เปิดเมนูหลัก

มหาศักราช (ตัวย่อ ม.ศ.; อังกฤษ: Shalivahana era, Saka era) เป็นศักราชที่ใช้ตามปีครองราชย์ของ พระเจ้ากนิษกะ กษัตริย์ที่ปกครองอาณาจักรกุษาณะ หรือ พระเจ้าสลิวาหนะ ศากยะวงศ์องค์หนึ่ง[1] ที่มีอาณาเขตยิ่งใหญ่ปกครองอาณาเขตถึงบริเวณที่ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของ อินเดียส่วนเหนือ อัฟกานิสถาน ทาจิกิสถาน และส่วนตะวันตกของจีน ปีมหาศักราชนั้นในหนังสือไทยจะอ้างถึงปีที่เริ่มครองราชย์คือ พ.ศ. 621 (ค.ศ. 78)[2] ในขณะที่บันทึกต่างประเทศระบุว่าครองราชย์ในปี ค.ศ. 127 (พ.ศ. 670)[3] [4] ด้านสารานุกรมบริเตนนิการะบุว่าไม่ทราบปีครองราชย์ที่แน่นอน คาดว่าอยู่ในช่วง ค.ศ. 78 - 144[5]

เมื่อมหาศักราชแพร่เข้ามายังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทำให้จารึกต่าง ๆ ในสมัยสุโขทัยและอาณาจักรใกล้เคียงต่างใช้มหาศักราชเป็นส่วนใหญ่[ต้องการอ้างอิง] คาดว่าไทยเลิกใช้มหาศักราชในปี พ.ศ. 2112 โดยเปลี่ยนไปใช้จุลศักราชแทน อย่างไรก็ตามมีการใช้มหาศักราชอยู่บ้างหลังจากนั้น ดังปรากฏในจารึกวัดไชยวัฒนาราม (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)[ต้องการอ้างอิง]

ปัจจุบันการแปลงมหาศักราช เป็นพุทธศักราช ให้นำ 621 บวกปีมหาศักราชนั้น จะได้ปีพุทธศักราช

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  1. "ทำไมเรียกว่า"ศักราช"". aksorn.com. Dek-D.com. 23 เมษายน 2549.
  2. "ความรู้เรื่องศักราชที่ใช้ในหนังสือไทย". สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมห่งชาติ. Archived from the original on 22 September 2008. สืบค้นเมื่อ 5 December 2019.
  3. Falk, Harry (2001). "The yuga of Sphujiddhvaja and the era of the Kuṣâṇas". Silk Road Art and Archaeology. VII: 121–136.
  4. Falk, Harry (2004). "The Kaniṣka era in Gupta records". Silk Road Art and Archaeology. X: 167–176.
  5. Maren Goldberg, ed. (6 February 2009). Kaniska Kushan king. Encyclopædia Britannica. สืบค้นเมื่อ 5 December 2019.