ่มเติม: วรรณกรรมอังกฤษ

อ้างอิงแก้ไข

  1. ใน คริสต์ศตวรรษที่ 16 คำว่า แองโกล-แซกซัน ใช้เรียกทุดสิ่งในอังกฤษสมัยต้น เช่นภาษา, วัฒนธรรม ปละผู้คน While it remains the normal term for the latter two aspects, the language began to be called Old English towards the end of the 19th century, as a result of the increasingly strong anti-German nationalism in English society of the 1890s and early 1900s. However, many authors still also use the term Anglo-Saxon to refer to the language.
    Crystal, David (2003). The Cambridge Encyclopedia of the English Language. Cambridge University Press. ISBN 0-521-53033-4.
  2. 2.0 2.1 Baugh, Albert (1951). A History of the English Language. London: Routledge & Kegan Paul. pp. 60–83, 110–130 (Scandinavian influence).
  3. "Why is the English spelling system so weird and inconsistent? | Aeon Essays". Aeon (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2021-08-11.
  4. Fennell, Barbara 1998. A history of English. A sociolinguistic approach. Oxford: Blackwell.
  5. Pyles, Thomas and John Algeo 1993. Origins and development of the English language. 4th edition. (New York: Harcourt, Brace, Jovanovich).
  6. Barber, Charles, Joan C. Beal and Philip A. Shaw 2009. The English language. A historical introduction. Second edition of Barber (1993). Cambridge: University Press.
  7. Mugglestone, Lynda (ed.) 2006. The Oxford History of English. Oxford: University Press.
  8. Hogg, Richard M. and David Denison (ed.) 2006. A history of the English language. Cambridge: University Press.
  9. Baugh, Albert C. and Thomas Cable 1993 A history of the English language. 4th edition. (Englewood Cliffs: Prentice Hall).

บรรณานุกรมแก้ไข

ข้อมูล
ทั่วไป
  • Baker, Peter S (2003). Introduction to Old English. Blackwell Publishing. ISBN 0-631-23454-3.
  • Baugh, Albert C; & Cable, Thomas. (1993). A History of the English Language (4th ed.). London: Routledge.
  • Blake, Norman (1992). The Cambridge History of the English Language: Vol. 2. Cambridge: Cambridge University Press.
  • Campbell, A. (1959). Old English Grammar. Oxford: Clarendon Press.
  • Earle, John (2005). A Book for the Beginner in Anglo-Saxon. Bristol, PA: Evolution Publishing. ISBN 1-889758-69-8. (Reissue of one of 4 eds. 1877–1902)
  • Euler, Wolfram (2013). Das Westgermanische : von der Herausbildung im 3. bis zur Aufgliederung im 7. Jahrhundert; Analyse und Rekonstruktion (West Germanic: from its Emergence in the 3rd up until its Dissolution in the 7th century CE: Analyses and Reconstruction). 244 p., in German with English summary, London/Berlin 2013, ISBN 978-3-9812110-7-8.
  • Hogg, Richard M. (ed.). (1992). The Cambridge History of the English Language: (Vol 1): the Beginnings to 1066. Cambridge: Cambridge University Press.
  • Hogg, Richard; & Denison, David (eds.) (2006) A History of the English Language. Cambridge: Cambridge University Press.
  • Jespersen, Otto (1909–1949) A Modern English Grammar on Historical Principles. 7 vols. Heidelberg: C. Winter & Copenhagen: Ejnar Munksgaard
  • Lass, Roger (1987) The Shape of English: structure and history. London: J. M. Dent & Sons
  • Lass, Roger (1994). Old English: A historical linguistic companion. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-43087-9.
  • Magennis, Hugh (2011). The Cambridge Introduction to Anglo-Saxon Literature. Cambridge University Press.
  • Millward, Celia (1996). A Biography of the English Language. Harcourt Brace. ISBN 0-15-501645-8.
  • Mitchell, Bruce; Robinson, Fred C (2001). A Guide to Old English (6th ed.). Oxford: Blackwell. ISBN 0-631-22636-2.
  • Quirk, Randolph; & Wrenn, CL (1957). An Old English Grammar (2nd ed.) London: Methuen.
  • Ringe, Donald R and Taylor, Ann (2014). The Development of Old English: A Linguistic History of English, vol. II, ISBN 978-0199207848. Oxford.
  • Strang, Barbara M. H. (1970) A History of English. London: Methuen.
ประวัติศาสตร์เพิ่มเติม
  • Robinson, Orrin W. (1992). Old English and Its Closest Relatives. Stanford University Press. ISBN 0-8047-2221-8.
  • Bremmer Jr, Rolf H. (2009). An Introduction to Old Frisian. History, Grammar, Reader, Glossary. Amsterdam and Philadelphia: John Benjamins.
  • Stenton, FM (1971). Anglo-Saxon England (3rd ed.). Oxford: Clarendon Press.
Orthography/Palaeography
  • Bourcier, Georges. (1978). L'orthographie de l'anglais: Histoire et situation actuelle. Paris: Presses Universitaires de France.
  • Elliott, Ralph WV (1959). Runes: An introduction. Manchester: Manchester University Press.
  • Keller, Wolfgang. (1906). Angelsächsische Paleographie, I: Einleitung. Berlin: Mayer & Müller.
  • Ker, NR (1957). A Catalogue of Manuscripts Containing Anglo-Saxon. Oxford: Clarendon Press.
  • Ker, NR (1957: 1990). A Catalogue of Manuscripts Containing Anglo-Saxon; with supplement prepared by Neil Ker originally published in Anglo-Saxon England; 5, 1957. Oxford: Clarendon Press ISBN 0-19-811251-3
  • Page, RI (1973). An Introduction to English Runes. London: Methuen.
  • Scragg, Donald G (1974). A History of English Spelling. Manchester: Manchester University Press.
  • Shaw, Philip A (2012). "Coins As Evidence". The Oxford Handbook of the History of English, Chapter 3, pp. 50–52. Edited by Terttu Nevalainen and Elizabeth Closs Traugott.
  • Wełna, Jerzy (1986). "The Old English Digraph ⟨cg⟩ Again". Linguistics across Historical and Geographical Boundaries: Vol 1: Linguistic Theory and Historical Linguistics (pp. 753–762). Edited by Dieter Kastovsky and Aleksander Szwedek.
Phonology
  • Anderson, John M; & Jones, Charles. (1977). Phonological structure and the history of English. North-Holland linguistics series (No. 33). Amsterdam: North-Holland.
  • Brunner, Karl. (1965). Altenglische Grammatik (nach der angelsächsischen Grammatik von Eduard Sievers neubearbeitet) (3rd ed.). Tübingen: Max Niemeyer.
  • Campbell, A. (1959). Old English Grammar. Oxford: Clarendon Press.
  • Cercignani, Fausto (1983). "The Development of */k/ and */sk/ in Old English". Journal of English and Germanic Philology, 82 (3): 313–323.
