แขวงหลวงน้ำทา

หลวงน้ำทา (ลาว: ຫຼວງນໍ້າທາ, ຫລວງນໍ້າທາ) เป็นหนึ่งในแขวงของประเทศลาว ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสุดของประเทศ ทิศเหนือติดกับประเทศจีน ทิศใต้ติดกับแขวงบ่อแก้ว ทิศตะวันออกติดกับแขวงอุดมไซ และทิศตะวันตกติดกับประเทศพม่า

แขวงหลวงน้ำทา

ແຂວງຫຼວງນໍ້າທາ
ภูมิทัศน์ของแขวงหลวงน้ำทา
ภูมิทัศน์ของแขวงหลวงน้ำทา
แผนที่แขวงหลวงน้ำทา
แผนที่แขวงหลวงน้ำทา
แผนที่ประเทศลาวเน้นแขวงหลวงน้ำทา
แผนที่ประเทศลาวเน้นแขวงหลวงน้ำทา
พิกัด: 20°57′25″N 101°23′42″E / 20.956944°N 101.395°E / 20.956944; 101.395พิกัดภูมิศาสตร์: 20°57′25″N 101°23′42″E / 20.956944°N 101.395°E / 20.956944; 101.395
ประเทศ ลาว
เมืองเอกหลวงน้ำทา
พื้นที่
 • ทั้งหมด9,325 ตร.กม. (3,600 ตร.ไมล์)
ประชากร
 (สำมะโน พ.ศ. 2558)
 • ทั้งหมด175,753 คน
 • ความหนาแน่น19 คน/ตร.กม. (49 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลาUTC+7 (เวลาในประเทศลาว)
รหัส ISO 3166LA-LM
ดัชนีการพัฒนามนุษย์ (2561)0.576[1]
ปานกลาง · อันดับที่ 7

ประวัติแก้ไข

พื้นที่แขวงนี้เดิมเป็นส่วนหนึ่งของแขวงหัวของ ต่อมาแขวงหัวของถูกยุบลงและแยกออกเป็น 2 แขวง บริเวณศูนย์กลางของแขวงหัวของเดิมได้เปลี่ยนชื่อเป็นแขวงบ่อแก้ว ส่วนพื้นที่ทางเหนือของแขวงหัวของเดิมกลายเป็นแขวงใหม่คือแขวงหลวงน้ำทาในปัจจุบัน

ประชากรส่วนใหญ่ของแขวงหลวงน้ำทาเป็นชาวไทลื้อ เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรเชียงแขง (เชียงลาบ) ซึ่งเป็นอาณาจักรของชาวไทลื้อ มีพื้นที่ครอบคลุมสองฝั่งของแม่น้ำโขง คือบริเวณเมืองยอง รัฐฉาน ประเทศพม่า กับเมืองสิงห์ แขวงหลวงน้ำทาของลาวในปัจจุบัน เมื่อฝรั่งเศสขยายอิทธิพลเข้ามาบริเวณนี้ จึงได้ตกลงกับอังกฤษแบ่งเมืองเชียงแขงออกเป็นสองส่วน ฝั่งขวาแม่น้ำโขงเป็นของอังกฤษ ส่วนฝั่งซ้ายแม่น้ำโขงเป็นของฝรั่งเศสและตกเป็นของประเทศลาวในเวลาต่อมา

ระหว่าง พ.ศ. 2498–2518 พื้นที่แถบนี้เคยเป็นสมรภูมิรบระหว่างขบวนการปะเทดลาวและกลุ่มกองโจรของพวกชาวเขา ส่วนใหญ่เป็นชาวม้งที่ได้รับการหนุนหลังจากสำนักข่าวกรองกลางของสหรัฐอเมริกา ส่งผลให้ตัวเมืองถูกทำลายจนไม่สามารถซ่อมแซมได้ ต้องย้ายไปสร้างเมืองใหม่ที่ริมฝั่งแม่น้ำทา ห่างจากที่ตั้งเดิมไปทางเหนือ 7 กิโลเมตร ใกล้กับทางหลวงที่ใช้ไปยังเมืองสิงห์ อุดมไซ และบ่อเต็น

