โตเกียวเมโทรสายกินซะ

โตเกียวเมโทรสายกินซะ (ญี่ปุ่น: 銀座線 โรมาจิGinza-sen) หรือ สาย 3 กินซะ (ญี่ปุ่น: 3号線銀座線 โรมาจิ3-gōsen Ginza-sen) เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินสายหนึ่งของบริษัทโตเกียวเมโทร ในเมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีความยาวทั้งสิ้น 14.3 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่เขตชิบุยะ มินะโตะ ชิโยะดะ และไทโต

สายกินซะ
銀座線
Subway TokyoGinza.png
Tokyometro01.jpg
สายกินซะ 01 ซีรีส์ที่สถานีชิบุยะ
ข้อมูลทั่วไป
รูปแบบขนส่งมวลชนขนาดใหญ่
ที่ตั้งโตเกียว
ปลายทางชิบุยะ
อะซะกุสะ
จำนวนสถานี19
การดำเนินงาน
เปิดเมื่อ1927
เจ้าของโตเกียวเมโทร
ศูนย์ซ่อมบำรุงชิบุยะ, อุเอะโนะ
ขบวนรถโตเกียวเมโทร 01 ซีรีส์
ข้อมูลทางเทคนิค
ระยะทาง14.3 กิโลเมตร (8.89 ไมล์)
รางกว้าง1,435 มม. (4 ฟุต 8 12 นิ้ว)
ระบบจ่ายไฟ600 โวลท์ กระแสตรง, จ่ายไฟรางที่สาม
ความเร็ว80 กม./ชม.
แผนที่เส้นทาง
Tokyo metro Ginza line.png

สัญลักษณ์ของโตเกียวเมโทรสายกินซะที่ปรากฏบนแผนที่หรือป้ายบอกทางจะใช้สีส้ม และตัวอักษรภาษาอังกฤษ "G"

ประวัติแก้ไข

สายกินซะเริ่มต้นเมื่อนักธุรกิจนามว่าโนะริสึงุ ฮะยะกะวะ ได้เดินทางไปกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ เมื่อปี ค.ศ. 1914 ได้เห็นกิจการรถไฟใต้ดินลอนดอน จึงเกิดความคิดว่าโตเกียวจะต้องมีรถไฟใต้ดินเป็นของตัวเอง เขาจึงก่อตั้งบริษัทรถไฟใต้ดินโตเกียว (ญี่ปุ่น: 東京地下鉄道 โรมาจิTōkyō Chika Tetsudō) ขึ้นในปี ค.ศ. 1920 และเริ่มก่อสร้างในอีก 5 ปีต่อมา

เส้นทางระหว่างอุเอะโนะและอะซะกุซะได้ก่อสร้างแล้วเสร็จในวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1927 ซึ่งถือเป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินสายแรกในซีกโลกตะวันออก ทันทีที่เปิดให้บริการได้รับความนิยมจากผู้โดยสารมาก เพราะสามารถลดระยะเวลาในการรอรถไฟจาก 2 ชั่วโมง เหลือเพียงแค่ 5 นาที

ต่อมาในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1930 ได้ขยายเส้นทางออกไปอีก 1.7 กิโลเมตร จนถึงสถานีมันเซบะชิ ซึ่งต่อมาสถานีนี้ถูกยกเลิกในอีก 1 ปีต่อมา เมื่อขยายเส้นทางออกไปอีก 500 เมตร จนถึงสถานีคันดะ การก่อสร้างชะงักลงช่วงหนึ่งในช่วงวิกฤตเศรษฐกิจตกต่ำ แต่สุดท้ายสามารถขยายเส้นทางได้จนถึงสถานีชิมบะชิตามแผนการที่วางไว้

ในปี 1938 บริษัทรถเร็วโตเกียวซึ่งต่อมาคือบริษัทโตคิว ได้ก่อสร้างเส้นทางรถไฟใต้ดินจากสถานีชิบุยะถึงสถานีโทะระโนะมอน และขยายจนไปเชื่อมต่อกับสถานีชินบะชิในปี ค.ศ. 1939 ทำให้เส้นทางทั้งสองสายเชื่อมต่อกันสำเร็จ และสุดท้ายจึงมีการควบรวมบริษัททั้งสองเป็นองค์การรถไฟเทโต (TRTA) ในปี ค.ศ. 1941

ในปี ค.ศ. 1953 เส้นทางสายนี้จึงเปลี่ยนชื่อนี้เป็นสายกินซะ เพื่อแยกออกจากสายมะรุโนะอุชิซึ่งสร้างขึ้นภายหลังจากการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจภายหลังสงคราม ทำให้สายกินซะมีจำนวนผู้ใช้บริการมากขึ้น ในทศวรรษที่ 1980 จึงมีการก่อสร้างเส้นทางสายฮันโซมอนเพื่อแบ่งเบาผู้โดยสารจากสายกินซะ

ในปี ค.ศ. 2009 จากการสำรวจของเทศบาลนครโตเกียว พบว่าเส้นทางสายกินซะมีจำนวนผู้โดยสารมากเป็นอันดับที่ 7 ของเส้นทางรถไฟใต้ดินในโตเกียว[1]

ขบวนรถแก้ไข

สายกินซะใช้ขบวนรถ 01 ซีรีส์ 6 ตู้โดยสาร จำนวน 38 ขบวน มีความเร็วสูงสุด 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ตู้โดยสารมีความยาว 16 เมตร กว้าง 2.6 เมตร ประตูด้านละ 3 บาน ทั้งสายกินซะและสายมะรุโนะอุชิสายรางสแตนดาร์ดเกจ (1,435 มม.) จ่ายไฟขนาด 600 โวลต์ กระแสตรงโดยรางที่สาม ในขณะทีเส้นทางสายอื่นใช้รางขนาดแคบ (1,067 มม.) ใช้ไฟขนาด 1,500 โวลต์ จ่ายไฟด้านบนตัวรถ

ในฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 2012 มีแผนจะเปลี่ยนไปใช้รถไฟ 1000 ซีรีส์ เป็นครั้งแรก[2]

รายชื่อสถานีแก้ไข

สถานี
หมายเลข
สถานี ชื่อญี่ปุ่น ระยะทาง (กม.) เส้นทางเชื่อมต่อ ที่ตั้ง
ระหว่าง
สถานี
รวม
G-01 ชิบุยะ 渋谷 - 0.0  สายฮันโซมอน (N-01),   สายฟุกุโตะชิน (F-16)
สายยะมะโนะเตะ, สายไซเกียว, สายโชนัน-ชินจุกุ
สายโตคิวเดน-เอน-โตชิ, สายโตคิวโทะโยะโกะ
เคโอสายอิโนะกะชิระ
ชิบุยะ
G-02 โอะโมะเตะซันโด 表参道 1.3 1.3   สายชิโยะดะ (C-04),   สายฮันโซมอน (Z-02) [* 1] มินะโตะ
G-03 ไกเอนมะเอะ 外苑前 0.7 2.0  
G-04 อะโอะยะมะ-อิตโชเมะ 青山一丁目 0.7 2.7   สายฮันโซมอน (Z-03)
  โตเอสายโอเอะโดะ (E-24)
G-05 อะกะซะกะ-มึตสึเกะ 赤坂見附 1.3 4.0   สายมะรุโนะอุชิ (M-13),   สายยูระกุโช (สถานีนะงะตะโช: Y-16),   สายฮันโซมอน (นะงะตะโช: Z-04),   สายนัมโบะกุ (นะงะตะโช: N-07)
G-06 ทะเมะอิเกะ-ซันโนะ 溜池山王 0.9 4.9   สายนัมโบะกุ (N-06),   สายมะรุโนะอุชิ คกไก-งิจิโดมะเอะ: M-14),   สายชิโยะดะ (คกไก-งิจิโดมะเอะ: C-07) ชิโยะดะ
G-07 โทะระโนะมอน 虎ノ門 0.6 5.5   มินะโตะ
G-08 ชิมบะชิ 新橋 0.8 6.3   โทเอสายอะซะกุสะ (A-10)
สายยะมะโนะเตะ, สายเคฮิน-โทโฮะกุ, สายหลักโทไกโด, สายโยะโกะซุกะ
ยุริกะโมะเมะ
G-09 กินซะ 銀座 0.9 7.2   สายฮิบิยะ (H-08),   สายมะรุโนะอุชิ (M-16) ชูโอ
G-10 เคียวบะชิ 京橋 0.7 7.9  
G-11 นิฮมบะชิ 日本橋 0.7 8.6   สายโตไซ (T-10)
  โทเอสายอะซะกุสะ (A-13)
G-12 มิตซึโกะชิมะเอะ 三越前 0.6 9.2   สายฮันโซมอน (Z-09)
สายโซบุ (สถานีชิน-นิฮมบะชิ)
G-13 คันดะ 神田 0.7 9.9 สายจูโอ, สายเคฮิน-โทโฮะกุ, สายยะมะโนะเตะ ชิโยะดะ
G-14 ซุเอะฮิริโช 末広町 1.1 11.0  
G-15 อุเอะโนะ-ฮิโระโกจิ 上野広小路 0.6 11.6  สายฮิบิยะ (สถานีนะกะ-โฮะกะชิมะชิ: H-16)
  โทเอสายโอเอะโดะ (สถานีอุเอะโนะ-โอะกะชิมะชิ: E-09)
ไทโต
G-16 อุเอะโนะ 上野 0.5 12.1   สายฮิบิยะ (H-17)
โทโฮะกุชิงกันเซ็ง, อะกิตะชิงกันเซ็ง, ยะมะงะตะชิงกันเซ็ง, โจเอตสึชิงกันเซ็ง, นะงะโนะชิงกันเซ็ง, สายเคฮิน-โทโฮะกุ, สายยะมะโนะเตะ, สายโจบัน, สายทะกะซะกิ, สายหลักโทโฮะกุ (สายอุตซึโนะมิยะ)
สายหลักเคเซ (สถานีเคเซอุเอะโนะ)
G-17 อินะริโช 稲荷町 0.7 12.8  
G-18 ทะวะระมะชิ 田原町 0.7 13.5  
G-19 อะซะกุสะ 浅草 0.8 14.3   โทเอสายอะซะกุสะ (A-18)
โทบุสายอุเซะซะกิ
  1. Due to the distance between the Ginza and Hanzōmon/Den-en-toshi lines at Shibuya, transfers between the two lines are announced at Omotesandō.

อ้างอิงแก้ไข

  1. Metropolis, "Commute", 12 มิถุนายน 2009, หน้า 07.
  2. "銀座線に新型車両1000系を導入" (pdf). News release (in Japanese). Tokyo Metro. 17 February 2011. สืบค้นเมื่อ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011. Unknown parameter |trans_title= ignored (help)

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข