การสังหารหมู่ที่บิสคารี

การสังหารหมู่ที่บิสคารี เป็นอาชญากรรมสงครามที่ถูกดำเนินการโดยสมาชิกทหารของกองทัพบกสหรัฐในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง[1] ซึ่งหมายถึงสองเหตุการณ์ที่ทหารสหรัฐมีส่วนร่วมในการสังหารหมู่ต่อเชลยศึกที่ไม่มีอาวุธ ได้แก่ ทหารอิตาลี 71 นาย และทหารเยอรมัน 2 นาย ที่ฐานทัพอากาศของหน่วย Regia Aeronautica ที่ 504 ในซันโตปิเอโตร หมู่บ้านขนาดเล็กที่อยู่ใกล้กับเมืองคาลตาจิโรนี ทางตอนใต้ของเกาะซิซิลี อิตาลี เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1943

การสังหารหมู่ที่บิสคารี
สถานที่ลานบินบิสคารี, ซันโตปิเอโตร, แคว้นซีชีเลีย
วันที่14 กรกฎาคม ค.ศ. 1943
ประเภทการสังหารหมู่
ตายเชลยทางสงครามฝ่ายอักษะ 73 นาย (ชาวอิตาลี 71 นาย, ชาวเยอรมัน 2 นาย)
ผู้ก่อการทหารกรมทหารราบที่ 180 ของสหรัฐ

เบื้องหลังแก้ไข

เป็นส่วนหนึ่งของการบุกครองเกาะซิซิลีของฝ่ายสัมพันธมิตร กองทัพสหรัฐที่เจ็ดภายใต้บัญชาการโดยพลโท จอร์จ เอส. แพตตัน และกองทัพบกบริติซที่แปดภายใต้บัญชาการโดยนายพล เซอร์ เบอร์นาร์ด มอนต์โกเมอรี ทำการบุกครองหัวมุมทางด้านตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะ เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 ในขณะที่ส่วนหนึ่งชองกองทัพน้อยที่สองภายใต้บัญชาการโดยโอมาร์ เนลสัน แบรดลีย์ กองพลทหารราบที่ 45 ได้รับภารกิจที่ยากลำบาก แม้ว่าจะเป็นเพียงส่วนหนึ่งของกองพล"สีเขียว"(เช่น ไม่มีประสบการณ์ในการสู้รบมาก่อน) มีส่วนร่วมในการบุกครอง กรมทหารราบที่ 157 และ 179 ของกองพลที่ 45 ได้รับภารกิจในการเข้ายึดครองเมืองชายฝั่งหลายเมืองและสนามบินโคมิโซก่อนที่จะไปเข้าสมทบกับกองพลทหารราบแคนาดาที่ 1

กรมทหารราบที่ 180 ได้รับภารกิจในการเข้ายึดสนามบินบิสคารีและไปเข้าสมทบกับกองพลทหารราบสหรัฐที่หนึ่ง[2] กรมทหารราบที่ 180 ได้ปฏิบัติหน้าที่ได้แย่ใน 48 ชั่วโมงแรกของการยกพลขึ้นบกที่พลตรี Troy Middleton ได้พิจารณาที่จะบรรเทาผ่อนคลายให้กับผู้บัญชาการ แแทนที่, ผู้ช่วยของผู้บัญชาการกองพลซึ่งถูกส่งไปควบคุมดูแลการฝึกซ้อมอย่างใกล้ชิดมากกว่าการจัดตั้งหน่วยกรมทหาร[3]

ในช่วงการเข้ายึดสนามบินบิสคารี เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 ทหารของกรมทหารราบที่ 180 ได้ทำการสังหารต่อเชลยศึกทั้งหมด ได้แก่ ชาวอิตาลี 71 นาย และชาวเยอรมัน 2 นายในสองเหตุการณ์ที่แยกต่างหาก ในช่วงเหตุการณ์แรก เชลยศึกชาวอิตาลี 35 นาย และชาวเยอรมัน 2 นายล้วนถูกสังหาร ในขณะที่เชลยศึกชาวอิตาลีอีก 36 นายล้วนถูกสังหารเช่นกันในช่วงเหตุการณ์ที่สอง[4][5][6]

อ้างอิงแก้ไข

  1. Giuseppe Federico Ghergo. 14 luglio 1943: il massacro di Biscari in Storia Militare n° 133, October 2004 (pp. 4–7)
  2. Atkinson, (2007), pp. 37–8.
  3. Garland, Lt. Col. Albert N. (1965). Sicily and the Surrender of Italy. Washington DC: Department of the Army. pp. 189–190.
  4. Weingartner (November 1989), pp. 24-39.
  5. Robbins (2000), pp274-6.
  6. Borch (2013), pp. 1–6.