ผู้ใช้:Waniosa Amedestir/ทดลองเขียน 2

ท่าอากาศยานนานาชาติแมคคาร์แรนแก้ไข

"Las Vegas Airport" เปลี่ยนทาง มาที่นี่ สำหรับthe airport in Las Vegas, New Mexico ดูที่ Las Vegas Municipal Airport
McCarran International Airport
 
 
The airport in 2012
ข้อมูลสำคัญ
การใช้งานPublic
เจ้าของClark County Commission
ผู้ดำเนินงานClark County Department of Aviation
พื้นที่บริการLas Vegas Valley, Southern Utah, Southern Nevada, Northern Arizona
สถานที่ตั้งParadise, Nevada, United States
เมืองสำคัญ
ความสูงเหนือระดับน้ำทะเล665 เมตร / 2,181 ฟุต
พิกัด36°04′48″N 115°09′08″W / 36.08000°N 115.15222°W / 36.08000; -115.15222พิกัดภูมิศาสตร์: 36°04′48″N 115°09′08″W / 36.08000°N 115.15222°W / 36.08000; -115.15222
เว็บไซต์mccarran.com
แผนที่
ข้อผิดพลาด Lua ใน มอดูล:Location_map บรรทัดที่ 522: Unable to find the specified location map definition: "Module:Location map/data/United States Downtown Las Vegas" does not exist
ทางวิ่ง
ทิศทาง ความยาว พื้นผิว
เมตร ฟุต
1L/19R 2,740 8,988 Concrete
1R/19L 2,978 9,771 Concrete
8L/26R 4,424 14,515 Concrete
8R/26L 3,208 10,525 Concrete
สถิติ (2020)
Total Passengers22,201,479
Aircraft movements323,422
Cargo240,415,561 lbs.
Source: McCarran International Airport[1]

Harry Reid International Airport (IATA: LASICAO: KLASFAA LID: LAS) is an international airport in Paradise, Nevada and is the main government airport for public use in the Las Vegas Valley, a metropolitan area in the U.S. state of Nevada, about 5 ไมล์ (8 กิโลเมตร) south of Downtown Las Vegas. The airport is owned by the Clark County Commission and operated by the Clark County Department of Aviation. It is named after the late U.S. Senator Pat McCarran, a member of the Democratic Party who contributed to the development of aviation both in Las Vegas and on a national scale. LAS covers 2,800 acres (11.3 km2) of land.[2]

The airport was built in 1942 and opened to airline flights in 1948. It has expanded since then and has employed various innovative technologies, such as common-use facilities. The airport has four runways and two passenger terminals. East of the passenger terminals is the Marnell Air Cargo Center, and on the west side of the airport are fixed-base operators and helicopter companies. The airport services as a base for Allegiant Air, Frontier Airlines, Southwest Airlines, and Spirit Airlines. It is the busiest airport in the United States that does not operate as a hub for any of the three U.S legacy carriers.

สถิติแก้ไข

จราจรรายปีแก้ไข

Annual passenger traffic at LAS
1997–Present
[3]
Year Passengers Year Passengers Year Passengers
1997 30,315,094 2007 47,728,414 2017 48,500,194
1998 30,227,287 2008 44,074,707 2018 49,716,584
1999 33,715,129 2009 40,469,012 2019 51,537,638
2000 36,865,893 2010 39,757,359 2020 22,201,479
2001 35,180,960 2011 41,479,814 2021
2002 35,009,011 2012 41,667,596 2022
2003 36,265,932 2013 41,857,059 2023
2004 41,441,531 2014 42,885,350 2024
2005 44,267,362 2015 45,389,074 2025
2006 46,193,329 2016 47,435,640 2026

Notesแก้ไข

Referencesแก้ไข

  1. "Clark County Department of Aviation Statistics". McCarran.com. เก็บ จากแหล่งเดิมเมื่อ 2 กุมภาพันธ์ 2019. สืบค้นเมื่อ 1 กุมภาพันธ์ 2019.
  2. FAA Airport Master Record for LAS (Form 5010 PDF), effective February 1, 2018.
  3. "Statistics at Clark County Department of Aviation". สืบค้นเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ 2020.
Bibliography

External linksแก้ไข

  Waniosa Amedestir/ทดลองเขียน 2 ข้อมูลการท่องเที่ยวจาก วิกิท่องเที่ยว

แม่แบบ:US-airport

ตำบลบ้านเก่าแก้ไข

ตำบล
การถอดเสียงอักษรโรมัน
 • อักษรโรมันTambon
พิกัดภูมิศาสตร์: Coordinates: Unable to parse latitude as a number:latitude
พิกัดภูมิศาสตร์: Coordinates: Unable to parse latitude as a number:latitude
{{#coordinates:}}: ละติจูดไม่ถูกต้อง
ประเทศไทย
จังหวัด[[จังหวัด|]]
อำเภอ[[อำเภอ|]]
  ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย
Ban Kao

บ้านเก่า
 
 
พิกัดภูมิศาสตร์: ข้อผิดพลาด Lua ใน package.lua บรรทัดที่ 80: module 'Module:ISO 3166/data/TH' not found 13°52′N 99°9′E / 13.867°N 99.150°E / 13.867; 99.150[1]
CountryThailand
ProvinceKanchanaburi
DistrictMueang Kanchanaburi
ความสูง200 เมตร (700 ฟุต)
ประชากร
 (2005)
 • ทั้งหมด12,657 คน
เขตเวลาUTC+7 (ICT)

Ban Kao (ไทย: บ้านเก่า, แม่แบบ:IPA-th; lit: 'old village') is a village and tambon (sub-district) of Mueang Kanchanaburi District, in Kanchanaburi Province, Thailand.[2] In 2005 it had a population of 12,657 people. The tambon contains 15 villages.

Geographyแก้ไข

Ban Kao Subdistrict is in the mountainous area of the Tenasserim Hills, close to the border with Myanmar. Phu Nam Ron,[3] a transnational cross-border point at the western end of the sub-district, is expected to gain in importance if the planned Dawei Port Project goes ahead, along with a highway and a railway line between Bangkok and that harbor.[4]

 
Ban Kao Sub-district, road to Phu Nam Ron

Historyแก้ไข

Numerous Neolithic archaeological remains have been found in a big mound at Ban Kao. The burial site yielded many human skeletons[5] and artifacts dating between 200 and 1300 BCE.[6] Some of the items are preserved in a small museum in Ban Kao village.[7]

Referencesแก้ไข

  1. GoogleEarth
  2. Thaitambon.com, Accessed 11 May 2011 (ในภาษาไทย)[ไม่อยู่ในแหล่งอ้างอิง]
  3. Phu Nam Ron Border Crossing
  4. "Table A1-1-1a. Prospective projects in Mekong sub-region" (PDF). คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม (PDF) เมื่อ 4 พฤษภาคม 2013. สืบค้นเมื่อ 13 พฤษภาคม 2016.
  5. Archaeological Excavations in Thailand. 3, Ban-Kao: Neolithic Cemeteries... Part 2, The Prehistoric Thai Skeletons.
  6. Keat Gin Ooi (ed.), Southeast Asia: A Historical Encyclopedia, Volume 1, p. 208
  7. Ban Kao National Museum

External linksแก้ไข

แม่แบบ:List of tambon in Thailand พิกัดภูมิศาสตร์: 13°52′N 99°9′E / 13.867°N 99.150°E / 13.867; 99.150{{#coordinates:}}: ไม่สามารถมีป้ายกำกับหลักมากกว่าหนึ่งป้ายต่อหน้าได้ แม่แบบ:Kanchanaburi-geo-stub

Pa Sang, Mae Chanแก้ไข

Pa Sang

ป่าซาง
CountryThailand
ProvinceChiang Rai
DistrictMae Chan
ประชากร
 (2005)
 • ทั้งหมด13,039 คน
เขตเวลาUTC+7 (ICT)

Pa Sang, Mae Chan (ไทย: ป่าซาง) is a village and tambon (subdistrict) of Mae Chan District, in Chiang Rai Province, Thailand.[1] In 2005 it had a population of 13,039 people. The tambon contains 15 villages.

Referencesแก้ไข

  1. Thaitambon.com, Accessed April 23, 2011 (ในภาษาไทย)[ไม่อยู่ในแหล่งอ้างอิง]

พิกัดภูมิศาสตร์: 20°10′14″N 99°51′11″E / 20.17056°N 99.85306°E / 20.17056; 99.85306{{#coordinates:}}: ไม่สามารถมีป้ายกำกับหลักมากกว่าหนึ่งป้ายต่อหน้าได้


แม่แบบ:ChiangRai-geo-stub

Si Khamแก้ไข

Si Kham

ศรีค้ำ
CountryThailand
ProvinceChiang Rai
DistrictMae Chan
ประชากร
 (2015)
 • ทั้งหมด6,118 คน
เขตเวลาUTC+7 (ICT)

Si Kham (ไทย: ศรีค้ำ) is a tambon (subdistrict) of Mae Chan District, in Chiang Rai Province, Thailand. In 2015, it had a population of 6,118 people.[1]

Historyแก้ไข

The subdistrict was created on 1 August 1984, when ten administrative villages were split off from Pa Sang Subdistrict.[2] One village was split off when the subdistrict Mae Salong Nai was created in 1991.[3]

Administrationแก้ไข

Central administrationแก้ไข

The tambon is divided into 11 administrative villages (mubans).

No. Name Thai
01. Ban Mueang Klang บ้านเหมืองกลาง
02. Ban Pa Yang บ้านป่ายาง
03. Ban Mae Kham Lak Chet บ้านแม่คำหลักเจ็ด
04. Ban San Sali Luang บ้านสันสลีหลวง
05. Ban Kluai บ้านกล้วย
06. Ban San Na Yao บ้านสันนายาว
07. Ban Wiang Sa บ้านเวียงสา
08. Ban Mae Salong Nok บ้านแม่สลองนอก
09. Ban Saen Suk บ้านแสนสุข
10. Ban Si Kham บ้านศรีค้ำ
11. Ban Rung Charoen บ้านรุ่งเจริญ

Local administrationแก้ไข

The area of the subdistrict is covered by the subdistrict administrative organization (SAO) Si Kham (องค์การบริหารส่วนตำบลศรีค้ำ).

Referencesแก้ไข

  1. "Population statistics 2015" (ภาษาThai). Department of Provincial Administration. สืบค้นเมื่อ 9 มิถุนายน 2016.CS1 maint: unrecognized language (link)
  2. "ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง ตั้งและเปลี่ยนแปลงเขตตำบลในท้องที่อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย" (PDF). Royal Gazette (ภาษาThai). 101 (130 ง): 3357–3362. 25 กันยายน 1984.CS1 maint: unrecognized language (link)
  3. "ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง ตั้งและกำหนดเขตตำบลในท้องที่อำเภอพานและอำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย" (PDF). Royal Gazette (ภาษาThai). 108 (115 ง ฉบับพิเศษ): 69–88. 1 กรกฎาคม 1991.CS1 maint: unrecognized language (link)

External linksแก้ไข

แม่แบบ:ChiangRai-geo-stub

พิกัดภูมิศาสตร์: 20°12′43″N 99°51′2″E / 20.21194°N 99.85056°E / 20.21194; 99.85056{{#coordinates:}}: ไม่สามารถมีป้ายกำกับหลักมากกว่าหนึ่งป้ายต่อหน้าได้

Chan Chwaแก้ไข

Chan Chwa

จันจว้า
CountryThailand
ProvinceChiang Rai
DistrictMae Chan
ประชากร
 (2016)
 • ทั้งหมด7,104 คน
เขตเวลาUTC+7 (ICT)

Chan Chwa (ไทย: จันจว้า, แม่แบบ:IPA-th) is a tambon (subdistrict) of Mae Chan District, in Chiang Rai Province, Thailand. In 2016 it had a population of 7,104 people.[1]

Administrationแก้ไข

Central administrationแก้ไข

The tambon is divided into 11 administrative villages (mubans).

No. Name Thai
01. Ban Mai บ้านใหม่
02. Ban Sai Mun บ้านทรายมูล
03. Ban Mae Kham Nam Lat บ้านแม่คำน้ำลัด
04. Ban Huai Nam Rak บ้านห้วยน้ำราก
05. Ban Huai Nam Rak บ้านห้วยน้ำราก
06. Ban Dong บ้านดง
07. Ban Ton Yang บ้านต้นยาง
08. Ban Nong Rong บ้านหนองร่อง
09. Ban Huai Nam Rak บ้านห้วยน้ำราก
10. Ban San Na บ้านสันนา
11. Ban Nong Bua Hua Fai บ้านหนองบัวหัวฝาย

Local administrationแก้ไข

The area of the subdistrict is covered by the subdistrict municipality (thesaban tambon) Chan Chwa (เทศบาลตำบลจันจว้า).

Referencesแก้ไข

  1. "Population statistics 2016" (ภาษาThai). Department of Provincial Administration. สืบค้นเมื่อ 11 พฤษภาคม 2017.CS1 maint: unrecognized language (link)

External linksแก้ไข

แม่แบบ:ChiangRai-geo-stub

พิกัดภูมิศาสตร์: 20°15′00″N 99°58′42″E / 20.25000°N 99.97833°E / 20.25000; 99.97833{{#coordinates:}}: ไม่สามารถมีป้ายกำกับหลักมากกว่าหนึ่งป้ายต่อหน้าได้


Khao Phing Kanแก้ไข

"James Bond Island" เปลี่ยนทาง มาที่นี่ สำหรับthe island featured in Skyfall ดูที่ Hashima Island
Khao Phing Kan
ชื่อท้องถิ่น:
เขาพิงกัน
 
 
 
Khao Phing Kan
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้งSoutheast Asia
พิกัด8°16′29″N 98°30′04″E / 8.274591°N 98.501151°E / 8.274591; 98.501151
การปกครอง

Khao Phing Kan (ไทย: เขาพิงกัน, แม่แบบ:IPA-th) or Ko Khao Phing Kan (เกาะเขาพิงกัน, แม่แบบ:IPA-th) is an island in Thailand, in Phang Nga Bay northeast of Phuket. About 40 เมตร (130 ฟุต) from the shores of Khao Phing Kan lies a 20-เมตร (66-ฟุต) tall islet called Ko Ta Pu (เกาะตาปู, แม่แบบ:IPA-th) or Ko Tapu (เกาะตะปู, แม่แบบ:IPA-th).

The islands are limestone karst towers[1] and are a part of Ao Phang Nga National Park. Since 1974, when they were featured in the James Bond movie The Man with the Golden Gun, Khao Phing Kan and Ko Ta Pu have been popularly called James Bond Island.

Etymologyแก้ไข

Khao Phing Kan means "hills leaning against each other" in Thai,[2] reflecting the connected nature of the islands. Khao Ta Pu can be literally translated as "crab's eye" island, and Ko Tapu can be translated as "nail" or "spike" island, reflecting its shape. With koh (ไทย: เกาะ) meaning "island" and khao (ไทย: เขา) meaning "hill", the terms ko, khao, and Ko Khao are frequently interchanged in the naming of the islands.[3] After appearing in the 1974 James Bond movie The Man with the Golden Gun, Khao Phing Kan[4][5][6][7] and sometimes Ko Ta Pu[8] became widely referred to as James Bond Island, especially in tourist guides, and their original names are rarely used by locals.[9]

Historyแก้ไข

Before 1974, the island was a rarely visited indigenous area. However, it was chosen as one of the location for the 1974 James Bond film The Man with the Golden Gun as the hideout for Bond's antagonist, Francisco Scaramanga. After the movie release it turned into a popular tourist destination.[10] Popularity and increased tourism left Khao Phing Kan with substantial litter.[9]

In 1981, the island became the most famous part of the newly established Ao Phang Nga Marine National Park.[4] Since 1998, it is forbidden for tourist boats to approach Ko Ta Pu. This measure aims to stop erosion of the limestone rocks on and near the islet that might eventually result in the island's collapse.[11]

Geographyแก้ไข

Khao Phing Kanแก้ไข

Khao Phing Kan consists of two forest-covered islands with steep shores. They lie in the northwestern part of Phang Nga Bay, 6 กิโลเมตร (3.7 ไมล์) from the mainland, amid a group of a dozen of other islands. Its western part is about 130 เมตร (430 ฟุต) in diameter whereas the eastern part is about 240 เมตร (790 ฟุต) long and 140 เมตร (460 ฟุต) wide and is elongated northwards. The island has a few caves and two sandy beaches, in the southwest and between the twin islands. The former hosts the government office where every visitor has to pay a tax. The latter is used as the port for the tourist boats arriving from the mainland and has several souvenir shops selling items like coral and shells and plastic-encased butterflies, scorpions, and spiders.[4] Beaches and caves are regularly flooded with the tides, which have an amplitude of 2–3 เมตร (6.6–9.8 ฟุต), so access to some caves is only possible during low tide.[3] The Thai name for Khao Phing Kan reflects the particular shape of the island which appears as if a flat limestone cliff tumbled sideways and leaned on a similar rock in the centre of the island.[4]

Waters around the island are only few metres deep and are pale-green in colour. The bottom is covered with silt, brought to the Phang Nga Bay by several rivers from the north.[12]

 
Ko Ta Pu

Khao Ta Puแก้ไข

Khao Ta Pu is a limestone rock about 20 เมตร (66 ฟุต) tall with the diameter increasing from about 4 เมตร (13 ฟุต) near the water level to about 8 เมตร (26 ฟุต) at the top. It lies about 40 เมตร (130 ฟุต) to the west from the northern part of Khao Phing Kan.

A local legend explains the formation of Khao Ta Pu as follows. Once upon a time, there lived a fisherman who used to bring home many fish every time he went to the sea. However, one day he could not catch any fish despite many attempts and only picked up a nail with his net. He kept throwing the nail back into the sea and catching it again. Furious, he took his sword and cut the nail in half with all his strength. Upon impact, one half of the nail jumped up and speared into the sea, forming Khao Ta Pu.[13]

A scientific version of the Khao Ta Pu formation says that in the Permian period, the area was a barrier reef. Then, upon tectonic movements, it ruptured, and its parts were dispersed over the area and flooded by the rising ocean. Wind, waves, water currents, and tides gradually eroded the islands thus formed, sometimes producing peculiar shapes, such as Khao Ta Pu.[12] Tide-related erosion is visible at the bottom of the rock.

In the James Bond film The Man with the Golden Gun, Francisco Scaramanga describes Khao Ta Pu as a "mushroom-shaped rock", which houses two large solar panels that come up on top of Khao Ta Pu and lock on to the Sun.

Khao Ta Pu is also featured in another James Bond film (Tomorrow Never Dies, identified as in Vietnam) and in the Italian film Quo Vado? (identified as in the Philippines).

 
Khao Phing Kan and Ko Ta Pu

Climateแก้ไข

The area has a tropical monsoon climate, which is characterized by frequent rains and stable temperature. According to the data collected between 1961 and 1990, average number of rainy days is 189 per year bringing 3,560.5 มิลลิเมตร (140.18 นิ้ว) of precipitation, mostly between May and October. The temperature varies between 23 °C (73 °F) and 32 °C (90 °F) and the average relative humidity is 83%.[13]

Flora and faunaแก้ไข

Most of the island is covered with deciduous limestone shrubland and evergreen trees. Some plants, such as Pandanus, cycads, and euphorbs grow on nearly soil-free cliffs, such as those of Ko Ta Pu, penetrating their roots into the numerous cracks and surviving on rainwater.[12]

Shallow water depth, warm, stable temperature, and rich nutrient supply from mangrove forests and several rivers running into Phang Nga Bay result in abundant plankton and other marine life. The bay island hosts 26 species of reptiles, 24 species of fish, 14 species of shrimp, 15 species of crab, and 16 species of manta rays, sharks, and game fish. Most fishes are typical of coral reefs, such as butterflyfish. Other common inhabitants are blue crab, swimming crab, mudskipper, humpback shrimp, mud lobster, pomfret, sole, anchovy, scad, rock cod, rainbow cuttlefish, soft cuttlefish, musk crab, mackerel, moray eel, puffer fish, rabbitfish, groupers, black sea cucumber, brain coral, staghorn coral and flowerlike soft coral. Amphibians include Fejervarya raja, cricket frog (Fejervarya limnocharis) and the common tree frog. Aquatic plants are represented by red algae, Halimeda, seagrass, and plant plankton. There are more than 100 species of birds in the area such as the striated heron, Pacific reef heron, little egret and others.[13]

See alsoแก้ไข

Referencesแก้ไข

  1. "Thailand: Ko Khao Phing Kan (James Bond Island), Ao Phang Nga (Phangnga Bay) National Park, Phang Nga Province". Pictures from History. สืบค้นเมื่อ 24 พฤศจิกายน 2014.
  2. "Phang-nga Town". คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 1 พฤษภาคม 2010. สืบค้นเมื่อ 4 กรกฎาคม 2009.
  3. 3.0 3.1 Approaching James Bond Island, 6 Apr 2009 Archived 31 สิงหาคม 2013 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
  4. 4.0 4.1 4.2 4.3 Joe Cummings, Becca Blond, Morgan Konn Thailand, Lonely Planet (2005) ISBN 1-74059-697-8 p. 642 web version
  5. Carter, Mike (20 พฤศจิกายน 2000). "Thailand: All quiet on the Andaman Sea". The Telegraph. สืบค้นเมื่อ 3 กรกฎาคม 2019.
  6. Duncan, Fiona (18 มกราคม 2006). "Time to move on". The Telegraph. สืบค้นเมื่อ 3 กรกฎาคม 2019.
  7. Sykes, Martin (30 มีนาคม 2010). "Phuket: Like a limestone cowboy". The New Zealand Herald. สืบค้นเมื่อ 12 ตุลาคม 2011.
  8. Travel like 007, NBC News, 11 November 2008[ไม่อยู่ในแหล่งอ้างอิง]
  9. 9.0 9.1 Claudia Springer James Dean transfigured: the many faces of rebel iconography, University of Texas Press, 2007 ISBN 0292714440 p. 195
  10. The Man With the Golden Gun film locations
  11. Ko Tapu is closed for tourists, Travel.ru (in Russian)
  12. 12.0 12.1 12.2 Phang Nga Bay National Park, National Park Division, Royal Forestry Department[ไม่อยู่ในแหล่งอ้างอิง]
  13. 13.0 13.1 13.2 "Ao Phang-nga National Park". Department of National Parks (DNP). 21 พฤษภาคม 2014. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 20 ตุลาคม 2014. สืบค้นเมื่อ 3 กรกฎาคม 2019.

External linksแก้ไข

  •   Phang Nga Bay คู่มือการท่องเที่ยวจากวิกิเดินทาง (อังกฤษ)

พิกัดภูมิศาสตร์: 8°16′31.36″N 98°30′02.02″E / 8.2753778°N 98.5005611°E / 8.2753778; 98.5005611{{#coordinates:}}: ไม่สามารถมีป้ายกำกับหลักมากกว่าหนึ่งป้ายต่อหน้าได้

ออบอดอน (ประเทศอิหร่าน)แก้ไข

ระวังสับสนกับ อีบาดัน
ออบอดอน
เมือง
ข้อผิดพลาด Lua ใน มอดูล:Location_map บรรทัดที่ 522: Unable to find the specified location map definition: "Module:Location map/data/Persian Gulf" does not exist
พิกัดภูมิศาสตร์: 30°20′21″N 48°18′15″E / 30.33917°N 48.30417°E / 30.33917; 48.30417พิกัดภูมิศาสตร์: 30°20′21″N 48°18′15″E / 30.33917°N 48.30417°E / 30.33917; 48.30417{{#coordinates:}}: ไม่สามารถมีป้ายกำกับหลักมากกว่าหนึ่งป้ายต่อหน้าได้
ประเทศ  อิหร่าน
จังหวัดฆูเซสถาน
เทศมณฑลออบอดอน
อำเภอกลาง
การปกครอง
 • ยายกMahmood Reza Shirazi [1]
พื้นที่
 • เขตเมือง1,275 ตร.กม. (492 ตร.ไมล์)
ความสูง3 เมตร (10 ฟุต)
ประชากร
 (สำมะโน พ.ศ. 2559)
 • ความหนาแน่น167 คน/ตร.กม. (430 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง231,476[2]
 • อันดับประชากรในประเทศอันดับที่
เขตเวลาUTC+03:30 (เวลามาตรฐานอิหร่าน)
 • ฤดูร้อน (เวลาออมแสง)UTC+04:30 (เวลาออมแสงอิหร่าน)
รหัสพื้นที่(+98) 061
ภูมิอากาศBSk
เว็บไซต์www.Abadan.ir

ออบอดอน (เปอร์เซีย: آبادان‎, ออกเสียง: [ʔɒːbɒːˈdɒːn]) เป็นเมืองและเมืองหลักในเทศมณฑลออบอดอน จังหวัดฆูเซสถาน ประเทศอิหร่าน ตั้งอยู่บนเกาะออบอดอน โดยทางตะวันตกติดกับแอร์แวนและทางตะวันออกติดกับแบฮ์แมนชีร์ของแม่น้ำคอรูน ซึ่งอยู่ห่างจากอ่าวเปอร์เซีย 53 กิโลเมตร (33 ไมล์)[3]

ภูมิประเทศแก้ไข

ภูมิอากาศแก้ไข

ข้อมูลภูมิอากาศของออบอดอน (ค.ศ. 1951–2010)
เดือน ม.ค. ก.พ. มี.ค. เม.ย. พ.ค. มิ.ย. ก.ค. ส.ค. ก.ย. ต.ค. พ.ย. ธ.ค. ทั้งปี
อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) 29.0
(84.2)
34.0
(93.2)
39.2
(102.6)
42.8
(109)
48.4
(119.1)
52.0
(125.6)
53.0
(127.4)
53.0
(127.4)
49.4
(120.9)
43.2
(109.8)
37.0
(98.6)
29.8
(85.6)
53
(127.4)
อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) 18.1
(64.6)
20.9
(69.6)
25.9
(78.6)
32.2
(90)
39.2
(102.6)
43.8
(110.8)
45.4
(113.7)
45.4
(113.7)
42.5
(108.5)
36.1
(97)
26.8
(80.2)
19.9
(67.8)
33.0
(91.4)
อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) 12.7
(54.9)
15.0
(59)
19.4
(66.9)
25.2
(77.4)
31.2
(88.2)
35.2
(95.4)
36.7
(98.1)
36.3
(97.3)
33.0
(91.4)
27.5
(81.5)
20.0
(68)
14.3
(57.7)
25.5
(77.9)
อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย °C (°F) 7.3
(45.1)
9.1
(48.4)
13.0
(55.4)
18.1
(64.6)
23.3
(73.9)
26.5
(79.7)
28.0
(82.4)
27.3
(81.1)
23.4
(74.1)
18.9
(66)
13.2
(55.8)
8.7
(47.7)
18.1
(64.6)
อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) -4.0
(24.8)
-4.0
(24.8)
-1.0
(30.2)
7.0
(44.6)
12.0
(53.6)
17.0
(62.6)
17.0
(62.6)
19.4
(66.9)
14.0
(57.2)
7.0
(44.6)
-1.6
(29.1)
-1.0
(30.2)
−4.0
(24.8)
หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) 35.5
(1.398)
20.0
(0.787)
19.2
(0.756)
14.4
(0.567)
3.2
(0.126)
0.1
(0.004)
0.0
(0)
0.0
(0)
0.1
(0.004)
3.9
(0.154)
20.5
(0.807)
36.4
(1.433)
153.3
(6.035)
ความชื้นร้อยละ 70 61 51 44 33 26 28 31 34 45 58 69 45
วันที่มีฝนตกโดยเฉลี่ย 4.7 3.4 3.3 2.2 0.9 0.0 0.0 0.0 0.0 0.6 2.6 4.6 22.3
จำนวนชั่วโมงที่มีแดด 180.6 195.0 222.3 221.6 262.9 292.1 305.1 290.4 290.4 263.4 202.4 182.5 2,908.7
แหล่งที่มา:

อ้างอิงแก้ไข

  1. "Archived copy". คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 22 กุมภาพันธ์ 2020. สืบค้นเมื่อ 26 กุมภาพันธ์ 2020.CS1 maint: archived copy as title (link)
  2. "Statistical Center of Iran > Home". amar.org.ir.
  3. Hoiberg 2010, p. 6
  4. * "Highest record temperature in Abadan by Month 1951–2010". Iran Meteorological Organization. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 27 พฤศจิกายน 2015. สืบค้นเมื่อ 8 เมษายน 2015.
  5. * "Average Maximum temperature in Abadan by Month 1951–2010". Iran Meteorological Organization. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 27 พฤศจิกายน 2015. สืบค้นเมื่อ 8 เมษายน 2015.
  6. "Monthly Total Precipitation in Abadan by Month 1951–2010". Iran Meteorological Organization. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 3 ธันวาคม 2015. สืบค้นเมื่อ 8 เมษายน 2015.
  7. "Average relative humidity in Abadan by Month 1951–2010". Iran Meteorological Organization. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 26 พฤศจิกายน 2015. สืบค้นเมื่อ 8 เมษายน 2015.
  8. "No. Of days with precipitation equal to or greater than 1 mm in Abadan by Month 1951–2010". Iran Meteorological Organization. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 27 พฤศจิกายน 2015. สืบค้นเมื่อ 8 เมษายน 2015.
  9. "Monthly total sunshine hours in ABADAN by Month 1951–2010". Iran Meteorological Organization. สืบค้นเมื่อ 8 เมษายน 2015.[ลิงก์เสีย]

บรรณานุกรมแก้ไข

  • Abrahamian, Ervand (2008). A History of Modern Iran. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-52891-7.
  • Axworthy, Michael (2013). Revolutionary Iran: A History of the Islamic Republic. Oxford, UK: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-932226-8.
  • Burt, Christopher C. (2004). Extreme Weather: A Guide & Record Book. New York, NY: W. W. Norton & Company. ISBN 978-0-393-32658-1.
  • Chelkowski, Peter (1991). "21: Popular Entertainment, Media and Social Change in Twentieth-century Iran". ใน Avery, Peter; Hambly, Gavin; Melville, Charles (บ.ก.). The Cambridge History of Iran. 7: From Nadir Shah to the Islamic Republic. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-20095-0.
  • Daniel, Elton L. (2001). The History of Iran. Westport, CT: Greenwood Press. ISBN 978-0-313-30731-7. ISSN 1096-2905. LCCN 00-033132.
  • Elwell-Sutton, L. P.; de Planhol, X. (1982). "Ābādān". ใน Yarshater, Ehsan (บ.ก.). Encyclopædia Iranica. I: Āb-Abd-al-HamĪd. Routledge & Kegan Paul. pp. 51–57. ISBN 978-0710090904. เก็บ จากแหล่งเดิมเมื่อ 16 พฤษภาคม 2014. สืบค้นเมื่อ 6 สิงหาคม 2014.
  • Ferrier, Ronald (1991). "18: The Iranian Oil Industry". ใน Avery, Peter; Hambly, Gavin; Melville, Charles (บ.ก.). The Cambridge History of Iran. 7: From Nadir Shah to the Islamic Republic. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-20095-0.
  • Greaves, Rose (1991). "11: Iranian Relations with Britain and British India, 1798–1921". ใน Avery, Peter; Hambly, Gavin; Melville, Charles (บ.ก.). The Cambridge History of Iran. 7: From Nadir Shah to the Islamic Republic. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-20095-0.
  • Hein, Carola; Sedighi, Mohamad (2016). "Iran's Global Petroleumscape: The Role of Oil in Shaping Khuzestan and Tehran". Architectural Theory Review. 21 (3): 349–374. doi:10.1080/13264826.2018.1379110.
  • Hoeschel, David; Heracleensis, Marcianus; von Karyanda, Skylax; Messenius, Dicaearchus; Characenus, Isidorus (1600). Geographica Marciani Heracleotae, Scylacis caryandensis, artemidoriephesii, dicaearchi messenii, isidori characeni. Augsburg.
  • Hoiberg, Dale H., บ.ก. (2010). "Ābādān". Encyclopædia Britannica. 1: A-ak Bayes (15th ed.). Chicago, Illinois: Encyclopædia Britannica, Inc. pp. 6–7. ISBN 978-0-85229-961-6. LCCN 2002113989.
  • Issawi, Charles (1991). "16: European Economic Penetration, 1872–1921". ใน Avery, Peter; Hambly, Gavin; Melville, Charles (บ.ก.). The Cambridge History of Iran. 7: From Nadir Shah to the Islamic Republic. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-20095-0.
  • Keddie, Nikki R. (2003). Modern Iran: Roots and Results of Revolution (Revised ed.). New Haven, CT: Yale University Press. ISBN 978-0-300-09856-3.
  • Lagassé, Paul, บ.ก. (2000). "Abadan". The Columbia Encyclopedia (6th ed.). New York, NY: Columbia University Press. ISBN 978-0-7876-5015-5. LCCN 00-027927.
  • MacPherson, Angus (1989). "3: The Economy". ใน Metz, Helen Chapin (บ.ก.). Iran: A Country Study. Area Handbook Series (4th ed.). Washington, DC: Government Printing Office.
  • Mather, Yassamine (19 พฤศจิกายน 2009). "Workers organise against regime". Weekly Worker. เก็บ จากแหล่งเดิมเมื่อ 18 มีนาคม 2016. สืบค้นเมื่อ 6 สิงหาคม 2014.
  • Melamid, Alexander (1997). "Abadan". ใน Johnston, Bernard (บ.ก.). Collier's Encyclopedia. I: A to Ameland (1st ed.). New York, NY: P. F. Collier.
  • NOAA (2013). "Abadan Climate Normals 1961–1990". National Oceanic and Atmospheric Administration. สืบค้นเมื่อ 6 สิงหาคม 2014.
  • Satrapi, Marjane (2003). Persepolis: The Story of a Childhood. New York, NY: Pantheon Books. ISBN 978-0-375-71457-3.
  • Vadahti, M. (2006). "سرشماري عمومي نفوس و مسكن 1385 (بدون احتساب خانوارهاي موسسه اي و غيرساكن)" [Census of Population and Housing 1385 (excluding institutional households and nomads)]. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม (Excel) เมื่อ 11 พฤศจิกายน 2011.
  • Wilber, Donald N. (1984) [1948]. Iran: Past and Present: From Monarchy to Islamic Republic (9th ed.). Princeton, NJ: Princeton University Press. ISBN 978-0-691-00025-1.

อ่านเพิ่มแก้ไข

  • Axworthy, Michael (2008). A History of Iran: Empire of the Mind. New York: Basic Books. ISBN 978-0-465-00888-9.

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข

  Waniosa Amedestir/ทดลองเขียน 2 ข้อมูลการท่องเที่ยวจาก วิกิท่องเที่ยว

อัลก็อยเราะวานแก้ไข

อัลก็อยเราะวาน
 
 
 
อัลก็อยเราะวาน
ที่ตั้งในประเทศตูนิเซีย
 
 
อัลก็อยเราะวาน
อัลก็อยเราะวาน (ตะวันออกกลาง)
 
 
อัลก็อยเราะวาน
อัลก็อยเราะวาน (แอฟริกา)
พิกัดภูมิศาสตร์: 35°40′38″N 10°06′03″E / 35.67722°N 10.10083°E / 35.67722; 10.10083พิกัดภูมิศาสตร์: 35°40′38″N 10°06′03″E / 35.67722°N 10.10083°E / 35.67722; 10.10083{{#coordinates:}}: ไม่สามารถมีป้ายกำกับหลักมากกว่าหนึ่งป้ายต่อหน้าได้
ประเทศตูนิเซีย
เขตผู้ว่าการอัลก็อยเราะวาน
ก่อตั้งค.ศ. 670
ผู้ก่อตั้งอุกบะฮ์ อิบน์ นาเฟียะอ์
ความสูง68 เมตร (223 ฟุต)
ประชากร
 (ค.ศ. 2014)
 • ทั้งหมด187,000 คน
เว็บไซต์เว็บไซต์ทางการ
เกณฑ์การคัดเลือกวัฒนธรรม: i, ii, iii, v, vi
อ้างอิง499
จารึกค.ศ. 1988 (ข้อผิดพลาดนิพจน์: "ค" เป็นอักขระเครื่องหมายวรรคตอนที่ไม่รู้จัก session)
พื้นที่68.02 ha
เขตบัฟเฟอร์154.36 เฮกตาร์

อัลก็อยเราะวาน (อาหรับ: ٱلْقَيْرَوَان  listen) เป็นเมืองหลักของเขตผู้ว่าการอัลก็อยเราะวาน ประเทศตูนิเซีย It is a UNESCO World Heritage site. The city was founded by the Umayyads around 670.[1] In the period of Caliph Mu'awiya (reigned 661–680), it became an important centre for Sunni Islamic scholarship and Quranic learning,[2] and thus attracting many Muslims from various parts of the world, next only to Mecca and Medina and Jerusalem . The holy Mosque of Uqba is situated in the city.[3][4]

In 2014, the city had about 187,000 inhabitants.

Etymologyแก้ไข

The name (ٱلْقَيْرَوَان Al-Qayrawân) is an Arabic word meaning "military group" or "caravan",[5][6] borrowed early on from the Middle Persian word kārawān[7] (modern Persian کاروان kârvân), meaning "military column" (kâr people/military + vân outpost) or "caravan" (see caravanserai).[8][9][10] In Berber, the city used to be called Tikirwan تيكيروان,[11] thought to be an adaptation of the Arabic name.

Climateแก้ไข

Kairouan has a hot semi-arid climate (Köppen climate classification BSh).

ข้อมูลภูมิอากาศของKairouan (1981-2010, extremes 1901-2017)
เดือน ม.ค. ก.พ. มี.ค. เม.ย. พ.ค. มิ.ย. ก.ค. ส.ค. ก.ย. ต.ค. พ.ย. ธ.ค. ทั้งปี
อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) 30.0
(86)
37.3
(99.1)
39.2
(102.6)
37.8
(100)
44.6
(112.3)
48.0
(118.4)
47.9
(118.2)
50.3
(122.5)
45.0
(113)
41.3
(106.3)
36.0
(96.8)
30.9
(87.6)
50.3
(122.5)
อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) 17.2
(63)
18.4
(65.1)
21.1
(70)
24.3
(75.7)
29.2
(84.6)
34.3
(93.7)
37.7
(99.9)
37.5
(99.5)
32.5
(90.5)
27.8
(82)
22.2
(72)
18.3
(64.9)
26.71
(80.08)
อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) 11.5
(52.7)
12.4
(54.3)
14.8
(58.6)
17.5
(63.5)
21.8
(71.2)
26.2
(79.2)
29.3
(84.7)
29.5
(85.1)
25.7
(78.3)
21.7
(71.1)
16.5
(61.7)
12.9
(55.2)
19.98
(67.97)
อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย °C (°F) 6.9
(44.4)
7.3
(45.1)
9.3
(48.7)
11.7
(53.1)
15.4
(59.7)
19.3
(66.7)
22.2
(72)
22.9
(73.2)
20.4
(68.7)
16.7
(62.1)
11.7
(53.1)
8.2
(46.8)
14.33
(57.8)
อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) -4.5
(23.9)
-3.0
(26.6)
-3.0
(26.6)
0.0
(32)
4.0
(39.2)
6.5
(43.7)
8.0
(46.4)
12.0
(53.6)
9.0
(48.2)
5.5
(41.9)
-3.0
(26.6)
-3.5
(25.7)
−4.5
(23.9)
หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) 28.7
(1.13)
19.1
(0.752)
28.1
(1.106)
26.6
(1.047)
22.8
(0.898)
8.0
(0.315)
2.0
(0.079)
11.4
(0.449)
44.2
(1.74)
41.6
(1.638)
28.3
(1.114)
29.0
(1.142)
289.8
(11.409)
ความชื้นร้อยละ 64 62 62 61 58 53 49 53 59 65 65 65 60
วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 1.0 mm) 3.5 3.7 4.9 4.3 2.9 1.6 0.7 2.1 3.5 4.3 2.9 3.5 37.9
จำนวนชั่วโมงที่มีแดด 186.0 190.4 226.3 252.0 300.7 324.0 362.7 334.8 270.0 235.6 207.0 186.0 3,075.5
แหล่งที่มา 1: Institut National de la Météorologie (precipitation days/humidity/sun 1961–1990, extremes 1951–2017)[12][13][14][note 1]
แหล่งที่มา 2: NOAA (humidity and sun 1961–1990),[16] Deutscher Wetterdienst (extremes, 1901–1990)[17]

Twin townsแก้ไข

Referencesแก้ไข

  1. Nagendra Kr Singh, International encyclopaedia of Islamic dynasties. Anmol Publications PVT. LTD. 2002. page 1006
  2. Luscombe, David; Riley-Smith, Jonathan, บ.ก. (2004). The New Cambridge Medieval History, Volume 2; Volume 4. Cambridge University Press. p. 696. ISBN 9780521414111.
  3. Europa Publications "General Survey: Holy Places" The Middle East and North Africa 2003, p. 147. Routledge, 2003. ISBN 1-85743-132-4. "The city is regarded as a holy place for Muslims."
  4. Hutchinson Encyclopedia 1996 Edition. Helicon Publishing Ltd, Oxford. 1996. p. 572. ISBN 1-85986-107-5.
  5. Alk-Khalil ibn Ahmad, Kitab al-Ayn
  6. "القيروان". أطلس الحكمة (ภาษาอาหรับ). 27 เมษายน 2021. สืบค้นเมื่อ 27 เมษายน 2021.
  7. MacKenzie, D. N. (1971) , "kārawān", in A concise Pahlavi dictionary, London, New York, Toronto: Oxford University Press
  8. "Location and origin of the name of Kairouan". Isesco.org. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 5 มิถุนายน 2011. สืบค้นเมื่อ 12 เมษายน 2010.
  9. "قيروان" Archived 1 มีนาคม 2011 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน[1]. Dehkhoda Dictionary.
  10. «رابطه دو سویه زبان فارسی–عربی». ماهنامه کیهان فرهنگی. دی 1383، شماره 219. صص 73–77.
  11. Al-Nuwayri, Ahmad b. Abd al-Wahhab. Nihayat al-Arab fi funun al-`Arab, Cairo: Dar al-Kutub, p. 25.
  12. "Les normales climatiques en Tunisie entre 1981 2010" (ภาษาฝรั่งเศส). Ministère du Transport. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 19 ธันวาคม 2019. สืบค้นเมื่อ 26 ธันวาคม 2019.
  13. "Données normales climatiques 1961-1990" (ภาษาฝรั่งเศส). Ministère du Transport. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 21 ธันวาคม 2019. สืบค้นเมื่อ 26 ธันวาคม 2019.
  14. "Les extrêmes climatiques en Tunisie" (ภาษาฝรั่งเศส). Ministère du Transport. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 21 ธันวาคม 2019. สืบค้นเมื่อ 26 ธันวาคม 2019.
  15. "Réseau des stations météorologiques synoptiques de la Tunisie" (ภาษาฝรั่งเศส). Ministère du Transport. สืบค้นเมื่อ 26 ธันวาคม 2019.
  16. "Kairouan Climate Normals 1961–1990". National Oceanic and Atmospheric Administration. สืบค้นเมื่อ 24 มกราคม 2015.
  17. "Klimatafel von Kairouan / Tunesien" (PDF). Baseline climate means (1961-1990) from stations all over the world (ภาษาเยอรมัน). Deutscher Wetterdienst. สืบค้นเมื่อ 19 ตุลาคม 2016.
  18. "Kardeş Şehirler". Bursa Büyükşehir Belediyesi Basın Koordinasyon Merkez. Tüm Hakları Saklıdır. สืบค้นเมื่อ 27 กรกฎาคม 2013.

Notesแก้ไข

  1. The Station ID for Kairouan is 33535111.[15]

External linksแก้ไข

  Waniosa Amedestir/ทดลองเขียน 2 ข้อมูลการท่องเที่ยวจาก วิกิท่องเที่ยว

Nablusแก้ไข

หน้านี้กล่าวถึงthe city of Nablus in the northern West Bank, and its predecessor, the Roman city of Flavia Neapolis สำหรับthe biblical city of Shechem, at the same location ดูที่ Shechem
Nablus
การถอดเสียงArabic
 • Arabicنابلس
 • LatinNabulus (official)
 
Nablus, June 2014
 
 
Nablus
Location of Nablus within Palestine
 
 
Nablus
Location of Nablus within the West Bank, Palestine
พิกัดภูมิศาสตร์: 32°13′20″N 35°15′40″E / 32.22222°N 35.26111°E / 32.22222; 35.26111พิกัดภูมิศาสตร์: 32°13′20″N 35°15′40″E / 32.22222°N 35.26111°E / 32.22222; 35.26111{{#coordinates:}}: ไม่สามารถมีป้ายกำกับหลักมากกว่าหนึ่งป้ายต่อหน้าได้
Palestine grid174/180
State  ปาเลสไตน์
GovernorateNablus
Founded72 CE
การปกครอง
 • ประเภทCity (from 1995)
 • Head of MunicipalityAdly Yaish
พื้นที่
 • Municipality type A (City)แม่แบบ:Infobox settlement/dunam
ประชากร
 (2017)[1]
 • Municipality type A (City)156,906 คน
 • ความหนาแน่น5,500 คน/ตร.กม. (14,000 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล228,382
เว็บไซต์www.nablus.org

Nablus (/ˈnæbləs, ˈnɑːbləs/ na(h)b-ləs; อาหรับ: نابلس‎, อักษรโรมัน: Nābulus [ˈnæːblʊs] (  ฟังเสียง); ฮีบรู: שכם‎, อักษรโรมัน: Šəḵem, Biblical Shechem, ISO 259-3 Škem; กรีก: Νεάπολις, อักษรโรมัน: Νeápolis) is a city in the northern West Bank, approximately 49 กิโลเมตร (30 ไมล์)convert: bug north of Jerusalem[2] (approximately 63 กิโลเมตร (39 ไมล์)convert: bug by road), with a population of 126,132.[3] Located between Mount Ebal and Mount Gerizim, it is the capital of the Nablus Governorate and a Palestinian commercial and cultural center, home to An-Najah National University, one of the largest Palestinian institutions of higher learning, and the Palestinian Stock Exchange.[4]

The city was named by the Roman emperor Vespasian in 72 CE as Flavia Neapolis. During the Byzantine period, conflict between the city's Christian and Samaritan inhabitants peaked in a series of Samaritan revolts before their suppression in 529 dwindled that community's numbers in the city. With the Muslim conquest in the 7th century, the city was given its present Arabic name Nablus. The Crusaders drafted the laws of the Kingdom of Jerusalem in the Council of Nablus and its Muslim, Christian and Samaritan inhabitants prospered. The city then came under the control of the Ayyubids and Mamluk Sultanate. Under the Ottomans, who conquered the city in 1517, Nablus served as the administrative and commercial center for the surrounding area, corresponding to the present-day northern West Bank.

After the city was captured by British forces during World War I, Nablus was incorporated into the British Mandate of Palestine in 1922. After the 1948 Arab–Israeli War, it came under Jordanian rule together with the rest of the West Bank. Israel has occupied Nablus since the 1967 Six-Day War and since 1995, it has been governed by the Palestinian National Authority. Today, the population is predominantly Muslim, with small Christian and Samaritan minorities.

International relationsแก้ไข

Twin towns and sister citiesแก้ไข

Nablus is twinned, or has sister city relationships with:[5]

See alsoแก้ไข

Referencesแก้ไข

  1. "Main Indicators by Type of Locality - Population, Housing and Establishments Census 2017" (PDF). Palestinian Central Bureau of Statistics (PCBS). สืบค้นเมื่อ 19 มกราคม 2021.
  2. "Distance Calculator". Stavanger, Norway: Time and Date AS. 2013. สืบค้นเมื่อ 10 มีนาคม 2013.
  3. PCBS07,2007 Locality Population Statistics Archived ธันวาคม 10, 2010 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Palestinian Central Bureau of Statistics (PCBS).
  4. Amahl Bishara, ‘Weapons, Passports and News: Palestinian Perceptions of U.S. Power as a Mediator of War,’ in John D. Kelly, Beatrice Jauregui, Sean T. Mitchell, Jeremy Walton (eds.) Anthropology and Global Counterinsurgency, pp.125-136 p.126.
  5. "Twinning with Palestine". Britain – Palestine Twinning Network. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 28 มิถุนายน 2012. สืบค้นเมื่อ 24 เมษายน 2008.
  6. "Lile Facts & Figures". Mairie-Lille.fr. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 10 กุมภาพันธ์ 2009. สืบค้นเมื่อ 17 ธันวาคม 2007.
  7. Vacca, Maria Luisa. "Comune di Napoli -Gemellaggi" [Naples - Twin Towns]. Comune di Napoli (ภาษาอิตาลี). คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 22 กรกฎาคม 2013. สืบค้นเมื่อ 8 สิงหาคม 2013.
  8. "Poznań - Miasta partnerskie". 1998–2013 Urząd Miasta Poznania (ภาษาโปแลนด์). City of Poznań. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 23 กันยายน 2013. สืบค้นเมื่อ 11 ธันวาคม 2013.
  9. "Poznań Official Website – Twin Towns" (ภาษาโปแลนด์). City of Poznań. สืบค้นเมื่อ 29 พฤศจิกายน 2008.
  10. "Twinned Cities". Nablus Municipality. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 3 มกราคม 2008. สืบค้นเมื่อ 24 เมษายน 2008.

Bibliographyแก้ไข

External linksแก้ไข

  Waniosa Amedestir/ทดลองเขียน 2 ข้อมูลการท่องเที่ยวจาก วิกิท่องเที่ยว

Manjung Districtแก้ไข

Manjung District
District of Malaysia
Daerah Manjung
การถอดเสียงOther
 • Chinese曼绒县
 • Tamilமஞ்சோங்
 • Jawiمنجوڠ‎
 
Location of Manjung District in Perak
 
 
Manjung District
Location of Manjung District in Malaysia
พิกัดภูมิศาสตร์: 4°20′N 100°40′E / 4.333°N 100.667°E / 4.333; 100.667พิกัดภูมิศาสตร์: 4°20′N 100°40′E / 4.333°N 100.667°E / 4.333; 100.667{{#coordinates:}}: ไม่สามารถมีป้ายกำกับหลักมากกว่าหนึ่งป้ายต่อหน้าได้
CountryMalaysia
StatePerak
ที่ตั้งSeri Manjung
Largest townSitiawan
Local area government(s)Manjung Municipal Council
การปกครอง
 • District officerFariz Hanip[1]
พื้นที่[2]
 • ทั้งหมด1,113.58 ตร.กม. (429.96 ตร.ไมล์)
ประชากร
 • ทั้งหมด224,331 คน
 • ประมาณ 
(2015)[3]
249,600
 • ความหนาแน่น200 คน/ตร.กม. (520 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลาUTC+8 (MST)
 • ฤดูร้อน (เวลาออมแสง)UTC+8 (Not observed)
Postcode320xx-325xx, 327xx, 349xx
Calling code+6-05
Vehicle registration platesA

The Manjung District is a district in the southwestern part of the state of Perak, Malaysia. The district is well known for its Pangkor Island, a major attraction in Perak and the home of the Royal Malaysian Navy (TLDM) Lumut Naval Base and dockyard. Since the population is increasing, residential and commercial infrastructure is being developed. Dinding was once part of the British Straits Settlements colony.

Seri Manjung is the district's principal urban centre while smaller towns include Lumut town, Sitiawan town, Ayer Tawar, Pantai Remis and Beruas.

Administrative divisionsแก้ไข

 
Map of Manjung District

Manjung District is divided into five mukims:[4][5]

Demographicsแก้ไข

The following is based on Department of Statistics Malaysia 2010 census.แม่แบบ:My10

Ethnic groups in Manjung, 2015 census
Ethnicity Population Percentage
Bumiputera 116,006 50.3%
Chinese 83,500 36.1%
Indian 31,257 13.5%
Others 509 0.2%
Total 230,763 100%

See alsoแก้ไข

Referencesแก้ไข

  1. "Portal Rasmi Pejabat Daerah Dan Tanah - Pegawai Daerah". pdtmanjung.perak.gov.my.
  2. "Rancangan Struktur Negeri Perak 2040" (PDF). คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม (PDF) เมื่อ 28 มีนาคม 2018. สืบค้นเมื่อ 28 มีนาคม 2018.
  3. "Rancangan Struktur Negeri Perak 2040" (PDF). p. 316. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม (PDF) เมื่อ 28 มีนาคม 2018. สืบค้นเมื่อ 28 มีนาคม 2018.
  4. "Portal Rasmi Pejabat Daerah Dan Tanah - Profil Daerah". pdtmanjung.perak.gov.my.
  5. "Toponymic Guidelines for Map and Other Editors for International Use" (PDF) (ภาษาอังกฤษ). Malaysian National Committee on Geographical Names. 2017. p. 34. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม (PDF) เมื่อ 22 พฤษภาคม 2021. สืบค้นเมื่อ 29 พฤษภาคม 2021.

External linksแก้ไข

แม่แบบ:Perak แม่แบบ:Districts of Malaysia