เปิดเมนูหลัก

มาตราขนาดคลื่นพื้นผิว () เป็นหนึ่งในขนาดมาตราที่ใช้ในวิทยาแผ่นดินไหว เพื่ออธิบายขนาดของแผ่นดินไหว มาตราดังกล่าวใช้ค่าที่ได้จากการวัดคลื่นพื้นผิวเรย์ลี ซึ่งเดินทางตามชั้นบนสุดของผิวโลกเป็นหลัก ปัจจุบันมาตราดังกล่าวใช้ในสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นมาตรฐานแห่งชาติ (GB 17740-1999) ในการจัดหมวดหมู่แผ่นดินไหว[1]

ขนาดคลื่นพื้นผิวเดิมได้รับการพัฒนาขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1950 โดยนักวิจัยคนเดียวกับที่พัฒนามาตราขนาดท้องถิ่น (ML) เพื่อพัฒนาความละเอียดในแผ่นดินไหวที่มีขนาดใหญ่ขึ้น[2]

นิยามแก้ไข

สูตรใช้คำนวณขนาดคลื่นพื้นผิว คือ[1]

 

โดย A เป็นค่าการกระจัดอนุภาคสูงสุดในคลื่นตัวกลาง (เวกเตอร์ผลรวมของการกระจัดแนวดิ่งทั้งสอง) หน่วยเป็นไมโครเมตร, T เป็นคาบในหน่วยวินาที, Δ เป็นระยะทางจากจุดเหนือศูนย์เกิดแผ่นดินไหว หน่วยเป็นองศา และ

 

ตาม GB 17740-1999 การกระจัดแนวดิ่งทั้งสองจะต้องถูกวัดในเวลาเดียวกัน หรือภายใน 1/8 ของคาบ หากการกระจัดทั้งสองมีคาบแตกต่างกัน ผลรวมถ่วงน้ำหนักจะต้องนำมาคิดด้วย

 

โดย AN เป็นการกระจัดตามแนวเหนือ-ใต้ หน่วยเป็นไมโครเมตร, AE เป็นการกระจัดตามแนวตะวันออก-ตะวันตก หน่วยเป็นไมโครเมตร, TN เป็นคาบที่สอดคล้องกับ AN หน่วยเป็นวินาที และ TE เป็นคาบที่สอดคล้องกับ AE หน่วยเป็นวินาที

อ้างอิงแก้ไข

  1. 1.0 1.1 XU Shaokui, LU Yuanzhong, GUO Lucan, CHEN Shanpei, XU Zhonghuai, XIAO Chengye, FENG Yijun (许绍燮、陆远忠、郭履灿、陈培善、许忠淮、肖承邺、冯义钧) (1999-04-26). "Specifications on Seismic Magnitudes (地震震级的规定)" (in Chinese). General Administration of Quality Supervision, Inspection, and Quarantine of P.R.C. สืบค้นเมื่อ 2008-09-14.
  2. William L. Ellsworth (1991). "SURFACE-WAVE MAGNITUDE (MS) AND BODY-WAVE MAGNITUDE (mb)". USGS. สืบค้นเมื่อ 2008-09-14.[ลิงก์เสีย]

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข