ราชวงศ์สาตวาหนะ

(เปลี่ยนทางจาก จักรวรรดิสาตวาหนะ)

สาตวาหนะ (Sādavāhana หรือ Sātavāhana,[5] IAST: Sātavāhana) เป็นราชวงศ์ที่ปกครองจากชุนนระ (ปูเน), ประทิศฐาน (ไพธาน) ในรัฐมหาราษฏระ และ กรีมนคร (Karimnagar) ในรัฐอานธรประเทศทางตอนใต้และตอนกลางของอินเดีย นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่าราชวงศ์สาตวาหนะเริ่มปกครองในช่วงปลายศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตศักราช จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 3 ถึงแม้ว่านักวิชาการบางส่วนกำหนดจุดเริ่มต้นเร็วสุดที่ศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช ตามปุราณะ แต่ไม่มีหลักฐานทางโบราณคดีมายืนยัน[6] ราชวงศ์สาตวาหนะได้ชื่อว่าเป็นผู้สร้างความสงบในจักรวรรดิ และหยุดยั้งการเข้ามาของชาวต่างประเทศหลังจากการเสื่อมโทรมของจักรวรรดิโมริยะ

จักรวรรดิสาตวาหนะ
(อานธร)

ปลายศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตศักราช–ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 3
ขอบเขตจักรวรรดิสาตวาหนะโดยประมาณ ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 1[1]
เมืองหลวงPratishthana, Amaravati
ภาษาทั่วไปสันสกฤต
ปรากฤต[2]
ศาสนา
พุทธ, ฮินดู[3]
การปกครองราชาธิปไตย
กษัตริย์ 
ยุคประวัติศาสตร์อินเดียสมัยคลาสสิก
• ก่อตั้ง
ปลายศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตศักราช
• สิ้นสุด
ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 3
ก่อนหน้า
ถัดไป
จักรวรรดิโมริยะ
Kanva dynasty
ซาทรัปตะวันตก
อานธรอิกษวากุ
Chutu dynasty
Vakataka dynasty
ราชวงศ์ปัลลวะ
ราชวงศ์อภิระ
ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของประเทศอินเดีย[4]

ราชอาณาจักรยุคกลางของอินเดียแก้ไข

จักรวรรดิ/ราชอาณาจักร/ราชวงศ์ของยุคกลางของอินเดีย
ลำดับเวลา จักรวรรดิทางตอนเหนือ จักรวรรดิทางตอนใต้ จักรวรรดิตะวันตกเฉียงใต้

 ศตวรรษที่ 6 ก่อน ค.ศ.
 ศตวรรษที่ 5 ก่อน ค.ศ.
 ศตวรรษที่ 4 ก่อน ค.ศ.

 ศตวรรษที่ 3 ก่อน ค.ศ.
 ศตวรรษที่ 2 ก่อน ค.ศ.

 ศตวรรษที่ 1 ก่อน ค.ศ.
 คริสต์ศตวรรษที่ 1


 คริสต์ศตวรรษที่ 2
 คริสต์ศตวรรษที่ 3
 คริสต์ศตวรรษที่ 4
 คริสต์ศตวรรษที่ 5
 คริสต์ศตวรรษที่ 6
 คริสต์ศตวรรษที่ 7
 คริสต์ศตวรรษที่ 8
 คริสต์ศตวรรษที่ 9
 คริสต์ศตวรรษที่ 10
 คริสต์ศตวรรษที่ 11















(ปกครองโดยเปอร์เซีย)
(การพิชิตของกรีก)






(การพิชิตของอิสลาม)

(จักรวรรดิอิสลาม)

ประวัติศาสตร์อินเดีย - รัฐสิ้นสภาพในประเทศอินเดีย - รัฐสิ้นสภาพในทวีปเอเชีย

อ้างอิงแก้ไข

  1. Schwartzberg, Joseph E. (1978). A Historical atlas of South Asia. Chicago: University of Chicago Press. p. 145, map XIV.1 (e). ISBN 0226742210.
  2. Ollett 2017, p. 43.
  3. Sinopoli 2001, p. 172.
  4. K.M., Dayashankar (26 September 2014). "Koti Lingala, a major pilgrim destination". The Hindu. สืบค้นเมื่อ 25 February 2020.
  5. Burgess. Epigraphia Indica Vol 8. p. 93.
  6. Sinopoli 2001, p. 166.

ข้อมูลแก้ไข

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข