เปิดเมนูหลัก

วิกฤตการณ์ลิเบีย (พ.ศ. 2554–ปัจจุบัน)

สถานการณ์ทางทหารปัจจุบันของสงครามกลางเมืองลิเบีย
  ครอบครองโดย Tobruk-led Government และ Libyan National Army
  ครอบครองโดย Government of National Accord และ Allies
  ครอบครองโดย National Salvation Government
  ครอบครองโดย the Mujahedeen Councils of Derna, Benghazi and Adjabiya
  ครอบครองโดย local forces
  ครอบครองโดย Tuareg forces

วิกฤตการณ์ลิเบีย[1][2] หมายถึงความขัดแย้งที่ยังดำเนินอยู่ในลิเบีย เริ่มขึ้นด้วยการประท้วงและการเดินขบวนครั้งใหญ่ทั่วประเทศจากกระแสอาหรับสปริงเพื่อต่อต้านรัฐบาลของมูอัมมาร์ กัดดาฟี แล้วลุกลามกลายเป็นสงครามกลางเมืองลิเบียครั้งที่หนึ่ง เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ฝ่ายกบฏสามารถควบคุมหัวเมืองและนครชายฝั่งได้หลายแห่ง[3][4][5] โดยที่ฝ่ายที่สนับสนุนกัดดาฟียังคงควบคุมเมืองชายฝั่งบ้านเกิดของกัดดาฟี เซิร์ทและเมืองบานีวาลิคทางตอนใต้ของกรุงตริโปลี[6] วันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2554 กองกำลังฝ่ายกบฏเข้ายึดครองกรุงตริโปลีได้อย่างเบ็ดเสร็จ และสามารถขับไล่กัดดาฟีกับผู้สนับสนุนจนต้องถอยร่นออกไปยังที่มั่นแห่งสุดท้ายคือเมืองเซิร์ท สงครามกลางเมืองระหว่างสองฝ่ายดำเนินมาถึงวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2554 ที่เมืองเซิร์ท ขบวนรถของกัดดาฟีและผู้ติดตามถูกโจมตีด้วยขีปนาวุธของนาโต้ระหว่างการหลบหนี ผู้ติดตามถูกสังหารระหว่างการสู้รบ ขณะที่กัดดาฟีในสภาพบาดเจ็บสาหัสถูกควบคุมตัวและเสียชีวิตในเวลาต่อมา ส่วนมูตัสซิมบุตรชายของกัดดาฟีและอาบู บาค์ร ยูนิส อดีตรัฐมนตรีกลาโหม ก็ถูกสังหารเสียชีวิตในวันเดียวกัน

แม้รัฐบาลกัดดาฟีจะถูกโค่นล้มไป แต่ลิเบียก็ยังคงประสบปัญหาความขัดแย้ง หลังการเลือกตั้งในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2557 ลิเบียก็แตกออกเป็นสองฝ่าย[7] โดยฝ่าย Government of National Accord ซึ่งเป็นรัฐบาลที่สหประชาชาติให้การรับรอง[8] มีศูนย์กลางอยู่ที่ตริโปลี ด้านฝ่าย House of Representatives มีฐานอยู่ที่โตบรูค ทั้งสองฝ่ายรวมทั้งฝ่ายรัฐอิสลามอิรักและเลแวนต์[9] ต่างก็สู้กันในสงครามกลางเมืองครั้งใหม่ ซึ่งก็คือสงครามกลางเมืองลิเบียครั้งที่สอง[10][11]

อ้างอิงแก้ไข

  1. "Libya – Crisis response", European Union.
  2. Fadel, L. "Libya's Crisis: A Shattered Airport, Two Parliaments, Many Factions".
  3. "Gaddafi defiant as state teeters - Africa". Al Jazeera English. สืบค้นเมื่อ 2011-02-23.
  4. "BBC News - Middle East and North Africa unrest". Bbc.co.uk. สืบค้นเมื่อ 2011-02-23.
  5. "Libyan minister quits, diplomat claims genocide". Sify.com. สืบค้นเมื่อ 2011-02-23.
  6. "Long Bread Lines and Open Revolt in Libya's Capital". NYtimes.com. 2011-02-26. สืบค้นเมื่อ 2011-02-26.
  7. Why elections won’t save Libya -- Al Jazeera America
  8. World Report 2018: Libya | Human Rights Watch
  9. ISIS in Libya: Civil war provides 'space' for radical jihadists
  10. Civil war surges in Libya after legislative elections
  11. Is civil war likely? -- The Economist