จ้าว (จีนตัวย่อ: ; จีนตัวเต็ม: ; พินอิน: Zhào) เป็นรัฐจีนโบราณหนึ่งในเจ็ดรัฐใหญ่แห่งยุครณรัฐ (戰國時代) เกิดขึ้นเมื่อรัฐจิ้นแยกออกเป็นสามรัฐ คือ รัฐจ้าว, รัฐหาน (韓國), และรัฐเว่ย (魏國) เมื่อศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาล จากนั้น รัฐจ้าวปฏิรูปทหารในรัชสมัยพระเจ้าจ้าวอู่หลิง (趙武靈王) ทำให้แข็งแกร่งขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ แต่ภายหลังพ่ายแพ้ยับเยินให้แก่รัฐฉิน (秦國) ในยุทธการที่ฉางผิง (長平之戰) และถูกผนวก

จ้าว
ราชอาณาจักร

403 ปีก่อนคริสตกาล–222 ปีก่อนคริสตกาล
เมืองหลวง จิ้นหยาง (晉陽), หานตาน (邯郸)
ศาสนา ศาสนาพื้นเมืองจีน
การบูชาบรรพบุรุษ
การปกครอง ราชาธิปไตย
ยุคประวัติศาสตร์ ยุครณรัฐ
 -  รัฐจิ้นล่มสลาย 403 ปีก่อนคริสตกาล
 -  รัฐฉินผนวก 222 ปีก่อนคริสตกาล
สกุลเงิน เงินพลั่ว
และเหรียญกระษาปณ์อื่น ๆ

อาณาเขตของรัฐจ้าว ประกอบด้วย ดินแดนซึ่งปัจจุบันเป็นมองโกเลียใน, เหอเป่ย์, ชานซี, และฉ่านซี รายล้อมด้วยดินแดนของรัฐฉิน, รัฐเว่ย์, ซฺยงหนู (匈奴), และหานตาน (邯郸)

รัฐจ้าวเป็นที่กำเนิดของเชิ่น เต้า (慎到) นักนิติปรัชญา, กงซุนหลง (公孫龍) นักตรรกวิทยา, และสฺวินข้วง (荀況) ปรัชญาเมธีลัทธิขงจื๊อ[1]

อ้างอิงแก้ไข

  1. Huang Kejian 2010 p.185. From Destiny to Dao: A Survey of Pre-Qin Philosophy in China. https://books.google.com/books?id=bATIDgAAQBAJ&pg=PA185