รายพระนามรัชทายาทกรีซ

บทความรายชื่อวิกิมีเดีย

รายพระนามต่อไปนี้ รวบรวมบุคคลทั้งหมดที่เคยเป็นลำดับแรกในการสืบราชบัลลังก์กรีซ ไม่ว่าจะเป็นทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงหรือทายาทโดยสันนิษฐาน ตั้งแต่ 1832 (ดูเพิ่มที่ มกุฎราชกุมารกรีซ) ตัวหนาหมายถึงบุคคลที่ได้รับราชบัลลังก์จริง

Standard and Arms of the Crown Prince of Greece Standard and Arms of the Crown Prince of Greece
Standard and Arms of the Crown Prince of Greece

(ราชวงศ์วิตเตลส์บาค)แก้ไข

พระมหากษัตริย์ พระนามรัชทายาท สถานะ ความสัมพันธ์กับพระมหากษัตริย์ กลายเป็นรัชทายาท; สาเหตุ เลิกเป็นรัชทายาท; สาเหตุ ทายาทลำดับถัดไป, ความเกี่ยวข้องกับรัชทายาท
ออตโตที่ 1
 
มกุฎราชกุมารลุทโพลด์ คาร์ล
 
ทายาทโดยสันนิษฐาน พระอนุชา 27 พฤษภาคม 1832;
การจัดตั้งราชอาณาจักร
23 ตุลาคม 1862;
พระเชษฐาถูกถอดจากราชสมบัติ
เจ้าชายอดาลด์เบิร์ด วิลเฮล์ม, 1832–1845, พระอนุชา
 
เจ้าชายลุดวิก ลุทโพลด์, 1845–1862, พระโอรส
 

(ราชวงศ์กลึคส์บวร์ค)แก้ไข

พระมหากษัตริย์ พระนามรัชทายาท สถานะ ความสัมพันธ์กับพระมหากษัตริย์ กลายเป็นรัชทายาท; สาเหตุ เลิกเป็นรัชทายาท; สาเหตุ ทายาทลำดับถัดไป, ความเกี่ยวข้องกับรัชทายาท
พระเจ้าจอร์จที่ 1
 
มกุฎราชกุมารคอนสแตนติน
 
ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรส 2 สิงหาคม 1868;
ประสูติ
18 มีนาคม 1913;
เสวยราชย์
ไม่มี, 1868–1869
เจ้าชายจอร์จ, 1869–1890, พระอนุชา
 
เจ้าชายจอร์จ, 1890–1913, พระราชโอรส
 
พระเจ้าคอนสแตนติน
 
มกุฎราชกุมารจอร์จ
 
ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรส 18 มีนาคม 1913;
พระราชบิดาขึ้นเสวยราชสมบัติ
11 มิถุนายน 1917;
พระราชบิดาสละราชสมบัติ
เจ้าชายอเล็กซานเดอร์, 1913–1917, พระอนุชา

 

พระเจ้าอเล็กซานเดอร์
 
ว่าง 11 มิถุนายน 1917 25 ตุลาคม 1920
พระเจ้าคอนสแตนติน
 
มกุฎราชกุมารจอร์จ
 
ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรส 19 ธันวาคม 1920;
พระราชบิดากลับคืนสู่ราชสมบัติ
27 September 1922;
พระราชบิดาสละราชสมบัติ
เจ้าชายพอล, 1920–1922, พระอนุชา
 
พระเจ้าจอร์จที่ 2
 
เจ้าชายพอล
 
ทายาทโดยสันนิษฐาน พระอนุชา 27 กันยายน 1922;
พระเชษฐาขึ้นเสวยราชสมบัติ
1 เมษายน 1947;
พระเชษฐาสวรรคต
เจ้าชายจอร์จ, 1922–1940, พระปิตุลา
 
เจ้าชายคอนสแตนติน, 1940–1947, พระราชโอรส
 
พระเจ้าพอลที่ 1
 
มกุฎราชกุมารคอนสแตนติน
 
ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรส 1 เมษายน 1947;
พระราชบิดาขึ้นเสวยราชสมบัติ
6 มีนาคม 1964;
พระราชบิดาสวรรคต
เจ้าชายจอร์จ, 1947–1952, พระอัยกา
 
เจ้าหญิงโซเฟีย, 1952–1962, พระขนิษฐา[1]
 
เจ้าหญิงไอรีน, 1962–1964, พระขนิษฐา
 
พระเจ้าคอนสแตนตินที่ 2
 
เจ้าหญิงไอรีน
 
ทายาทโดยสันนิษฐาน พระขนิษฐา 6 มีนาคม 1964;
พระเชษฐาขึ้นเสวยราชสมบัติ
10 กรกฎาคม 1965;
พระมหากษัตริย์มีพระราชธิดา
เจ้าชายไมเคิล, 1964–1965[2], พระญาติ
 
ว่าง, 1965; ไม่มีคนในราชวงศ์คนอื่นที่มีคุณสมบัติเหมาะสมเหลือในเวลานั้น
เจ้าหญิงอเล็กเซีย
 
ทายาทโดยสันนิษฐาน พระราชธิดา 10 กรกฎาคม 1965;
ประสูติ
20 พฤษภาคม 1967;
พระมหากษัตริย์มีพระราชโอรส
เจ้าหญิงไอรีน, 1965–1967, พระปิตุจฉา
 
มกุฎราชกุมารเปาโลส
 
ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรส 20 พฤษภาคม 1967;
ประสูติ
1 มิถุนายน 1973;
ระบอบกษัตริย์ถูกล้มล้าง
เจ้าหญิงอเล็กเซีย, 1967–1969, พระเชษฐภคินี
 
เจ้าชายนิโคลอส, 1969–1973, พระอนุชา
 

รัชทายาทอ้างสิทธิ์(ราชวงศ์กลึคส์บวร์ค)แก้ไข

พระมหากษัตริย์ พระนามรัชทายาท สถานะ ความสัมพันธ์กับพระมหากษัตริย์ กลายเป็นรัชทายาท; สาเหตุ เลิกเป็นรัชทายาท; สาเหตุ ทายาทลำดับถัดไป, ความเกี่ยวข้องกับรัชทายาท
อดีตพระเจ้าคอนสแตนตินที่ 2
 
มกุฎราชกุมารเปาโลส
 
ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระราชโอรส 1 มิถุนายน 1973;
ระบอบกษัตริย์ถูกล้มล้าง
รัชทายาทองค์ปัจจุบัน เจ้าชายนิโคลอส, 1973–1995, พระอนุชา

 

เจ้าหญิงมาเรีย โอลิมเปีย, 1996–1998, พระธิดา
เจ้าชายคอนสแตนติน อเล็กโซส, 1998–ปัจจุบัน, พระโอรส

ดูเพิ่มแก้ไข

  1. ค.ศ. 1952, กฎหมายกรีซ [fr] เปิดให้เจ้าหญิง สืบราชสันตติวงศ์ [fr]ได้ต่อจากบรรดาพระเชษฐาและพระอนุชาของพระองค์ ก่อนหน้านี้, เจ้าหญิงจะครองราชย์ได้ต่อเมื่อไม่มีเชื้อสายฝ่ายชายของพระเจ้าจอร์จที่ 1 เหลืออยู่
  2. พ้นจากลำดับการสืบราชสันตติวงศ์เนื่องจากการอภิเษกสมรสกับสามัญชน