ขั้วโลกเหนือ

ขั้วโลกเหนือ (อังกฤษ: North Pole) หรือ ขั้วโลกเหนือภูมิศาสตร์ (อังกฤษ: Geographical North Pole) เป็นจุดบนผิวโลกในซีกโลกเหนือที่ตั้งฉากกับแกนหมุดของโลก บางครั้งเรียกว่าขั้วโลกเหนือจริง (True North) เพื่อแยกกับขั้วโลกเหนือแม่เหล็ก

ขั้วโลกเหนือภูมิศาสตร์

ขั้วโลกเหนือเป็นจุดเหนือสุดของโลกและอยู่ตรงข้ามกับขั้วโลกใต้ตามแนวทะแยง มีการกำหนดให้ขั้วโลกเหนืออยู่ตรงกับละติจูด 90 องศาเหนือ ที่ขั้วโลกเหนือทุกทิศทางจะเป็นทิศใต้ การที่เส้นลองจิจูดทุกเส้นต้องผ่านขั้วโลกเหนือเราจึงสามารถกำหนดให้เป็นค่าลองจิจูดองศาใดก็ได้ ภายในวงกลมละติจูด 90° แคบ ๆ นั้นทวนเข็มนาฬิกาคือทิศตะวันออกส่วนตามเข็มนาฬิกาคือทิศตะวันตก ขั้วโลกเหนือเป็นจุดศูนย์กลางของซีกโลกเหนือ แผ่นดินที่ใกล้กับขั้วโลกเหนือที่สุดคือเกาะคาเฟอคลูเปิน อันเป็นเกาะที่อยู่นอกชายฝั่งทางเหนือของเกาะกรีนแลนด์ เกาะครัฟเฟเคเบนนั้นห่างจากขั้วโลกเหนือราว 700 กม. ที่อยู่อาศัยถาวรที่อยู่ใกล้ที่สุดคืออะเลิร์ท นูนาวุต ประเทศแคนาดาซึ่งห่างจากขั้วโลกเหนือราว 817 กม.

ขั้วโลกใต้นั้นอยู่ในแผ่นดิน แต่ว่าขั้วโลกเหนือนั้นอยู่กลางมหาสมุทรอาร์กติกที่เป็นน่านน้ำปกคลุมด้วยน้ำแข็งทะเลเกือบถาวร ใน ค.ศ. 2007 มีร์เรือดำน้ำสัญชาติรัสเซียวัดความลึกของทะเลที่ขั้วโลกเหนือได้ที่ 4,261 ม.[1] และวัดได้ 4,087 ม. จากเรือยูเอสเอส นอติลุสใน ค.ศ. 1958[2][3] การที่มีลักษณะภูมิประเทศเช่นนี้ทำให้ไม่สามารถสร้างสถานีถาวรที่ขั้วโลกเหนือได้ อย่างไร้ก็ตามสหภาพโซเวียตหรือรัสเซียในเวลาต่อมา ได้สร้างสถานีลอยน้ำแข็งเป็นประจำเกือบทุกปีตั้งแต่ ค.ศ. 1937 ซึ่งบางแห่งได้ลอยผ่านและใกล้กับขั้วโลกมาก ตั้งแต่ ค.ศ. 2002 เป็นต้นมารัสเซียได้สร้างแคมป์บาเนียวใกล้กับขั้วโลกเป็นประจำทุกปี

การพยายามพิชิตขั้วโลกเหนือเริ่มขึ้นในปลายศตวรรษที่ 19 โดยมีสถิติที่ถูกบันทึกไว้หลายครั้ง การเดินทางถึงขั้วโลกเหนือโดยไม่ประสบปัญหาเกิดขึ้นครั้งแรกในปี 1926 การสำรวจครั้งนี้เดินทางโดยการใช้เรือเหาะนอร์ส บินสำรวจ คณะเดินทางชุดนี้มีทั้งหมด 16 คนโดยนับรวมรูอาล อามึนเซินผู้เป็นหัวหน้าคณะสำรวจด้วย

อ้างอิงแก้ไข

  1. Russian sub plants flag at North Pole, Reuters, 2 August 2007
  2. Андерсон, Уильям Роберт (1965). ""Наутилус" у Северного полюса". Воениздат. สืบค้นเมื่อ 12 January 2012.
  3. Mouton, M.W. (1968). The International Regime of the Polar Regions. Acadimie de Droit International de La Ha. pp. 202 (34). ISBN 978-9028614420. สืบค้นเมื่อ 12 January 2012.

ดูเพิ่มแก้ไข