ส่วนหนึ่งของ
ศาสนาพุทธ

Dhamma Cakra.svg สถานีย่อย


Dharmacakra flag (Thailand).svg
ประวัติศาสนาพุทธ

ศาสดา

พระโคตมพุทธเจ้า
(พระพุทธเจ้า)

จุดมุ่งหมาย
นิพพาน
พระรัตนตรัย

พระพุทธ · พระธรรม · พระสงฆ์

หลักปฏิบัติ
ศีล · สมาธิ · ปัญญา
สมถะ · วิปัสสนา
บทสวดมนต์
คัมภีร์
พระไตรปิฎก
พระวินัยปิฎก · พระสุตตันตปิฎก · พระอภิธรรมปิฎก
หลักธรรม
ไตรลักษณ์ · อริยสัจ 4 · มรรค 8 · ปฏิจจสมุปบาท · มงคล 38
นิกาย
เถรวาท · มหายาน · วัชรยาน
สังคม
ปฏิทิน · บุคคล · วันสำคัญ · ศาสนสถาน
การจาริกแสวงบุญ
สังเวชนียสถาน ·
การแสวงบุญในพุทธภูมิ
ดูเพิ่มเติม
คำศัพท์
หมวดหมู่ศาสนาพุทธ

อันตรายิกธรรม หมายถึง ธรรมอันกระทำอันตราย คือเป็นเหตุขัดขวางต่าง ๆ ในพระไตรปิฎกและอรรถกถาแสดงไว้หลายนัย

การอุปสมบทแก้ไข

ในการอุปสมบท ภิกษุจะถามอันตรายิกธรรมกับอุปสัมปทาเปกขะ (ผู้มุ่งจะบวช) เมื่อทราบว่าไม่มีอันตรายิกธรรมดังกล่าว จึงจะอุปสมบทได้

อันตรายิกธรรมของภิกษุแก้ไข

ชายผู้จะบวชเป็นพระภิกษุต้องปราศจากอันตรายิกธรรม 13 ข้อ ได้แก่[1]

  1. โรคเรื้อน
  2. ฝี
  3. โรคกลาก
  4. โรคมองคร่อ
  5. ลมบ้าหมู
  6. ไม่ใช่มนุษย์
  7. ไม่ใช่ชาย
  8. ไม่เป็นไท
  9. หนี้สิน
  10. เป็นราชภัฏ
  11. มารดาบิดาไม่อนุญาต
  12. มีปีไม่ครบ 20
  13. บาตรจีวรไม่ครบ

อันตรายิกธรรมของภิกษุณีแก้ไข

หญิงผู้จะบวชเป็นพระภิกษุณีต้องปราศจากอันตรายิกธรรม 24 ข้อ ได้แก่[2]

  1. ไม่มีเครื่องหมายเพศ
  2. สักแต่ว่ามีเครื่องหมายเพศ
  3. ไม่มีประจำเดือน
  4. มีประจำเดือนไม่หยุด
  5. ใช้ผ้าซับในเสมอ
  6. เป็นคนไหลซึม
  7. มีเดือย
  8. เป็นบัณเฑาะก์หญิง
  9. มีลักษณะคล้ายชาย
  10. มีทวารหนักทวารเบาติดกัน
  11. มีสองเพศ
  12. โรคเรื้อน
  13. ฝี
  14. โรคกลาก
  15. โรคมองคร่อ
  16. ลมบ้าหมู
  17. ไม่ใช่มนุษย์
  18. ไม่ใช่หญิง
  19. ไม่เป็นไท
  20. หนี้สิน
  21. เป็นราชภัฏ
  22. มารดาบิดาไม่อนุญาต
  23. มีปีไม่ครบ 20
  24. บาตรจีวรไม่ครบ

สวรรค์และนิพพานแก้ไข

คัมภีร์สมันตปาสาทิกา อรรถกถาปาจิตติยกัณฑ์ เรียกธรรมที่ทำอันตรายแก่สวรรค์และนิพพานว่า อันตรายิกธรรม มี 5 อย่าง คือ[3]

  1. กรรม หมายถึง อนันตริยกรรม (การข่มขืนภิกษุณีเป็นอันตรายแก่พระนิพพาน แต่ไม่ถึงอันตรายแก่สวรรค์)
  2. กิเลส หมายถึง นิยตมิจฉาทิฏฐิ
  3. วิบาก หมายถึง การปฏิสนธิเป็นบัณเฑาะก์ เดรัจฉาน และอุภโตพยัญชนก
  4. อุปวาท หมายถึง การว่าร้ายพระอริยเจ้า (ยกเว้นได้รับการยกโทษจากพระอริยเจ้านั้นแล้ว)
  5. อาณาวีติกกมะ หมายถึง การจงใจต้องอาบัติ แลัวยังไม่ลาสิกขาบทหรือยังไม่ทำคืน

อ้างอิงแก้ไข

  1. อุปสัมปทาวิธิ, พระไตรปิฎกเล่มที่ ๔ พระวินัยปิฎกเล่มที่ ๔ [ฉบับมหาจุฬาฯ] มหาวรรค ภาค ๑
  2. ตติยภาณวาร, พระไตรปิฎกเล่มที่ ๗ พระวินัยปิฎกเล่มที่ ๗ [ฉบับมหาจุฬาฯ] จุลวรรค ภาค ๒
  3. อรรถกถาอริฏฐสิกขาบท, อรรถกถาปาจิตติยกัณฑ์ ปาจิตติย์ สัปปาณกวรรคที่ ๗ สิกขาบทที่ ๘