เปิดเมนูหลัก

พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ารุจาวรฉวี

พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ารุจาวรฉวี (22 กรกฎาคม พ.ศ. 2417 — พ.ศ. 2478) เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 19 ในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ ที่ประสูติแต่จอมมารดาสมบุญ

พระราชวรวงศ์เธอ
พระองค์เจ้ารุจาวรฉวี

พระอิสริยยศ พระราชวรวงศ์เธอ
ฐานันดรศักดิ์ พระองค์เจ้า
ราชวงศ์ จักรี
ข้อมูลส่วนพระองค์
ประสูติ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2417
สิ้นพระชนม์ พ.ศ. 2478 (61 ปี)
พระราชบิดา กรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ
พระมารดา จอมมารดาสมบุญ

พระประวัติแก้ไข

พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ารุจาวรฉวี ประสูติเมื่อวันพุธที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2417[1] เป็นพระราชโอรสในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ ที่ประสูติแต่จอมมารดาสมบุญ ธิดาพระยาภักดีภูบาล[2]

พระองค์เจ้ารุจาวรฉวีทรงรับราชการตอนปลายแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงมีความรู้ทางช่างจากวังหน้ามาก่อน จึงได้รับโปรดเกล้าฯ ให้เป็นผู้ช่วยเจ้ากรมวังนอก ทรงบังคับบัญชาทหารรักษาวัง และกำกับพนักงานยิงปืนบอกเวลา ต่อมาเมื่อมีการโอนย้ายกรมช่างสิบหมู่มาสังกัดกรมวังนอก พระองค์จึงได้เปลี่ยนมาทรงงานช่างที่ถนัด จนสิ้นรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว[3]

พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ารุจาวรฉวี สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 8 เมื่อพ.ศ. 2478 พระชันษา 61 ปี[1]

พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ารุจาวรฉวี ทรงเป็นต้นราชสกุลรุจจวิชัย[4] เสกสมรสกับหม่อมน้อม รุจจวิชัย ณ อยุธยา มีพระโอรสและพระธิดา 2 พระองค์

  • หม่อมเจ้าหญิงฉวีวงศ์ รุจจวิชัย (ประสูติ พ.ศ.2448) ทรงลาออกจากฐานันดรศักดิ์แห่งราชวงศ์เพื่อทำการสมรสกับสามัญชน
  • หม่อมเจ้าพงศ์รุจา รุจจวิชัย[5] (ประสูติเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ.2448 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ.2516) ทรงเสกสมรส 2 ครั้ง ในครั้งแรกสมรสกับหม่อมสมศรี รุจจวิชัย ณ อยุธยา และครั้งที่สองสมรสกับหม่อมนิลุบล รุจจวิชัย ณ อยุธยา ทรงมีโอรสและธิดา ดังนี้
    • หม่อมราชวงศ์ชาญชัย รุจจวิชัย
    • หม่อมราชวงศ์ไวยวุฒิ รุจจวิชัย
    • หม่อมราชวงศ์ชุติชนิศ รุจจวิชัย
    • หม่อมราชวงศ์อิศเรศ รุจจวิชัย
    • หม่อมราชวงศ์เชษฐชัย รุจจวิชัย
    • หม่อมราชวงศ์รมัยฤทธิ์ รุจจวิชัย
    • หม่อมราชวงศ์หญิงมิสกมาน รุจจวิชัย
    • หม่อมราชวงศ์หญิงภุมวารวดี รุจจวิชัย
    • หม่อมราชวงศ์อัจฉรีย์ชัย รุจจวิชัย
    • หม่อมราชวงศ์หญิงปรไมศวรรย์ รุจจวิชัย

พระเกียรติยศแก้ไข

พระอิสริยยศแก้ไข

  • พระบวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ารุจาวรฉวี (22 กรกฎาคม พ.ศ. 2417 — 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454)[6]
  • พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ารุจาวรฉวี (15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454 เป็นต้นไป)

เครื่องราชอิสริยาภรณ์แก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  1. 1.0 1.1 กรมศิลปากร. สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ (2554). ราชสกุลวงศ์ (PDF). กรุงเทพฯ: สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร. p. 142.
  2. ดำรงราชานุภาพ, สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยา. ตำนานวังเก่า. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แสงดาว, พ.ศ. 2553. 178 หน้า. หน้า 127. ISBN 978-616-508-214-3
  3. สมประสงค์ ทรัพย์พาลี. ๑๐๑ จุลจักรี ๑๐๑ ปีจุลจอมเกล้า. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ ๒๓๒๕, พ.ศ. 2554. 142 หน้า. หน้า 151. ISBN 978-616-90926-0-5
  4. "ย้อนรอยสายราชสกุล…ในพระบรมราชจักรีวงศ์ (จบ)". ASTV ผู้จัดการรายวัน. 13 กุมภาพันธู์ 2551. สืบค้นเมื่อ 22 พฤศจิกายน 2557. Check date values in: |date= (help)
  5. หนังสืออนุสรณ์พระราชทานเพลิงหม่อมเจ้าพงศ์รุจา รุจจวิชัย https://archive.org/details/unset0000unse_d5r0/page/n7
  6. ราชบัณฑิตยสถาน. พระเจ้าวรวงศ์เธอ (ตอนที่ ๑) (๒๒ พฤษภาคม ๒๕๕๒). เรียกดูเมื่อ 13 เมษายน 2556
  7. โรงเรียนมหาดเล็ก. บาญชีพระบรมวงษานุวงษ์ฝ่ายน่าฝ่ายใน ศก 128. กรุงเทพ : โรงพิมพ์สามมิตร, พ.ศ. 2452. 70 หน้า. หน้า 7.