จิ๋นซีฮ่องเต้

(เปลี่ยนทางจาก จักรพรรดิฉินที่ 1)

ฉินฉื่อหฺวังตี้ ตามสำเนียงมาตรฐาน หรือ จิ๋นซีฮ่องเต้ ตามสำเนียงอื่น (จีน: 秦始皇帝; พินอิน: Qín Shǐ Huángdì; 260–210 ปีก่อนคริสตกาล[3]) มีความหมายตรงตัวว่า "ปฐมจักรพรรดิฉิน" เป็นจักรพรรดิพระองค์แรกของประเทศจีนที่ทรงผนวกรวมเข้าเป็นหนึ่ง

ฉินฉื่อหฺวังตี้
秦始皇帝
Qinshihuang.jpg
กษัตริย์ฉิน
ครองราชย์7 พฤษภาคม 247 – 220 ปีก่อนคริสตกาล
ก่อนหน้าพระเจ้าจฺวังเซียง (莊襄)
จักรพรรดิจีน
ครองราชย์220 ก่อนคริสตกาล – 10 กันยายน 210 ปีก่อนคริสตกาล
ถัดไปหูไห่ (胡亥)
พระราชบุตรฝูซู (扶蘇)
หูไห่
• เกา (高)
พระนามเต็ม
ชื่อบรรพชน: อิ๋ง (嬴)
ชื่อสกุล: จ้าว (趙)
ชื่อตัว: เจิ้ง (正)
ราชวงศ์ฉิน
พระราชบิดาพระเจ้าจฺวังเซียง
พระราชมารดาพระสนมจ้าว
ประสูติ7 กุมภาพันธ์ 260 ปีก่อนคริสตกาล
สวรรคต10 สิงหาคม 210 ปีก่อนคริสตกาล
(50 พรรษา[2])

เดิมพระองค์เป็นผู้ครองรัฐฉิน และมีพระนามว่า ฉินหวังเจิ้ง (秦王政; "เจิ้ง หวัง (อ๋อง) แห่งฉิน") ทรงสถาปนารัฐฉินเมื่อ 220 ปีก่อนคริสตกาล และทรงผนวกดินแดนจีนทั้งมวลได้สำเร็จเมื่อ 221 ปีก่อนคริสตกาล เป็นอันสิ้นสุดยุครณรัฐ[4] พระองค์ไม่ทรงใช้ตำแหน่ง "หฺวัง" (皇; "ราชา") ดังที่เคยใช้กันมาในสมัยราชวงศ์ซางและราชวงศ์โจว แต่ทรงใช้ตำแหน่ง "หฺวังตี้" (皇帝; "ราชาธิราช") จึงถือกันว่า ทรงเป็นราชาธิราช (จักรพรรดิ) พระองค์แรกแห่งประเทศจีน ตำแหน่ง "หฺวังตี้" นี้พระเจ้าแผ่นดินจีนทรงใช้สืบต่อกันมาอีกสองพันปี

ในรัชสมัยของพระองค์ แม่ทัพนายกองของพระองค์มีบทบาทอย่างยิ่งในการขยายแว่นแคว้น การรบกับเผ่าเยฺว่ทางใต้รัฐฉู่ทำให้ดินแดนไป่เยฺว่ของเมืองหูหนานและกวั่งตงตกเป็นของรัฐฉิน ส่วนการรบกับพวกซฺยงหนูในเอเชียตอนกลางส่งผลให้รัฐฉินได้ดินแดนเอ้อเอ่อร์ตัวซือของกลุ่มซฺยงหนู แม้ที่สุดแล้วจะเป็นเหตุให้มั่วตู๋ ฉาน-ยฺหวี ผู้นำซฺยงหนู สามารถผนวกดินแดนได้บ้างก็ตาม พระองค์ยังได้อำมาตย์ราชเสวกหลายคน เช่น อัครมหาเสนาบดีหลี่ ซือ มาช่วยปฏิรูปการเมืองและเศรษฐกิจเพื่อจัดระเบียบประเพณีอันหลากหลาย[4] เป็นเหตุให้ทรงเผาตำรา ฝังบัณฑิต[1] พระองค์ยังทรงรวมกำแพงเมือง ซึ่งกระจัดกระจายอยู่ทั่วไปนั้นเข้าเป็นกำแพงเมืองจีน สร้างถนนหนทางระบบใหม่เป็นการใหญ่ และสร้างสุสานหลวงโดยมีรูปปั้นองครักษ์ขนาดเท่าคนจริงคอยพิทักษ์อยู่ ระหว่างที่อยู่ในราชสมบัตินั้น พระองค์ทรงเสาะแสวงหาน้ำอมฤตมาตลอด แต่สุดท้ายก็สวรรคตเมื่อ 210 ปีก่อนคริสตกาล[1]

วัฒนธรรมสมัยนิยมแก้ไข

-->

อ้างอิงแก้ไข

  1. 1.0 1.1 1.2 Ren Changhong & al. Rise and Fall of the Qin Dynasty. Asiapac Books PTE Ltd., 2000. ISBN 981-229-172-5.
  2. จีนถือกันว่า 49 พรรษา[1]
  3. Wood, Frances. (2008). China's First Emperor and His Terracotta Warriors, pp. 2-33. Macmillan Publishing, 2008. ISBN 0-312-38112-3.
  4. 4.0 4.1 Duiker, William J. & al. World History: Volume I: To 1800, 5th ed., p. 78. Thomson Higher Education Publishing, 2006. ISBN 0-495-05053-9.
ก่อนหน้า จิ๋นซีฮ่องเต้ ถัดไป
พระเจ้าฉินจวังเซียง   กษัตริย์ฉิน
(246–221 ก่อนคริสตกาล)
  ยกเลิกและสถาปนาตำแหน่งจักรพรรดิ
สถาปนาตำแหน่งใหม่   จักรพรรดิจีน
(221–210 ก่อนคริสตกาล)
  หูไห่
พระเจ้าโจวนัน
(ราชวงศ์โจว)
  เจ้าแผ่นดินจีน
(221–210 ก่อนคริสตกาล)
  หูไห่