  • Girvan, Ritchie. (1931). Angelsaksisch Handboek; E. L. Deuschle (transl.). (Oudgermaansche Handboeken; No. 4). Haarlem: Tjeenk Willink.
  • Halle, Morris; & Keyser, Samuel J. (1971). English Stress: its form, its growth, and its role in verse. New York: Harper & Row.
  • Hockett, Charles F (1959). "The stressed syllabics of Old English". Language. 35 (4): 575–597. doi:10.2307/410597. JSTOR 410597.
  • Hogg, Richard M. (1992). A Grammar of Old English, I: Phonology. Oxford: Blackwell.
  • Kuhn, Sherman M (1961). "On the Syllabic Phonemes of Old English". Language. 37 (4): 522–538. doi:10.2307/411354. JSTOR 411354.
  • Kuhn, Sherman M. (1970). "On the consonantal phonemes of Old English". In: J. L. Rosier (ed.) Philological Essays: studies in Old and Middle English language and literature in honour of Herbert Dean Merritt (pp. 16–49). The Hague: Mouton.
  • Lass, Roger; & Anderson, John M. (1975). Old English Phonology. (Cambridge studies in linguistics; No. 14). Cambridge: Cambridge University Press.
  • Luick, Karl. (1914–1940). Historische Grammatik der englischen Sprache. Stuttgart: Bernhard Tauchnitz.
  • Maling, J (1971). "Sentence stress in Old English". Linguistic Inquiry. 2 (3): 379–400. JSTOR 4177642.
  • McCully, CB; Hogg, Richard M (1990). "An account of Old English stress". Journal of Linguistics. 26 (2): 315–339. doi:10.1017/S0022226700014699.
  • Minkova, Donka (2014). A Historical Phonology of English. Edinburgh University Press.
  • Moulton, WG (1972). "The Proto-Germanic non-syllabics (consonants)". In: F van Coetsem & HL Kufner (Eds.), Toward a Grammar of Proto-Germanic (pp. 141–173). Tübingen: Max Niemeyer.
  • Sievers, Eduard (1893). Altgermanische Metrik. Halle: Max Niemeyer.
  • Wagner, Karl Heinz (1969). Generative Grammatical Studies in the Old English language. Heidelberg: Julius Groos.
Morphology
  • Brunner, Karl. (1965). Altenglische Grammatik (nach der angelsächsischen Grammatik von Eduard Sievers neubearbeitet) (3rd ed.). Tübingen: Max Niemeyer.
  • Campbell, A. (1959). Old English grammar. Oxford: Clarendon Press.
  • Wagner, Karl Heinz. (1969). Generative grammatical studies in the Old English language. Heidelberg: Julius Groos.
Syntax
  • Brunner, Karl. (1962). Die englische Sprache: ihre geschichtliche Entwicklung (Vol. II). Tübingen: Max Niemeyer.
  • Kemenade, Ans van. (1982). Syntactic Case and Morphological Case in the History of English. Dordrecht: Foris.
  • MacLaughlin, John C. (1983). Old English Syntax: a handbook. Tübingen: Max Niemeyer.
  • Mitchell, Bruce. (1985). Old English Syntax (Vols. 1–2). Oxford: Clarendon Press (no more published)
    • Vol.1: Concord, the parts of speech and the sentence
    • Vol.2: Subordination, independent elements, and element order
  • Mitchell, Bruce. (1990) A Critical Bibliography of Old English Syntax to the end of 1984, including addenda and corrigenda to "Old English Syntax" . Oxford: Blackwell
  • Timofeeva, Olga. (2010) Non-finite Constructions in Old English, with Special Reference to Syntactic Borrowing from Latin, PhD dissertation, Mémoires de la Société Néophilologique de Helsinki, vol. LXXX, Helsinki: Société Néophilologique.
  • Traugott, Elizabeth Closs. (1972). A History of English Syntax: a transformational approach to the history of English sentence structure. New York: Holt, Rinehart & Winston.
  • Visser, F. Th. (1963–1973). An Historical Syntax of the English Language (Vols. 1–3). Leiden: E. J. Brill.
Lexicons
  • Bosworth, J; & Toller, T. Northcote. (1898). An Anglo-Saxon Dictionary. Oxford: Clarendon Press. (Based on Bosworth's 1838 dictionary, his papers & additions by Toller)
  • Toller, T. Northcote. (1921). An Anglo-Saxon Dictionary: Supplement. Oxford: Clarendon Press.
  • Campbell, A. (1972). An Anglo-Saxon Dictionary: Enlarged addenda and corrigenda. Oxford: Clarendon Press.
  • Clark Hall, J. R.; & Merritt, H. D. (1969). A Concise Anglo-Saxon Dictionary (4th ed.). Cambridge: Cambridge University Press.
  • Cameron, Angus, et al. (ed.) (1983) Dictionary of Old English. Toronto: Published for the Dictionary of Old English Project, Centre for Medieval Studies, University of Toronto by the Pontifical Institute of Medieval Studies, 1983/1994. (Issued on microfiche and subsequently as a CD-ROM and on the World Wide Web.)

แม่แบบ:Divcol-end

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข

วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี ในWaniosa Amedestir

แม่แบบ:Wiktionary category

พจนานุกรม
บทเรียน


รางวัลแก้ไข

ดาวแก้ไข

ดาวทั้งหมดที่ผมได้
ดาวผู้ฝึกหัด
โครงการเมนเทอร์
ดาวศาสนาอิสลาม ดาวไดโนเสาร์ ดาวศาสนาฮินดู ดาววิดีโอเกม ดาวอวกาศ
 
ให้โดยPilarbini (คุย)
13:48, 27 เมษายน 2561 (ICT)
 
ให้โดยB20180 (คุย)
18:14, 13 สิงหาคม 2561 (ICT)
 
ให้โดยB20180 (คุย)
18:14, 13 สิงหาคม 2561 (ICT)
 
ให้โดยB20180 (คุย)
20:38, 17 ตุลาคม 2561 (ICT)
 
ให้โดยB20180 (คุย)
20:38, 17 ตุลาคม 2561 (ICT)
 
ให้โดยB20180 (คุย)
23:36, 15 มีนาคม 2562 (ICT)
ดาวเชิดชูเกียรติแห่ง
ประเทศไทย
ดาวเชิดชูเกียรติแห่ง
ประเทศมาเลเซีย
ดาวอึดไม่รู้จักเหนื่อย ดาวเชิดชูเกียรติแห่ง
โครงการวิกิประเทศญี่ปุ่น
ดาวโควิด-19 ดาวนินเท็นโด
 
ให้โดยB20180 (คุย)
20:56, 16 ธันวาคม 2562 (+07)
 
ให้โดยB20180 (คุย)
20:56, 16 ธันวาคม 2562 (+07)
 
ให้โดยB20180 (คุย)
20:56, 16 ธันวาคม 2562 (+07)
 
ให้โดยB20180 (คุย)
17:04, 20 มีนาคม 2563 (+07)
 
ให้โดยร้อยตรี โชคดี (คุย)
23:40, 30 มีนาคม 2563 (+07)
 
ให้โดยB20180 (คุย)
20:06, 5 กรกฎาคม 2563 (+07)
ดาวพระบรมศานุวงศ์และขุนนาง ดาวเชิดชูเกียรติแห่ง
ประเทศซาอุดีอาระเบีย
ดาวศาสนาพุทธ ดาวเชิดชูเกียรติแห่ง
ประเทศอัฟกานิสถาน
ดาวเชิดชูเกียรติแห่ง
ประเทศอิหร่าน
ดาวการทหาร
 
ให้โดยB20180 (คุย)
10:11, 27 กันยายน 2563 (+07)
 
ให้โดยB20180 (คุย)
17:21, 1 ธันวาคม 2563 (+07)
 
ให้โดยB20180 (คุย)
20:08, 27 มิถุนายน 2564 (+07)
 
ให้โดยB20180 (คุย)
21:06, 8 ตุลาคม 2564 (+07)
 
ให้โดยB20180 (คุย)
17:45, 1 ธันวาคม 2564 (+07)
 
ให้โดยB20180 (คุย)
17:45, 1 ธันวาคม 2564 (+07)

เหรียญแก้ไข









  เหรียญรางวัล DYK
ขอมอบเหรียญรางวัล DYK ให้แก่คุณ Waniosa Amedestir ในฐานะการมีส่วนร่วมใน วิกิพีเดีย:รู้ไหมว่า เป็นจำนวนหลายบทความครับ --B20180 (คุย) 16:19, 4 กันยายน 2562 (+07)
  เหรียญรางวัล DYK
ผมขอมอบเหรียญ DYK ให้กับคุณ Waniosa Amedestir ที่ได้มีส่วนในการนำเสนอบทความ รู้ไหมว่า เป็นจำนวนหลายบทความครับ Timekeepertmk (คุย) 13:16, 4 สิงหาคม 2563 (+07)
  เหรียญเชิดชูเกียรติแห่งทวีปเอเชีย
มอบให้สำหรับคุณ Waniosa Amedestir ผู้มีส่วนร่วมในบทความที่เกี่ยวข้องกับทวีปเอเชีย อย่างมีนัยยะสำคัญ --B20180 (คุย) 17:21, 1 ธันวาคม 2563 (+07)
  Jubilee Medal "Wikipedia Asian Month 2021"
ผมได้ทำเหรียญนี้ซึ่งจะมอบให้กับผู้เข้าร่วม Wikipedia Asian Month 2021 ทุกคน จากการเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยจัดมาครับ --Tvcccp (cn:Yesona) (Talk) 15:37, 1 ธันวาคม 2564 (+07)


อ้างอิงผิดพลาด: มีป้ายระบุ <ref> สำหรับกลุ่มชื่อ "lower-alpha" แต่ไม่พบป้ายระบุ <references group="lower-alpha"/> ที่สอดคล้องกัน หรือไม่มีการปิด </ref>