ประเทศอิเควทอเรียลกินี

(เปลี่ยนทางจาก Equatorial Guinea)

อิเควทอเรียลกินี (อังกฤษ: Equatorial Guinea; สเปน: Guinea Ecuatorial;[a] ฝรั่งเศส: Guinée équatoriale; โปรตุเกส: Guiné Equatorial) หรือเรียกอย่างเป็นทางการว่า สาธารณรัฐอิเควทอเรียลกินี (อังกฤษ: Republic of Equatorial Guinea; สเปน: República de Guinea Ecuatorial, ฝรั่งเศส: République de Guinée équatoriale, โปรตุเกส: República da Guiné Equatorial)[b] เป็นประเทศหนึ่งในภูมิภาคแอฟริกาตะวันตก มีอาณาเขตติดกับประเทศแคเมอรูนทางทิศเหนือ ประเทศกาบองทางทิศใต้และทิศตะวันตก อ่าวกินีทางทิศตะวันตก และอยู่ใกล้ ๆ ประเทศเซาตูแมอีปริงซีปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้

สาธารณรัฐอิเควทอเรียลกินี

República de
Guinea Ecuatorial
(สเปน)
République de
Guinée Équatoriale
(ฝรั่งเศส)
República da
Guiné Equatorial
(โปรตุเกส)
ตราแผ่นดินของอิเควทอเรียลกินี
ตราแผ่นดิน
คำขวัญ"เอกภาพ สันติภาพ ยุติธรรม"
(สเปน: Unidad, Paz, Justicia)
GNQ orthographic.svg
Location Equatorial Guinea AU Africa.svg
เมืองหลวงมาลาโบ (ปัจจุบัน)
ซิวดัดเดลาปัซ (กำลังก่อสร้าง)
3°45′N 8°47′E / 3.750°N 8.783°E / 3.750; 8.783
เมืองใหญ่สุดบาตา
ภาษาราชการ
ภาษาพูด
กลุ่มชาติพันธุ์
(1994[6])
ศาสนา
การปกครองรัฐเดี่ยว สาธารณรัฐระบบประธานาธิบดีภายใต้ระบอบเผด็จการอำนาจนิยมพรรคเดียวโดยพฤตินัย[8]
เตโอโดโร โอเบียง อึงเกมา อึมบาโซโก
เตโอโดโร อึงเกมา โอเบียง มังเก
ฟรันซิสโก ปัสกวล โอบามา อาซูเอ
สภานิติบัญญัติรัฐสภา
วุฒิสภา
สภาผู้แทนราษฎร
เป็นเอกราชจากสเปน
• ประกาศเอกราช
12 ตุลาคม ค.ศ. 1968
พื้นที่
• รวม
28,050 ตารางกิโลเมตร (10,830 ตารางไมล์) (อันดับที่ 141)
น้อยมาก
ประชากร
• ค.ศ. 2021 ประมาณ
1,468,777[9] (อันดับที่ 153)
• สำมะโนประชากร ค.ศ. 2020
1,468,777[10]
จีดีพี (อำนาจซื้อ)ค.ศ. 2019 (ประมาณ)
• รวม
29.162 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 135)
21,442 ดอลลาร์สหรัฐ[11]
จีดีพี (ราคาตลาด)ค.ศ. 2019 (ประมาณ)
• รวม
12.432 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 140)
9,141 ดอลลาร์สหรัฐ[11]
เอชดีไอ (ค.ศ. 2019)เพิ่มขึ้น 0.592[12]
ปานกลาง · อันดับที่ 145
สกุลเงินฟรังก์ซีเอฟเอ (XAF)
เขตเวลาUTC+1 (เวลาแอฟริกาตะวันตก)
รูปแบบวันที่วว/ดด/ปปปป
ขับรถด้านขวา
รหัสโทรศัพท์+240
โดเมนบนสุด.gq

ประวัติศาสตร์แก้ไข

เดิมอิเควทอเรียลกินีเคยอยู่ภายใต้การปกครองของโปรตุเกส และต่อมาตกเป็นอาณานิคมของสเปนเป็นเวลาถึง 190 ปี ตั้งแต่ปี 2321 จนได้รับเอกราชเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม 2511

การเมืองแก้ไข

นาย Macias Nguema ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีคนแรกและเป็นผู้สถาปนาระบบการปกครองแบบพรรคเดียวในปี 2513 ภายใต้ระบบการปกครองเผด็จการของประธานาธิบดี ประชาชนกว่า 1 ใน 3 ของประเทศถูกสังหารหรือหนีออกนอกประเทศ จนเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม 2515 นาย Macias Nguema ได้สถาปนาตนเองเป็นประธานาธิบดีตลอดกาล (President-for-Life) แต่ต่อมา ได้ถูกโค่นล้มโดยรัฐประหารในเดือนสิงหาคม 2522 ภายใต้การนำของพันเอก Teodoro Obiang Nguema Mbasogo รัฐมนตรีกระทรวงกลาโหม ซึ่งเป็นหลานชายของนาย Macias Nguema จากนั้น คณะนายทหารจึงเป็นองค์กรทางการเมืองที่มีอำนาจเบ็ดเสร็จในการบริหารปกครองประเทศ รัฐธรรมนูญ ฉบับวันที่ 12 ตุลาคม 2525 เปิดโอกาสให้มีการจัดตั้งพรรคฝ่ายค้านที่ถูกต้องตามกฎหมาย หลังจากนั้น ในปี 2534 ประธานาธิบดี Obiang ได้สถาปนาระบบการเมืองหลายพรรคขึ้น โดยจัดให้มีการเลือกตั้งแบบหลายพรรคขึ้นครั้งแรกในปี 2539 อย่างไรก็ตาม ในทางปฏิบัติแล้ว พรรค Partido Democrático de Guinea Ecuatorial (PDGE) ของนาย Obiang ยังคงเป็นพรรคการเมืองที่ถือครองเสียงข้างมากเพียงพรรคเดียว และมักมีรายงานข่าวเกี่ยวกับการจำกัดคู่แข่งทางการเมืองและความไม่โปร่งใสในการเลือกตั้งเสมอ ๆ

ความสัมพันธ์กับต่างประเทศแก้ไข

หลังจากที่นาย Obiang ยึดอำนาจไว้ได้ในปี 2522 อิเควทอเรียลกินีได้ดำเนินการปรับความสัมพันธ์กับประเทศตะวันตกโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับสเปนกับฝรั่งเศส โดยความสัมพันธ์กับสเปนนั้น ทั้งสองฝ่ายมีการลงนามในความตกลงว่าด้วยความร่วมมือทางเศรษฐกิจและวิชาการอย่างถาวร ในส่วนของความสัมพันธ์กับฝรั่งเศสนั้น ประธานาธิบดี Obiang ออกกฎบังคับให้เรียนภาษาฝรั่งเศสในโรงเรียนเพื่อให้ทั้งภาษาฝรั่งเศสและสเปนเป็นภาษาราชการ ต่อมา ในปี 2543 ฝรั่งเศสดำเนินโครงการลดความยากจนและปรับปรุงสาธารณูปโภคในท้องถิ่นเพื่อช่วยเหลืออิเควทอเรียล และส่งที่ปรึกษาชาวฝรั่งเศสไปทำงานในกระทรวงการคลังและการวางแผนเพื่อให้คำปรึกษาด้านโครงการ

ความสัมพันธ์ทางการทูตกับประเทศทางตะวันตกเริ่มสั่นคลอน เนื่องมาจากข้อสงสัยจากหลายฝ่ายที่ว่าอิเควทอเรียลกินีไม่ได้ปรับปรุงพัฒนาการเมืองให้ดีขึ้นแม้จะได้รับความช่วยเหลือเพื่อการพัฒนาแล้วก็ตาม อย่างไรก็ดี การค้นพบทรัพยากรน้ำมันเป็นปัจจัยสำคัญที่ปรับปรุงความสัมพันธ์ระหว่างอิเควทอเรียลกินีกับประเทศตะวันตกอย่างรวดเร็ว สหรัฐอเมริกาเปิดสถานทูตที่กรุงมาลาโบอีกครั้งในเดือนตุลาคม ปี 2546 หลังจากได้ปิดทำการไปเมื่อปี 2539 เนื่องจากสาเหตุด้านสิทธิมนุษยชน

ในขณะเดียวกัน การค้นพบน้ำมันสำรองนอกชายฝั่งทะเลได้กลายเป็นปัญหาที่ส่งผลกระทบทางลบต่อความสัมพันธ์ระหว่างอิเควทอเรียลกินีกับหลายประเทศในภูมิภาค มีกรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตทางทะเลกับประเทศรอบบ้านหลายประเทศ อิเควทอเรียลกินีเคยโต้แย้งกับไนจีเรียเรื่องการแบ่งเขตน่านน้ำ และยังมีข้อพิพาทเรื่องการครอบครองดินแดนกับกาบอง โดยทั้งสองฝ่ายต่างอ้างกรรมสิทธิ์เหนือเกาะ Mbanie Cocotier และ Conga และอิเควทอเรียลกินียังไม่ยอมรับข้อเสนอของกาบองในการตกลงการจัดสรรทรัพยากรร่วมกัน

ความสัมพันธ์กับประเทศไทยแก้ไข

1. ความสัมพันธ์ทั่วไป

1.1 การทูต ไทยและอิเควทอเรียลกินีสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างกันเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2534โดยไทยมอบหมายให้สถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงอาบูจา มีเขตอาณาครอบคลุมอิเควทอเรียลกินี ในขณะที่อิเควทอเรียลกินีมอบหมายให้สถานเอกอัครราชทูตอิเควทอเรียลกินี ณ กรุงปักกิ่ง มีเขตอาณาครอบคลุมประเทศไทย ที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ระหว่างไทยกับอิเควทอเรียลกินียังห่างเหิน ไม่ปรากฏการแลกเปลี่ยนการเยือนในระดับสูงระหว่างกัน

1.2 เศรษฐกิจ ในปี 2551 ไทยและอิเควทอเรียลกินีมีมูลค่าการค้ารวม 4.85 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้นจาก 2.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในปี 2550 โดยไทยเป็นฝ่ายส่งออกและได้ดุลการค้าทั้งสิ้น และไม่ปรากฏข้อมูลการนำเข้าจากอิเควทอเรียลกินี สินค้าส่งออกของไทยไปยังอิเควทอเรียลกินี ได้แก่ ข้าว เครื่องจักรกลและส่วนประกอบเครื่องจักร ผลไม้กระป๋องและแปรรูป

2. ความตกลงที่สำคัญ ๆ กับไทย ยังไม่มีการทำความตกลงใด ๆ ระหว่างกัน

3.การเยือนที่สำคัญ ไม่ปรากฏข้อมูลการเยือนระหว่างไทยกับอิเควทอเรียลกินี

การแบ่งเขตการปกครองแก้ไข

ประเทศอิเควทอเรียลกินี แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 7 จังหวัด (provinces) โดยแต่ละจังหวัดจะมีเมืองหลวง ได้แก่

  1. จังหวัดอามโนโบน มีเมืองหลวงคือ ซานอันโตนีโอเดอปาเล
  2. จังหวัดบิโอโกโนร์เต มีเมืองหลวงคือ มาลาโบ
  3. จังหวัดบิโอโกซูร์ มีเมืองหลวงคือ ลูบา
  4. จังหวัดเซนโตรซูร์ มีเมืองหลวงคือ เอวีนายอง
  5. จังหวัดเกีย-นเตม มีเมืองหลวงคือ เอเบบิยิน
  6. จังหวัดลีโตรัล มีเมืองหลวงคือ บาตา
  7. จังหวัดเวลา-นซาส มีเมืองหลวงคือ มอนโกโม

ภูมิศาสตร์แก้ไข

ประเทศนี้ตั้งอยู่บริเวณเส้นศูนย์สูตร ตอนกลางของทวีปแอฟริกา โดยทิศเหนือติดกับแคเมอรูน ทิศตะวันออกและทิศใต้ติดกับกาบอง ทิศตะวันตกติดกับมหาสมุทรแอตแลนติก บริเวณอ่าวกินี มีพื้นที่ 28,051 ตารางกิโลเมตร โดยมีเมืองหลวงคือ กรุงมาลาโบ (Malabo) ซึ่งตั้งอยู่บนเกาะ Bioko

จำนวนประชากร 6.6 แสนคน (ปี 2551) ภูมิอากาศ อากาศร้อนชื้น ฝนตกชุก ปริมาณน้ำฝนโดยเฉลี่ยกว่า 2,000 มิลลิเมตร อุณหภูมิโดยเฉลี่ย 25 องศาเซลเซียส

เมืองสำคัญ เมืองบาทา (Bata) ซึ่งเป็นเมืองท่าสำคัญ

เศรษฐกิจแก้ไข

ข้อมูลเศรษฐกิจ ปี 2551 หน่วยเงินตรา ฟรังก์เซฟา (CFAfr) อัตราแลกเปลี่ยน 1 บาท ประมาณ 13.17 CFAfr (พฤศจิกายน 2552) ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ 17.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (ปี 2551) รายได้ประชาชาติต่อหัว 34,045 ดอลลาร์สหรัฐ (ปี 2551) การขยายตัวทางเศรษฐกิจ ร้อยละ 10.6 (ปี 2551)

สภาพเศรษฐกิจโดยทั่วไป ก่อนการได้รับเอกราชของอิเควทอเรียลกินี องค์ประกอบสำคัญทางเศรษฐกิจ ได้แก่ การเกษตร โดยเฉพาะการปลูกโกโก้ และกาแฟ การทำปศุสัตว์ ป่าไม้และการประมง แต่ในปัจจุบัน การพัฒนาภาคการเกษตรของอิเควทอเรียลกินีไม่ได้รับการเอาใจใส่จากภาครัฐ ส่งผลให้ผลผลิตที่ได้ลดลงและมีการส่งขายภายในตลาดท้องถิ่นเท่านั้น จากที่เคยผลิตโกโก้ได้มากถึง 36,161 ตัน ในปี 2512 เหลือเพียง 76 ตัน ในปี 2547 นอกจากนี้ ผลผลิตอื่น ๆ มีการผลิตลดลงเรื่อยมา

ในปี 2538 มีการค้นพบแหล่งสำรองน้ำมันขนาดใหญ่ในอ่าวกินี ซึ่งส่งผลต่อการเติบโตทางเศรษฐกิจของอิเควทอเรียลกินีอย่างมาก โดยการส่งออกน้ำมันกลายเป็นรายได้หลักของประเทศ นอกจากนี้ อิเควทอเรียลกินียังได้ค้นพบแหล่งก๊าซธรรมชาติ และมีการจัดตั้งบริษัท Sonagaz ในปี 2548 จากการค้นพบแหล่งน้ำมันและก๊าซธรรมชาตินี้ ทำให้ต่างชาติเข้าไปลงทุนในอิเควทอเรียลกินี เช่น สหรัฐฯ ลงทุนในสาขาน้ำมันตั้งแต่ปี 2540 ส่งผลให้ผลิตภัณฑ์มวลรวมของประเทศร้อยละ 93 มาจากแหล่งน้ำมันและก๊าซธรรมชาติ และเป็นรายได้ของรัฐบาลร้อยละ 94 และส่งออกร้อยละ 99 ในปี 2548

การเติบโตในภาคธุรกิจน้ำมันทำให้รัฐบาลมีการใช้จ่ายเพิ่มมากขึ้น โดยเฉพาะด้านสาธารณูปโภค ในระหว่างปี 2546-2548 มีการใช้จ่ายสูงกว่าร้อยละ 70 อย่างไรก็ตามมีข้อกังวลจากหลายฝ่ายในเรื่องความไม่โปร่งใสของรัฐบาลในการใช้จ่ายงบประมาณดังกล่าว

แม้อิเควทอเรียลกินีจะมีอัตรารายได้ต่อหัวสูง แต่อิเควทอเรียลกินีประสบปัญหาความแตกต่างระหว่างคนจนและคนรวยอย่างมาก นอกจากนี้ การพัฒนาในส่วนภูมิภาคและชนบทของอิเควทอเรียลกินีไม่ได้รับการพัฒนาอย่างทั่วถึง อันเนื่องมาจากการที่รัฐบาลมุ่งพัฒนาพื้นที่ที่มีการค้นพบแหล่งน้ำมันเพียงอย่างเดียว โดยเฉพาะเมืองหลวง Malabo เมืองท่า Luba และเมือง Bata

นอกจากน้ำมันและก๊าซธรรมชาติ อิเควทอเรียลกินียังมีทรัพยากรธรรมชาติที่ยังไม่ได้มีการนำมา ใช้อย่างจริงจัง เช่น ไททาเนียม แร่เหล็ก แมงกานีส ยูเรเนียม และสินแร่ทองคำ

ประชากรแก้ไข

วัฒนธรรมแก้ไข

ภาษาราชการ ภาษาสเปน และภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาราชการ ภาษาพื้นเมืองอื่น ๆ ได้แก่ Fang Bubi Ibo และ Pidgin English

หมายเหตุแก้ไข

  1. ออกเสียง: [giˈnea ekwatoˈɾjal] (  ฟังเสียง)
  2. การสะกดแบบท้องถิ่น:
    • สเปน: República de Guinea Ecuatorial, ออกเสียง: [reˈpuβlika ðe ɣiˈnea ekwatoˈɾjal] (  ฟังเสียง)
    • ฝรั่งเศส: République de Guinée équatoriale, ออกเสียง: [ʁepyblik d(ə) ɡine ekwatoˈʁjal]
    • โปรตุเกส: República da Guiné Equatorial, ออกเสียง: [ʁɛˈpublikɐ dɐ giˈnɛ ˌekwɐtuɾiˈaɫ]

อ้างอิงแก้ไข

  1. Government of the Republic of Equatorial Guinea. "Equatorial Guinea, member of the Community of Portuguese Language Countries".
  2. Government of the Republic of Equatorial Guinea. "Acts continue to mark Portuguese Language and Portuguese Culture Day".
  3. PRNewsWire. "Equatorial Guinea Adds Portuguese as the Country's Third Official Language". สืบค้นเมื่อ 18 July 2015.
  4. "History, language and culture in Equatorial Guinea".
  5. แม่แบบ:E23
  6. Equatorial Guinea. Cia World Factbook.
  7. "Equatorial Guinea - Religion". Encyclopedia Britannica.
  8. "EQUATORIAL GUINEA 2020 HUMAN RIGHTS REPORT" (PDF). U.S. Embassy in Equatorial Guinea. Section 3. Freedom to Participate in the Political Process: United States Department of State • Bureau of Democracy, Human Rights and Labor. 2020. p. 15. สืบค้นเมื่อ 8 August 2021.{{cite web}}: CS1 maint: location (ลิงก์) CS1 maint: url-status (ลิงก์)
  9. "Equatorial Guinea Population (2021) - Worldometer".
  10. "Equatorial Guinea Population (2021) - Worldometer".
  11. 11.0 11.1 "Report for Selected Countries and Subjects". www.imf.org. สืบค้นเมื่อ 17 April 2019.
  12. Human Development Report 2020 The Next Frontier: Human Development and the Anthropocene (PDF). United Nations Development Programme. 15 December 2020. pp. 343–346. ISBN 978-92-1-126442-5. สืบค้นเมื่อ 16 December 2020.

ข้อมูลแก้ไข

  • Max Liniger-Goumaz, Small Is Not Always Beautiful: The Story of Equatorial Guinea (French 1986, translated 1989) ISBN 0-389-20861-2.
  • Ibrahim K. Sundiata, Equatorial Guinea: Colonialism, State Terror, and the Search for Stability (1990, Boulder: Westview Press) ISBN 0-8133-0429-6.
  • Robert Klitgaard. 1990. Tropical Gangsters. New York: Basic Books. (World Bank economist tries to assist pre-oil Equatorial Guinea) ISBN 0-465-08760-4.
  • D.L. Claret. Cien años de evangelización en Guinea Ecuatorial (1883–1983) / One Hundred Years of Evangelism in Equatorial Guinea (1983, Barcelona: Claretian Missionaries).
  • Adam Roberts, The Wonga Coup: Guns, Thugs and a Ruthless Determination to Create Mayhem in an Oil-Rich Corner of Africa (2006, PublicAffairs) ISBN 1-58648-371-4.

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข

พิกัดภูมิศาสตร์: 1°30′N 10°00′E / 1.500°N 10.000°E / 1.500; 10.000