จักรพรรดิคาซัง (ญี่ปุ่น: 花山天皇, 29 พฤศจิกายน 968 – 17 มีนาคม 1008) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 65 ของญี่ปุ่น[1] ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์[2]

จักรพรรดิคาซัง
จักรพรรดิองค์ที่ 65 ของญี่ปุ่น
24 กันยายน 984 - 1 สิงหาคม 986
ราชาภิเษก5 พฤศจิกายน 984
ไดโจไซ4 มกราคม 986
รัชกาลก่อนหน้าจักรพรรดิเอ็งยู
รัชกาลถัดไปจักรพรรดิอิจิโจ

พระราชสมภพ29 พฤศจิกายน ค.ศ. 968(968-11-29)
สวรรคต17 มีนาคม ค.ศ. 1008(1008-03-17) (39 ปี)
ฝังพระบรมศพ26 มีนาคม 1008
พิธีฉลองการเจริญวัย17 มีนาคม 982
พระราชบิดาจักรพรรดิเรเซ
พระราชโอรส-ธิดาเจ้าชายอะกินะริ

รัชสมัยของจักรพรรดิคาซังกินเวลาจาก ปี 984 ถึง 986[3]

พระราชประวัติ แก้

ก่อนที่พระองค์จะขึ้นสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระนามเดิมของพระองค์คือ เจ้าชายโมโรซาดะ(ญี่ปุ่น: 師貞親王)[4] เจ้าชายโมโรซาดะเป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ของ จักรพรรดิเรเซ พระมารดาของพระองค์คือ ฟูจิวาระ โนะ คาเนโกะ ไคชิ ซึ่งเป็นบุตรสาวของ เซ็ชโช ฟูจิวาระ โนะ โคเรทาดะ นอกจากนี้พระองค์ยังเป็นพระเชษฐาของ จักรพรรดิซังโจ[5]

เหตุการณ์ในพระชนมชีพของจักรพรรดิคาซัง แก้

เจ้าชายโมระซาดะมีพระชนมายุ 17 พรรษา ในเวลาที่เสด็จขึ้นครองราชย์[6]

  • 6 ตุลาคม 984 (วันที่ 27 เดือน 8 ปี เออิคัง ที่ 2) : ปีที่ 15 ในรัชสมัยของจักรพรรดิเอ็งยู (円融天皇十五年)พระองค์สละราชบัลลังก์ และพระราชนัดดาได้ขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ไม่นานหลังจากนั้น จักรพรรดิคาซังได้ขึ้นครองราชย์[7]

พระองค์เป็นผู้ริเริ่มให้รวบรวมบทกวี Shūi Wakashū

  • 985 (คันนา ปีที่ 1 เดือน 4): Fujiwara no Tokiakira และน้องชายของเขา Yasusuke ต่อสู้กับ Fujiwara no Skitaka และ Oe-no Masahira ในการต่อสู้ด้วยดาบในเกียวโต มาซาฮิระเสียนิ้วมือซ้าย สองพี่น้องหนีไป และหลังจากค้นหาอย่างถี่ถ้วนแล้ว โทกิอากิระก็ถูกค้นพบใน จังหวัดโอมิ[5]

พระองค์เผชิญกับการต่อสู้ทางการเมืองที่รุนแรงจากตระกูลฟูจิวาระ และเมื่อพระชนมายุ 19 พรรษา พระองค์ถูกฟูจิวาระ โนะ คาเนอิเอะ บีบให้สละราชบัลลังก์ คาเนอิเอะเสนอให้จักรพรรดิคาซังสละราชบัลลังก์ เนื่องจากเจ้าชายคาเนฮิโตะ (懐仁親王; หลานตาของคาเนอิเอะ) ได้รับการสืบทอดไตรราชกกุธภัณฑ์ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจการปกครองเรียบร้อยแล้ว และการสืบทอดราชบัลลังก์ของจักรพรรดิคาซังต่อไปนั้นไม่มีประโยชน์อีกต่อไป ภายใต้แรงกดดัน จักรพรรดิคาซังจำยอมสละราชบัลลังก์ และเสด็จไปวัดกังเงียวจิ พระองค์เดินทางไปพร้อมกับ มิชิกาเนะ บุตรชายคนที่ 2 ของคาเนอิเอะ ผู้ซึ่งจะเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์เช่นกัน อย่างไรก็ตาม เมื่อมาถึง มิชิกาเนะบอกกับพระองค์ขอพบพ่อแม่เป็นครั้งสุดท้าย ในขณะที่ยังเป็นฆราวาส

  • 986 (คันนาปีที่ 2, เดือน 6): จักรพรรดิคาซังสละราชบัลลังก์ และผนวชเป็นพระภิกษุที่วัดกังเงียวจิ ได้รับพระนามฉายาใหม่ว่า เนียวกากุ (如覚)[8]

อ้างอิง แก้

  1. Imperial Household Agency (Kunaichō): 花山天皇 (65)
  2. Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, p. 72.
  3. Brown, Delmer et al. (1979). Gukanshō, pp. 300–302; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki,p. 192; Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, pp. 148–150., p. 148, ที่ Google Books
  4. Titsingh, p. 148; Varley, p. 192; Brown, p. 264; prior to Emperor Jomei, the personal names of the emperors (their imina) were very long and people did not generally use them. The number of characters in each name diminished after Jomei's reign.
  5. 5.0 5.1 Titsingh, p. 148.
  6. Titsingh, p. 148; Brown, p. 300.
  7. Titsingh, p. 148; Brown, pp. 300; Varley, p. 44; a distinct act of senso is unrecognized prior to Emperor Tenji; and all sovereigns except Jitō, Yōzei, Go-Toba, and Fushimi have senso and sokui in the same year until the reign of Emperor Go-Murakami.
  8. Brown, p. 302.