นวนิยาย เป็นรูปแบบหนึ่งของวรรณกรรมลายลักษณ์ แต่งในรูปของร้อยแก้ว มีลักษณะแตกต่างจากเรื่องแต่งแบบเดิม ที่เรียกว่า นิยาย หรือนิทาน ที่เรียกว่า "นวนิยาย" ก็เพราะถือเป็นนิยายแบบใหม่ (novel) ตามแบบตะวันตก นั่นเอง อย่างไรก็ตาม ในภาษาพูดโดยทั่วไปนิยมเรียกว่า "นิยาย" ซึ่งกะทัดรัดกว่า โดยคำว่า "นิยาย" เป็นคำมาจากภาษาเขมรที่ออกเสียงว่า "นิเยย" (និយាយ) หมายถึง "พูด" [1]

นวนิยายนั้น เป็นเรื่องราวที่มีลักษณะสมจริงมากกว่านิทานหรือนิยายแบบเดิม บางครั้งอาศัยฉากหรือเหตุการณ์จริง หรืออิงความเป็นจริง มีบทสนทนา และบรรยายเหตุการณ์อย่างปุถุชนทั่วไป

ดูเพิ่มแก้ไข

แหล่งค้นคว้าเพิ่มเติมแก้ไข

  • สมิทธ์ ถนอมศาสนะ. (2558, เม.ย.-มิ.ย.). กำเนิด “เรื่องอ่ำนเล่นร้อยแก้วสมัยใหม่”: ความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบและบริบททำงความคิด. สงขลานครินทร์ ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 21(2), 133-190.

อ้างอิงแก้ไข

  1. หน้า 046, เรียนภาษาเขมร เพื่อเข้าถึงและเข้าใจความสัมพันธ์ไทย-กัมพูชา กับมหาวิทยาลัยราชภัฎจันทรเกษม. อนุสาร อสท ปีที่ 55 ฉบับที่ 5: ธันวาคม 2557