กองทัพเรือรัสเซีย (รัสเซีย: Военно-морской Флот Российской Федерации (ВМФ России), lit. Military-Maritime Fleet of the Russian Federation) เป็นหน่วยงานของกองทัพสหพันธรัฐรัสเซีย ทำหน้าที่รับผิดชอบต่อการปฏิบัติการทางทหารในทะเล ลำน้ำ และพื้นที่บริเวณชายฝั่งของประเทศรัสเซีย กองทัพเรือรัสเซียก่อตั้งขึ้นในเดือน มกราคม 1992 ในฐานะผู้สืบทอดกองทัพเรือโซเวียต หลังจาก การล่มสลายของสหภาพโซเวียต ในเดือน ธันวาคม 1991

กองทัพเรือแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย
Great emblem of the Russian Navy.svg
ตราประจำกองทัพเรือรัสเซีย
ประเทศ  สหพันธรัฐรัสเซีย
รูปแบบ กองทัพเรือ
กำลังรบ กำลังพล 148,000 นาย (2,017)[1]
เรือ 352 ลำ (2,017)[2]
อากาศยาน 359 ลำ[3][4]
กองบัญชาการ Admiralty building, เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก
สีหน่วย ฟ้า, ขาว         
คำขวัญ "С нами Бог и Андреевский флаг!" (God and St. Andrew's flag are with us!)
เพลงหน่วย "Экипаж—Одна семья" (อังกฤษ: "The Crew—One Family")
วันสถาปนา วันกองทัพเรือ (วันอาทิตย์สัปดาห์สุดท้ายของเดือนกรกฎาคม)
วันเรือดำน้ำ (19 มีนาคม)
ยุทโธปกรณ์ เรือบรรทุกอากาศยาน 1 ลำ
เรือลาดตระเวนประจัญบาน 2 ลำ
เรือลาดตระเวน 3 ลำ
เรือพิฆาต 15 ลำ
เรือฟริเกต 6 ลำ
เรือคอร์เวต 81 ลำ
เรือยกพลขึ้นบก 12 ลำ
เรือระบายพล 32 ลำ
เรือภารกิจพิเศษ 15 ลำ
เรือตรวจการณ์ 35 ลำ
เรือต่อต้านทุ่นระเบิด 46 ลำ
เรือดำน้ำภารกิจพิเศษ 3 ลำ
เรือดำน้ำ 62 ลำ
ปฏิบัติการ
สำคัญ
ในฐานะกองทัพเรือรัสเซีย:
ผู้บังคับบัญชา
ผู้บัญชาการทหารเรือ พลเรือเอก วลาดิเมียร์ อิวาโนวิช โคโรเลฟ
เครื่องหมายหน่วย
ธงนาวี Naval Ensign of Russia.svg
ธงฉาน Naval Jack of Russia.svg
Patch Sleeve Insignia of the Russian Navy.svg

กองทัพเรือรัสเซียเดิม ก่อตั้งโดย จักรพรรดิปีเตอร์ที่ 1 แห่งรัสเซีย (ปีเตอร์มหาราช) ในเดือนตุลาคม 1696 โดยสัญลักษณ์ของกองทัพเรือรัสเซียแรก ๆ คือธงของนักบุญอันดรูว์ ปัจจุบันกองทัพเรือรัสเซียมีกองเรือย่อยที่รับช่วงต่อจากกองทัพเรือโซเวียตคือ กองเรืออาร์กติก, กองเรือแปซิฟิก, กองเรือทะเลดำ, กองเรือบอลติก, กองเรือเล็กแคสเปียน, กองบินนาวี, และ กองกำลังป้องกันชายฝั่ง (อีกชื่อของ ทหารนาวิกโยธิน และ กองกำลังปืนใหญ่และมิสไซล์ชายฝั่ง)

อ้างอิงแก้ไข

  1. https://info.publicintelligence.net/DIA-RussiaMilitaryPower2017.pdf
  2. "2017 Russia Military Strength".
  3. International Institute for Strategic Studies: The Military Balance 2014, p.185
  4. "World Air Forces 2015" (PDF). Flightglobal Insight. 2015. สืบค้นเมื่อ 27 November 2015.

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข