ผลต่างระหว่างรุ่นของ "ภาษาอังกฤษเก่า"

ไม่มีคำอธิบายอย่างย่อ
(ย้อนการแก้ไขที่ 9201338 สร้างโดย 118.174.154.209 (พูดคุย))
ป้ายระบุ: ทำกลับ
ป้ายระบุ: แก้ไขจากอุปกรณ์เคลื่อนที่ แก้ไขจากเว็บสำหรับอุปกรณ์เคลื่อนที่ การแก้ไขแบบเห็นภาพ ถูกย้อนกลับแล้ว
{{ต้องการอ้างอิง}}'''[[ภาษาอังกฤษเก่าไทย|ภ]]าษาอังกฤษเก่า''' (Ænglisc, Anglisc, Englisc; {{lang-en|Old English}} ย่อว่า OE) หรือ '''ภาษาแองโกล-แซกซัน''' ({{lang-en|Anglo-Saxon}}) เป็น[[ภาษาอังกฤษ]]ยุคแรก ที่พูดกันในบริเวณที่ปัจจุบันคือ[[อังกฤษ]]และตอนใต้ของ[[สกอตแลนด์]] ในระหว่าง กลาง[[คริสต์ศตวรรษที่ 5]] ถึงกลาง[[คริสต์ศตวรรษที่ 12]] นับเป็น[[ภาษาเจอร์แมนิกตะวันตก]] ด้วยเหตุนี้ จึงมีความคล้ายคลึงกับ[[ภาษาฟรีเชียเก่า]] (Old Frisian) และ[[ภาษาแซกซันเก่า]] (Old Saxon) นอกจากนี้ยังมีความสัมพันธ์กับ[[ภาษานอร์สเก่า]] (Old Norse) และเชื่อมโยงไปถึง[[ภาษาไอซ์แลนด์]]ปัจจุบัน (modern Icelandic) ด้วย
{{ต้องการอ้างอิง}}
{{Infobox Language
| name = ภาษาอังกฤษเก่า
| nativename = Ænglisc, Anglisc, Englisc
| familycolor = Indo-European
| region = [[ประเทศอังกฤษ|อังกฤษ]]และ[[สกอตแลนด์]]ตอนใต้
| extinct = พัฒนากลายเป็น [[ภาษาอังกฤษสมัยกลาง]] ในช่วง[[คริสต์ศตวรรษที่ 12]]
| fam2 = [[กลุ่มภาษาเจอร์แมนิก|เจอร์แมนิก]]
| fam3 = [[กลุ่มภาษาเจอร์แมนิกตะวันตก|เจอร์แมนิกตะวันตก]]
| fam4 = [[กลุ่มภาษาแองโกล-ฟรีเชียน|แองโกล-ฟรีเชียน]]
| fam5 = [[กลุ่มภาษาแองกลิก|แองกลิก]]
| iso2 = ang|iso3=ang}}
 
'''ภาษาอังกฤษเก่า''' (Ænglisc, Anglisc, Englisc; {{lang-en|Old English}} ย่อว่า OE) หรือ '''ภาษาแองโกล-แซกซัน''' ({{lang-en|Anglo-Saxon}}) เป็น[[ภาษาอังกฤษ]]ยุคแรก ที่พูดกันในบริเวณที่ปัจจุบันคือ[[อังกฤษ]]และตอนใต้ของ[[สกอตแลนด์]] ในระหว่าง กลาง[[คริสต์ศตวรรษที่ 5]] ถึงกลาง[[คริสต์ศตวรรษที่ 12]] นับเป็น[[ภาษาเจอร์แมนิกตะวันตก]] ด้วยเหตุนี้ จึงมีความคล้ายคลึงกับ[[ภาษาฟรีเชียเก่า]] (Old Frisian) และ[[ภาษาแซกซันเก่า]] (Old Saxon) นอกจากนี้ยังมีความสัมพันธ์กับ[[ภาษานอร์สเก่า]] (Old Norse) และเชื่อมโยงไปถึง[[ภาษาไอซ์แลนด์]]ปัจจุบัน (modern Icelandic) ด้วย
 
ไวยกรณ์ของภาษาอังกฤษเก่ามีความใกล้เคียงกับไวยกรณ์ของภาษาเยอรมันสมัยใหม่ กล่าวคือ คำนาม คำวิเศษณ์ คำสรรพนาม และคำกริยา มีการผันเปลี่ยนรูปข้างท้ายของคำอยู่หลากหลายแบบ และการลำดับคำในประโยคก็มีอิสระมากกว่า ตัวอักษรของภาษาอังกฤษเก่าแค่เดิมเป็นระบบอักษรรูน (runic system) แต่ถูกแทนที่ด้วยอักษรละตินนับแต่ศตวรรษที่ 9 เป็นต้นมา
ผู้ใช้นิรนาม