เปิดเมนูหลัก

คุรุโควินทสิงห์ (สันสกฤต: गुरु गोविन्द सिंह) หรือ คุรุโคพินทสิงห์ (ฮินดี: गुरु गोबिन्द सिंह; อ่านว่า กุรุ โก พิน ตะ สิง) (5 มกราคม ค.ศ. 1666 – 7 ตุลาคม ค.ศ. 1708),[4][5] มีนามเดิมว่า โควินทะ ราย เป็นคุรุซิกข์องค์ที่ 10 อาจารย์ทางจิตวิญญาณ นักรบ กวี และนักปรัชญา เมื่อคุรุเตฆ์บะฮาดุรบิดาของท่านถูกประหารตัดศีรษะเพราะไม่ยอมเข้ารับอิสลาม[6][7] ท่านจึงกลายเป็นผู้นำชาวซิกข์แทนทั้งที่อายุได้เพียง 9 ขวบ[8] บุตรชายทั้งสี่คนของท่านเสียชีวิตขณะท่านยังมีชีวิตอยู่ โดยสองท่านเสียชีวิตในสงคราม อีกสองท่านถูกกองทัพจักรวรรดิโมกุลประหาร[9][10][11]

คุรุโควินทสิงห์
Guru Gobind Singh Ji
คุรุโควินทสิงห์ถือเหยี่ยว นำกองกำลังขาลสา
ชื่ออื่นนานักองค์ที่ 10[1]
ส่วนบุคคล
เกิด
โควินทะ ราย

5 มกรคม ค.ศ. 1666
ตาย07 ตุลาคม ค.ศ. 1708 (41 ปี)
สาเหตุการตายบาดแผล
ศาสนาศาสนาซิกข์
คู่สมรสมาตาชีโต, มาตาสุนทรี และมาตาสาหิบทีวาน[2]
บุตรอชีตสิงห์
ชุฌารสิงห์
โชราวรสิงห์
ฟะเตฮ์ สิงห์
บิดามารดาคุรุเตฆ์บะฮาดุร, มาตาคูชรี
รู้จักจากผู้ก่อตั้งขาลสา[3]
ประพันธ์ชาปสาหิพ, จัณฑี ที วาร เป็นต้น
ชื่ออื่นนานักองค์ที่ 10[1]
ตำแหน่งชั้นสูง
ผู้ดำรงตำแหน่งก่อนหน้าคุรุเตฆ์บะฮาดุร
ผู้ดำรงตำแหน่งถัดมาคุรุครันถสาหิพ

ท่านสร้างคุณูปการไว้หลายประการต่อศาสนาซิกข์ รวมทั้งการสร้างกองกำลังนักรบเรียกว่า "ขาลสา" ในปี ค.ศ. 1699[3][12][13] และบัญญัติ "ก 5 ประการ" อันเป็นหลักความเชื่อที่ชาวขาลสาต้องปฏิบัติตามตลอดชีวิต นอกจากนี้ท่านยังทำให้ศาสนาซิกข์มีรูปแบบมากขึ้น ประพันธ์คัมภีร์สำคัญ ๆ ไว้หลายเล่ม[14][15] และตั้ง "คุรุครันถสาหิพ" เป็นคุรุแทนไว้ตลอดกาล[16]

อ้างอิงแก้ไข

  1. Pashaura Singh; Louis E. Fenech (2014). The Oxford Handbook of Sikh Studies. Oxford University Press. p. 311. ISBN 978-0-19-969930-8.
  2. Dhillon, Dr Dalbir Singh (1988). Sikhism – Origin and Development. Atlantic Publishers and Distributors. p. 144. Archived from the original on 17 September 2016.
  3. 3.0 3.1 Arvind-Pal Singh Mandair; Christopher Shackle; Gurharpal Singh (2013). Sikh Religion, Culture and Ethnicity. Routledge. pp. 25–28. ISBN 978-1-136-84627-4.
  4. Ganda Singh. "GOBIND SINGH, GURU (1666-1708)". Encyclopaedia of Sikhism. Punjabi University Patiala. Archived from the original on 29 July 2017. สืบค้นเมื่อ 7 March 2016.
  5. Owen Cole, William; Piara Singh Sambhi (1995). The Sikhs: Their Religious Beliefs and Practice. Sussex Academic Press. p. 36.
  6. Guru Tegh Bahadur Archived 14 April 2017 at the Wayback Machine. BBC Religions (2009)
  7. Everett Jenkins, Jr. (2000). The Muslim Diaspora (Volume 2, 1500-1799): A Comprehensive Chronology of the Spread of Islam in Asia, Africa, Europe and the Americas. McFarland. p. 200. ISBN 978-1-4766-0889-1.
  8. Jon Mayled (2002). Sikhism. Heinemann. p. 12. ISBN 978-0-435-33627-1.
  9. Chris Seiple; Dennis Hoover; Pauletta Otis (2013). The Routledge Handbook of Religion and Security. Routledge. p. 93. ISBN 978-0-415-66744-9.;
    John F. Richards (1995). The Mughal Empire. Cambridge University Press. pp. 255–258. ISBN 978-0-521-56603-2.
  10. "The Sikh Review". Sikh Cultural Centre. 20 (218–229): 28. 1972.
  11. Hardip Singh Syan (2013). Sikh Militancy in the Seventeenth Century: Religious Violence in Mughal and Early Modern India. I.B.Tauris. pp. 218–222. ISBN 978-1-78076-250-0.
  12. "BBC Religions - Sikhism". BBC. 26 October 2009. Archived from the original on 23 January 2011. สืบค้นเมื่อ 30 July 2011.
  13. P Dhavan (2011). When Sparrows Became Hawks: The Making of the Sikh Warrior Tradition, 1699-1799. Oxford University Press. pp. 3–4. ISBN 978-0-19-975655-1.
  14. Singh, Patwant; (2000). The Sikhs. Alfred A Knopf Publishing. Pages 17. ISBN 0-375-40728-6.
  15. "A Biography of Guru Guru Nanak on BBC". BBC. Archived from the original on 18 October 2011. สืบค้นเมื่อ 30 December 2011.
  16. Christopher Shelke (2009). Divine covenant: rainbow of religions and cultures. Gregorian Press. p. 199. ISBN 978-88-7839-143-7.