การแบ่งเขตการปกครองแก้ไข

แขวงนี้แบ่งออกเป็น 5 เมืองดังนี้:[2][3]

แผนที่ รหัส ชื่อ อักษรลาว ประชากร (2558)
 
3-01 เมืองหลวงน้ำทา ເມືອງຫຼວງນໍ້າທາ 54,089
3-02 เมืองสีง ເມືອງສີງ 39,287
3-03 เมืองลอง ເມືອງລອງ 34,630
3-04 เมืองเวียงภูคา ເມືອງວຽງພູຄາ 23,928
3-05 เมืองนาแล ເມືອງນາແລ 23,819

ประชากรแก้ไข

ประชากรในแขวงตามสำมะโน พ.ศ. 2558 มี 175,753 คน[4] กลุ่มชาติพันธุ์ในอยู่ในบริเวณนี้คือม้ง ขมุ อาข่า ไทเหนือ ไทดำ ไทแดง ไทขาว ไทยวน ไทลื้อ ละวิด ละเมด สีดา อีก้อ มูเซอ กะลอม ไทใหญ่ ฯลฯ [2]

การท่องเที่ยวแก้ไข

แม้ว่าทางการจะย้ายเมืองหลวงใหม่ไปแล้วก็ตาม แต่สถานที่ท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะอยู่ในเมืองเก่า ชาวหลวงน้ำทาเรียกเขตนี้ว่า เมือง และเรียกเขตที่สร้างใหม่ว่า แขวง นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะเข้ามาแวะพักเพื่อเดินทางต่อไปยังเมืองสิงห์ แขวงบ่อแก้ว หรือไม่ก็ไปจีน ภายตัวเมืองหลวงน้ำทามีที่พักค่อนข้างมาก ปัจจุบันหลวงน้ำทามีถนนสายกว้าง ถ้าเดินมาทางเชิงสะพานด้านตะวันออกของถนนสายหลักในยามเช้า จะเห็นผู้คนออกมาจับจ่ายซื้อของที่ตลาดซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของสถานีขนส่ง ถัดจากเมืองประมาณ 2 กิโลเมตรไปตามเส้นทางเมืองสิงห์ จะพบศูนย์หัตถกรรมหลวงน้ำทาซึ่งสหภาพยุโรปเป็นผู้ออกเงินสร้างเพื่อให้เป็นที่จำหน่ายสินค้าหัตถกรรมของชาวบ้าน

แหล่งท่องเที่ยวแก้ไข

การเดินทางแก้ไข

การเดินทางมายังหลวงน้ำทา มีรถประจำทางไว้บริการจากหลวงพระบางและห้วยทรายทุกวัน และจากหลวงน้ำทาก็มีรถประจำทางมายังเมืองสิงห์เช่นกัน ระยะทางประมาณ 59 กิโลเมตร ใช้เวลา 1 ชั่วโมง 30 นาที

อ้างอิงแก้ไข

  1. "Sub-national HDI - Area Database - Global Data Lab". hdi.globaldatalab.org (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2018-09-13.
  2. 2.0 2.1 The Lao National Tourism Administration. "National Protected Area System – Ecotourism Laos". Ecotourism Laos. GMS Sustainable Tourism Development Project in Lao PDR. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 19 September 2012. สืบค้นเมื่อ 1 December 2012.
  3. "Provinces of Laos". Statoids.com. สืบค้นเมื่อ 1 November 2012.
  4. "Results of Population and Housing Census 2015" (PDF). Lao Statistics Bureau. สืบค้นเมื่อ 1 May 2020.

ข้อมูลทั่วไปแก้ไข

แหล่งข้อูลอื่นแก้ไข