พระนางศุภยาเล

พระนางศุภยาเล (พม่า: စုဖုရားလေး; พ.ศ. 2406 – 25 มิถุนายน พ.ศ. 2455) เป็นพระมเหสีแห่งราชวงศ์โก้นบอง พระองค์อภิเษกสมรสกับพระเชษฐาต่างพระมารดา พระเจ้าธีบอ พระมหากษัตริย์พม่าพระองค์สุดท้าย พระองค์ทรงเป็นหนึ่งในสามพระราชินีของพระเจ้าธีบอ[1][2][3][4]

พระนางศุภยาเล
มีพะยาเง (Mibaya Nge)
Queen Supayalat.jpg
เจ้งหญิงแห่งยะแมสิน
พระราชสวามีพระเจ้าธีบอ
นามเต็ม
ศรีสุริยสิงหรัตนเทวี
ราชวงศ์โก้นบอง
พระราชบิดาพระเจ้ามินดง
พระราชมารดาพระนางอเลนันดอ
ประสูติพ.ศ. 2406
มัณฑะเลย์
อไท้ซุ ศุภยาเล
สวรรคต25 มิถุนายน พ.ศ. 2455 (พระชนมายุ 48 พรรษา)
รัตนคีรี บริติชราช

พระประวัติแก้ไข

 
พระนางศุภยาเล ถัดไปคือพระนางศุภยาลัตและพระเจ้าธีบอ

พระนางศุภยาเล เสด็จพระราชสมภพใน พ.ศ. 2406 ที่พระราชวังหลวงในมัณฑะเลย์ ทรงมีพระนามแรกประสูติว่า อไท้ซุ ศุภยาเล เป็นพระราชธิดาพระองค์เล็กสุดของพระเจ้ามินดงและพระนางอเลนันดอ[5] ทรงมีพระเชษฐภคินีร่วมพระมารดาคือพระนางศุภยาจีและพระนางศุภยาลัต ต่อมาพระนางได้รับการสถาปนาเป็นเจ้าหญิงแห่งยะแมสิน มีพระอิสริยยศศรีสุริยสิงหรัตนเทวี[6]

 
พระราชวังสีป่อในรัตนคีรี สถานที่ที่พระนางศุภยาเล และพระราชวงศ์ถูกเนรเทศ

รัชสมัยของพระราชวงศ์กินเวลาเพียงเจ็ดปี เมื่อพระเจ้าธีบอพ่ายแพ้ในสงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่สามและถูกบังคับให้สละราชสมบัติโดยอังกฤษในปีพ.ศ. 2428 เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2428 เหล่าพระราชวงศ์ทรงถูกเชิญออกจากพระราชวังมัณฑะเลย์ผ่านประตูทางทิศใต้ของเมืองที่มีกำแพงล้อมรอบ ตามถนนที่เรียงรายไปด้วยทหารอังกฤษและอาสาสมัครที่ร่ำไห้ไปยังแม่น้ำอิระวดีที่ซึ่งเรือกลไฟรอคอยอยู่ พระนางศุภยาจีและพระราชชนนีถูกส่งไปทวาย)[7] พระองค์สวรรคตในวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2455 ที่รัตนคีรี อินเดีย[8]

อ้างอิงแก้ไข

  1. Dutta, Abhijit (14 October 2016). "The broken Glass Palace". mint (ภาษาอังกฤษ).
  2. "Not the right time to repatriate King Thibaw, says descendant". The Myanmar Times. 13 August 2012.
  3. Myanmar Architecture: Cities of Gold (ภาษาอังกฤษ). Times Editions, Marshall Cavendish. 2005. ISBN 978-981-232-916-5.
  4. "Hteik Suphayalay, Queen of King Thibaw". Thutazone.[ลิงก์เสีย]
  5. Shah, Sudha (2012-06-14). The King In Exile : The Fall Of The Royal Family Of Burma (ภาษาอังกฤษ). Harper Collins. ISBN 9789350295984.
  6. Ṅayʻ (Moṅʻ.), Phe (2004). Ra noṅʻ Moṅʻ Moṅʻ Tutʻ: Ratanā puṃ nanʻʺ tvaṅʻʺ lyhuí vhakʻ jātʻ lamʻʺ myāʺ (ภาษาพม่า). Paññā Rvhe Toṅʻ Cā ʼupʻ tuikʻ.
  7. "Forty Years in Burma, by John Ebenezer Marks". anglicanhistory.org. สืบค้นเมื่อ 2018-10-04.
  8. "Not the right time to repatriate King Thibaw, says descendant". The Myanmar Times (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2018-10-04.