กองทัพอากาศสหรัฐในประเทศไทย

กองทัพอากาศสหรัฐอเมริกา ได้เข้ามาตั้งฐานทัพอากาศในประเทศไทยระหว่าง พ.ศ. 2504 ถึง 2518 ในช่วงสงครามเวียดนาม เพื่อใช้เป็นฐานปฏิบัติการโจมตีประเทศเวียดนามเหนือ มีการประมาณการว่าการทิ้งระเบิดกว่าร้อยละ 80 ต่อเวียดนามเหนือมาจากฐานทัพอากาศในประเทศไทย[1] จำนวนทหารอเมริกันภาคพื้นดินสูงสุดในปี พ.ศ. 2511 คือ 11,494 คน และทหารอากาศสูงสุดในปี พ.ศ. 2512 คือ 33,500 จำนวนเครื่องบินอเมริกันในปี พ.ศ. 2512 มีประมาณ 600 เครื่อง[2] นับว่าเป็นฐานทัพขนาดใหญ่มาก จนมีการเปรียบเปรยว่าไทยกลายเป็น เรือบรรทุกเครื่องบินที่ไม่มีวันจม ของกองทัพสหรัฐอเมริกา[3]

ฐานทัพอากาศสหรัฐในประเทศไทย
Roundel of the USAF.svg
เป็นส่วนหนึ่งของ สงครามเวียดนาม
กองทัพอากาศสหรัฐในประเทศไทย is located in ประเทศไทย
ฐานดอนเมือง
ฐานดอนเมือง
ฐานโคราช
ฐานโคราช
ฐานนครพนม
ฐานนครพนม
ฐานตาคลี
ฐานตาคลี
ฐานอู่ตะเภา
ฐานอู่ตะเภา
ฐานอุบล
ฐานอุบล
ฐานอุดร
ฐานอุดร
แผนที่หน่วยทหารอากาศสหรัฐในประเทศไทย
วันที่ พ.ศ. 2504 – 2518
สถานที่ ไทย ประเทศไทย
ผลลัพธ์ คืนพื้นที่ให้รัฐบาลไทยแล้ว

สหรัฐอเมริกาเข้ามาตั้งฐานทัพในประเทศไทยภายใต้ "ข้อตกลงสุภาพบุรุษ" (สัญญาปากเปล่า) ระหว่างไทยและสหรัฐอเมริกา[1] [2] ซึ่งในทางนิตินัยถือว่าฐานทัพเหล่านี้เป็นฐานทัพของกองทัพอากาศไทย และมีผู้บังคับการฐานเป็นเจ้าหน้าที่ไทย ด่านเข้าออกฐานทัพถูกควบคุมโดยสารวัตรทหารไทยโดยมีสารวัตรทหารอเมริกันเป็นผู้ช่วยถืออาวุธ แต่หน่วยทหารสหรัฐอเมริกาในไทยรับคำสั่งจากกองบัญชาการของสหรัฐอเมริกา สหรัฐใช้ฐานทัพในไทย 7 แห่ง คือ ดอนเมือง โคราช นครพนม ตาคลี อู่ตะเภา อุบลราชธานี และอุดรธานี

ช่วยปลายสงครามเวียดนาม รัฐบาลสหรัฐอเมริกาถูกกดดันอย่างหนักจากชาวอเมริกันให้ถอนทหารออกจากเวียดนาม และเมื่อกรุงไซ่ง่อนถูกยึด ความสัมพันธ์ระหว่างรัฐบาลสหรัฐอเมริกาและรัฐบาลไทยก็ขุ่นมัว ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2518 รัฐบาลสหรัฐอเมริกาประกาศการถอนกำลังพลสหรัฐอเมริกาทั้งหมด (ทหาร 28,000 นาย และอากาศยาน 300 เครื่อง) ออกจากประเทศไทยภายใน 12 เดือน

รายชื่อฐานแก้ไข

  • ฐานทัพอากาศดอนเมือง (Don Muang Royal Thai Air Force Base) ระหว่าง พ.ศ. 2504–2513
    • หน่วยทหารสหรัฐอเมริกา: กองยุทธบำรุงที่ 631 (631st Combat Support Group) ระหว่าง พ.ศ. 2505–2513
  • ฐานทัพอากาศโคราช (Korat Royal Thai Air Force Base) ระหว่าง พ.ศ. 2505–2518
    • หน่วยทหารสหรัฐอเมริกา: กองบินขับไล่ทางยุทธวิธีที่ 388 (388th Tactical Fighter Wing) ระหว่าง พ.ศ. 2508–2518
    • หน่วยทหารสหรัฐอเมริกา: กองบินลาดตระเวนที่ 553 (553rd Reconnaissance Wing) ระหว่าง พ.ศ. 2510-2514
  • ฐานทัพเรือนครพนม (Nakhon Phanom Royal Thai Navy Base) ระหว่าง พ.ศ. 2505–2519
    • หน่วยทหารสหรัฐอเมริกา: กองบินปฏิบัติการพิเศษที่ 56 (56th Special Operations Wing) ระหว่าง พ.ศ. 2510–2518
  • ฐานทัพอากาศตาคลี (Takhli Royal Thai Air Force Base), 1961–2514; 2515–2517
    • หน่วยทหารสหรัฐอเมริกา: กองบินขับไล่ทางยุทธวิธีที่ 355 (355th Tactical Fighter Wing) ระหว่าง พ.ศ. 2508–2514
  • สนามบินทหารเรืออู่ตะเภา (U-Tapao Royal Thai Navy Airfield) พ.ศ. 2508–2519
    • หน่วยทหารสหรัฐอเมริกา: กองบินยุทธศาสตร์ที่ 4258 (4258th Strategic Wing) ระหว่าง พ.ศ. 2509–2513
    • หน่วยทหารสหรัฐอเมริกา: กองบินยุทธศาสตร์ที่ 307 (307th Strategic Wing) ระหว่าง พ.ศ. 2513–2518
  • ฐานทัพอากาศอุบล (Ubol Royal Thai Air Force Base) ระหว่าง พ.ศ. 2508–2517
    • หน่วยทหารสหรัฐอเมริกา: กองบินขับไล่ทางยุทธวิธีที่ 8 (8th Tactical Fighter Wing) ระหว่าง พ.ศ. 2508–2517
  • ฐานทัพอากาศอุดร (Udorn Royal Thai Air Force Base) ระหว่าง พ.ศ. 2507–2519
    • หน่วยทหารสหรัฐอเมริกา: กองบินลาดตระเวนทางยุทธวิธีที่ 432 (432nd Tactical Reconnaissance Wing) ระหว่าง พ.ศ. 2509–2518

อ้างอิงแก้ไข

  1. 1.0 1.1 R. Sean Randolph, The United States and Thailand Alliance Dynamics, 1950 – 1985, (Institute of East Asian Studies, University of California, Berkeley, 1986), Chapter 3, pp. 49 - 81.
  2. 2.0 2.1 จุฬาพร เอื้อรักสกุล, สงครามเวียดนาม, สถาบันพระปกเกล้า.
  3. สุรชาติ บำรุงสุข, สุรชาติ บำรุงสุข : 41 ปีแห่งการเคลื่อนไหว (2) ขวาไทย-ฐานทัพฝรั่ง, มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับวันที่ 13 - 19 ตุลาคม 2560, วันพฤหัสที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2560.