จักรพรรดิโคเม

จักรพรรดิญี่ปุ่น

จักรพรรดิโคเม (ญี่ปุ่น: 孝明天皇 โรมาจิKōmei-tennō) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นพระองค์ที่ 121[1][2] ครองราชสมบัติตั้งแต่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1846 ถึง 30 มกราคม ค.ศ. 1867 ซึ่งตรงกับปีสุดท้ายของยุคเอโดะ[3]

จักรพรรดิโคเม
Emperor Koumei.jpg
จักรพรรดิญี่ปุ่น
ครองราชย์21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1846 - 30 มกราคม ค.ศ. 1867
ราชาภิเษก23 เดือน 9 โคกะ ที่ 4 (31 ตุลาคม ค.ศ. 1847)
ก่อนหน้าจักรพรรดินินโก
ถัดไปจักรพรรดิเมจิ
คู่อภิเษกจักรพรรดินีเอโช
พระราชบุตรจักรพรรดิเมจิ
ราชวงศ์ราชวงศ์ญี่ปุ่น
พระราชบิดาจักรพรรดินินโก
พระราชมารดาฟุจิวะระ โนะ สึเนะโกะ
พระราชสมภพ22 กรกฎาคม ค.ศ. 1831
พระราชวังหลวงเคียวโตะ
โอะซะฮิโตะ
สวรรคต30 มกราคม ค.ศ. 1867
พระราชวังหลวงเคียวโตะ
ฝังพระศพสึกิ โนะ วะ โนะ มิซาซางิ

ในรัชสมัยของพระองค์มีความวุ่นวายภายในอย่างมาก อันเป็นผลมาจากการติดต่อครั้งใหญ่ครั้งแรกของญี่ปุ่นกับสหรัฐ ซึ่งเกิดขึ้นโดยพลเรือจัตวาเพร์รีในปี พ.ศ. 2396 และ พ.ศ. 2397 ซึ่งต่อมาได้บังคับให้ญี่ปุ่นเปิดประเทศให้กับชาติตะวันตก เป็นการสิ้นสุดระยะเวลา 220 ปี แห่งความสันโดษของชาติ (นโยบายซาโกกุ) จักรพรรดิโคเมไม่ทรงสนใจต่างชาติมากนัก และไม่เห็นด้วยกับการเปิดประเทศญี่ปุ่นโดยมหาอำนาจตะวันตก รัชสมัยของพระองค์ยังคงถูกครอบงำโดยการจลาจลและความขัดแย้งของกลุ่มในรัฐบาลโชกุน ซึ่งนำไปสู่การล่มสลายของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะไม่นานหลังจากพระองค์สวรรคต และเริ่มต้นยุคการฟื้นฟูเมจิในรัชสมัยการครองราชย์ของจักรพรรดิเมจิพระโอรส[4]

พระราชประวัติแก้ไข

ก่อนขึ้นครองบัลลังก์ดอกเบญจมาศ ทรงพระนามว่า เจ้าชายโอะซะฮิโตะ (統仁) และมีราชทินนามว่า เจ้าชายฮิโระ (煕宮)[5] เป็นพระราชโอรสลำดับที่ 4 ในจักรพรรดินินโกที่ประสูติกับพระสนมฟุจิวะระ โนะ สึเนะโกะ หลังจากขึ้นครองราชสมบัติแล้ว พระองค์และพระบรมวงศ์ก็พำนักอยู่ที่พระราชวังหลวงเฮอัง จักรพรรดิโคเมมีพระราชโอรส 2 พระองค์ และพระราชธิดา 4 พระองค์ อย่างไรก็ตาม พระราชโอรสธิดาทั้งหมดยกเว้นเจ้าชายมุสึฮิโตะ ล้วนสิ้นพระชนม์ขณะทรงพระเยาว์

จักรพรรดิโคเมมีพระอัครมเหสีนามว่า อะสึโกะ คุโจ (九条夙子) ซึ่งหลังจักรพรรดิโคเมสวรรคตในปี ค.ศ. 1867 พระนางได้รับโปรดเกล้าฯจากจักรพรรดิเมจิให้เป็นพระพันปีหลวง

เหตุการณ์ในรัชสมัยแก้ไข

พระองค์ขึ้นครองราชในยุคเอะโดะตอนปลาย แม้ว่าพระองค์จะทรงเป็นประมุขแห่งรัฐโดยนิตินัย แต่อำนาจในการปกครองและบริหารประเทศทั้งหมดอยู่กับรัฐบาลโชกุน[6] พระองค์เปรียบเสมือนเป็นหุ่นเชิดของรัฐบาลโชกุน ทรงมีความคิดแบบคร่ำครึโบราณและกลัวการเปิดประเทศ ราชสำนักญี่ปุ่นในสมัยของพระองค์มีความยากแค้นลำเค็ญอย่างมาก ขุนนางในรัฐบาลโชกุนยังดูจะมีความเป็นอยู่ที่ดีกว่าจักรพรรดิเสียอีก ราชสำนักได้ตัดทอนค่าใช้จ่ายฟุ่มเฟือยทั้งหมดและใช้จ่ายอย่างประหยัดที่สุด หลายครั้งที่องค์จักรพรรดิอยากจะวาดภาพแต่ก็ทำไม่ได้ เนื่องจากกระดาษวาดภาพมีราคาแพงเกินกว่าราชสำนักจะจัดหาถวาย ข้าราชสำนักเองก็ยากจนข้นแค้น ต้องวาดรูปใส่พัดกระดาษหรือทำกระดาษพับไปขาย

รัชศกแก้ไข

โดยนับตั้งแต่รัชกาลจักรพรรดิเมจิเป็นต้นมา จึงมีการเรียกยุคในรัชกาลนั้น ๆ เป็นเพียงชื่อเดียว[7]

ดูเพิ่มแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

เชิงอรรถแก้ไข

  1. Imperial Household Agency (Kunaichō): 孝明天皇 (121)
  2. Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan. pp. 123–135.
  3. Meyer, Eva-Maria. (1999). Japans Kaiserhof in der Edo-Zeit, p. 186.
  4. "Japan:Memoirs of a Secret Empire". PBS. สืบค้นเมื่อ 2007-08-11.
  5. Ponsonby-Fane, Imperial House, p. 10.
  6. Cullen (2003).
  7. Ponsonby-Fane, Imperial House, p. 17.

บรรณานุกรมแก้ไข

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข


ก่อนหน้า จักรพรรดิโคเม ถัดไป
จักรพรรดินินโก    
จักรพรรดิญี่ปุ่น
(10 มีนาคม ค.ศ. 1846 - 30 มกราคม ค.ศ. 1867)
  จักรพรรดิเมจิ