เฟือร์เอลีเซอ

เฟือร์เอลีเซอ (เยอรมัน: Für Elise; แปลว่า แด่เอลีเซอ) เป็นชื่อที่นิยมใช้เรียกผลงาน บากาเตลหมายเลข 25 ในบันไดเสียง เอ ไมเนอร์ ของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน ที่ลงวันที่ประพันธ์ไว้เมื่อวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1810 เป็นหนึ่งในผลงานสำหรับเดี่ยวเปียโนของเบทโฮเฟินที่มีชื่อเสียงที่สุด [1][2][3] ต้นฉบับโน้ตเพลงของผลงานชิ้นนี้ได้สูญหายไป และถูกค้นพบในภายหลังโดยลูทวิช โนล และเผยแพร่เป็นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1865 หลังจากเบทโฮเฟินเสียชีวิตไปแล้ว 38 ปี

โน้ตเพลง "เฟือร์เอลีเซอ" ช่วงเริ่มต้น
ตัวอย่างเสียงของ "เฟือร์เอลีเซอ"

เกี่ยวกับเสียงนี้ Piano performance (MIDI rendition)

ประวัติศาสตร์แก้ไข

จนถึงปัจจุบัน ยังเป็นข้อถกเถียงว่า "เอลีเซอ" นั้นหมายถึงสตรีผู้ใด นักประวัติศาสตร์ส่วนหนึ่งเชื่อว่าบุคคลผู้นั้นคือ เอลีซาเบ็ท เริคเคิล (Elisabeth Röckel, ค.ศ. 1793-1883) ผู้ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเบทโฮเฟินมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1808 และมีชื่อเล่นว่า "เอลีเซอ" (Elise)[4] ในขณะที่บางส่วนเชื่อว่า ลูทวิช โนล ที่เป็นผู้คัดลอกต้นฉบับโน้ตเพลงฉบับแรก ได้คัดลอกชื่อผลงานผิดจาก "Für Therese" เป็น "Für Elise"[5] โดยเทเรเซอนั้นเป็นชื่อของ เทเรเซอ มัลฟัทที (Therese Malfatti von Rohrenbach zu Dezza) เป็นหญิงสาวที่เป็นเพื่อนและลูกศิษย์ ผู้ซึ่งเบทโฮเฟินเคยขอแต่งงานในปี ค.ศ. 1810 แต่กลับถูกปฏิเสธ[6]

ระเบียงภาพแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  1. William Kinderman, The Cambridge companion to Beethoven, Cambridge: Cambridge University Press, 2000, p. 125–126, ISBN 978-0-521-58934-5
  2. Dorothy de Val, The Cambridge companion to the piano, Cambridge: Cambridge University Press, 1998, p. 131, ISBN 978-0-521-47986-8, "Beethoven is here [in the 1892 Repertory of select pianoforte works] only by virtue of 'Für Elise', but there is a better representation of later composers such as Schubert ... , Chopin ... , Schumann ... and some Liszt."
  3. Morton Manus, Alfred's Basic Adult All-In-One Piano Course, Book 3, New York: Alfred publishing, p. 132, ISBN 978-0-7390-0068-7
  4. Klaus Martin Kopitz: Beethoven, Elisabeth Röckel und das Albumblatt „Für Elise“, Köln: Dohr, 2010, ISBN 978-3-936655-87-2.
  5. Max Unger, translated by Theodore Baker, "Beethoven and Therese von Malfatti," The Musical Quarterly 11, no. 1 (1925): 63–72.
  6. Michael Lorenz: "Baronin Droßdik und die verschneyten Nachtigallen. Biographische Anmerkungen zu einem Schubert-Dokument", Schubert durch die Brille 26, (Tutzing: Schneider, 2001), pp. 47–88.

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข