เปิดเมนูหลัก

คาตากานะ (ญี่ปุ่น: 片仮名, カタカナ โรมาจิkatakana) เป็นตัวอักษรสำหรับแทนเสียงในภาษาญี่ปุ่นประเภทหนึ่ง คาตากานะได้รับการนำไปเขียนภาษาไอนุซึ่งเป็นภาษาของชนกลุ่มน้อยอยู่ทางภาคเหนือของเกาะฮกไกโด

คาตากานะ
Japanese Katakana ZA.svg
ชนิดอักษรพยางค์
ภาษาพูดภาษาญี่ปุ่น
ภาษาโอกินาวะ
ภาษาไอนุ[1]
ภาษาปาเลา[2]
ช่วงยุคประมาณ พ.ศ. 1343 (ค.ศ. 800)–ปัจจุบัน
ระบบแม่
ระบบพี่น้องฮิรางานะ, เฮ็นไตงานะ
ช่วงยูนิโคดU+30A0–U+30FF
ISO 15924Kana
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทศาสตร์สัทอักษรสากล หากไม่มีการสนับสนุนเรนเดอร์ที่เหมาะสม คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม กล่องหรือสัญลักษณ์อื่นแทนอักขระยูนิโค้ด

เนื้อหา

การใช้แก้ไข

คาตากานะมีสัญลักษณ์ 48 ตัว ในยุคแรกรู้จักในนาม การเขียนของผู้ชาย คาตากานะใช้กับคำยืมที่ไม่ได้มาจากภาษาจีนเป็นส่วนใหญ่ รวมทั้งการเลียนเสียง ชื่อจากภาษาอื่น การเขียนโทรเลข และการเน้นคำ (แบบเดียวกับการใช้อักษรตัวใหญ่ในภาษาอังกฤษ) ก่อนหน้านั้นคำยืมทั้งหมดเขียนด้วยคันจิ ใช้ในหลายกรณี ได้แก่

  • ใช้เขียนคำที่ยืมมาจากภาษาต่างประเทศ ชื่อชาวต่างประเทศ และชื่อสถานที่ในต่างประเทศซึ่งเป็นวิสามานยนาม เช่น ホテル (โฮเตรุ หรือ Hotel)
  • ใช้เขียนคำซึ่งเลียนเสียงในธรรมชาติ เช่น ワン ワン (วัง วัง เสียงเห่าของสุนัข)
  • ใช้เขียนชื่อญี่ปุ่น (和名) ของสัตว์และแร่ธาตุ เช่น カルシウム (คารูซิอูมุ หรือ แคลเซียม)
  • ใช้ในเอกสารใช้ยุคก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง (ใช้ร่วมกับตัวอักษรคันจิ)
  • ใช้ในโทรเลข และระบบคอมพิวเตอร์ในช่วงก่อนเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2531 ซึ่งยังไม่มีการใช้ระบบตัวอักษรหลายไบต์ (เช่น ยูนิโคด)

ที่มาแก้ไข

 
ที่มาของคาตากานะจากอักษรจีน

ตัวอักษรคาตากานะนั้นสร้างขึ้นในยุคเฮอัง (平安時代) โดยนำมาจากส่วนหนึ่งของตัวคันจิพัฒนามาจาก อักษรจีนที่ใช้โดยพระภิกษุเพื่อแสดงการออกเสียงอักษรจีนที่ถูกต้องเมื่อประมาณ พ.ศ. 1400 ในช่วงแรกมีสัญลักษณ์หลายตัวที่แสดงเสียงเดียวกัน แต่เมื่อเวลาผ่านไป อักษรถูกปรับปรุงให้ดีขึ้น ราว พ.ศ. 1900 มีสัญลักษณ์ 1 ตัว ต่อ 1 พยางค์เท่านั้น คำว่า คาตากานะ หมายถึงอักษรพยางค์ที่เป็นส่วน (ของคันจิ)

ตารางคาตากานะแก้ไข

สระและพยัญชนะ yōon
อะ อิ อุ เอะ โอะ ยะ ยุ โยะ
คะ คิ คุ เคะ โคะ キャ เคียะ キュ คิว キョ เคียว
ซะ ชิ ซุ เซะ โซะ シャ ชะ シュ ชุ ショ โชะ
ทะ ชิ สึ เทะ โทะ チャ ชะ チュ ชุ チョ โชะ
นะ นิ นุ เนะ โนะ ニャ เนียะ ニュ นิว ニョ เนียว
ฮะ ฮิ ฟุ, ฮุ เฮะ โฮะ ヒャ เฮียะ ヒュ ฮิว ヒョ เฮียว
มะ มิ มุ เมะ โมะ ミャ เมียะ ミュ มิว ミョ เมียว
ยะ   ยิ1 ยุ   เยะ1 โยะ
ระ ริ รุ เระ โระ リャ เรียะ リュ ริว リョ เรียว
วะ (ヰ) ウィ วิ   วุ1 (ヱ) ウェ เวะ (ヲ) ウォ โวะ
อึง
กฺงะ กฺงิ กฺงุ เกฺงะ โกฺงะ ギャ เกฺงียะ ギュ กฺงิว ギョ เกฺงียว
ซะ จิ ซุ เซะ โซะ ジャ จะ ジュ จุ ジョ โจะ
ดะ จิ ดสึ เดะ โดะ ヂャ จะ ヂュ จุ ヂョ โจะ
บะ บิ บุ เบะ โบะ ビャ เบียะ ビュ บิว ビョ เบียว
ปะ ปิ ปุ เปะ โปะ ピャ เปียะ ピュ ปิว ピョ เปียว
(ヷ) ヴァ va “bwa” (ヸ) ヴィ vi “bwi” vu “bwu” (ヹ) ヴェ ve “bwe” (ヺ) ヴォ vo “bwo” ヴャ vya “bwya” ヴュ vyu “bwyu” ヴョ vyo “Bwyo”
シェ เชะ
ジェ เจะ
チェ เชะ
ティ ทิ トゥ ทุ テュ ทิว
ディ ดิ ドゥ ดุ デュ ดิว
ツァ ตฺซะ ツィ ตฺซิ ツェ เตฺซะ ツォ โตฺซะ
ファ ฟะ フィ ฟิ フェ เฟะ フォ โฟะ フュ ฟิว
1 ยุคเมจิตอนต้นมีการเสนอให้ใช้คาตากานะ       แต่การเสนอก็ตกไป [3]

ยูนิโคดแก้ไข

คะตะกะนะ
Unicode.org chart (PDF)
  0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 A B C D E F
U+30Ax
U+30Bx
U+30Cx
U+30Dx
U+30Ex
U+30Fx


คะตะกะนะ ส่วนขยายสัทลักษณ์
Unicode.org chart (PDF)
  0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 A B C D E F
U+31Fx


อ้างอิงแก้ไข

  1. ดูที่: หน้านี้ ที่ alanwood.net และ หัวข้อนี้ คุณสมบัติของยูนิโค้ด
  2. Thomas E. McAuley, Language change in East Asia, 2001:90
  3. 「いろは と アイウエオ」 (ญี่ปุ่น)