เทเรซา แมรี เมย์ (อังกฤษ: Theresa Mary May, เกิด 1 ตุลาคม ค.ศ. 1956) คือนักการเมืองชาวบริติช ผู้ดำรงตำแหน่ง นายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร และหัวหน้าพรรคอนุรักษนิยมในสหราชอาณาจักรตั้งแต่ พ.ศ. 2559 รัฐมนตรีกระทรวงปิตุภูมิของสหราชอาณาจักรตั้งแต่ พ.ศ. 2553-2559 และสมาชิกรัฐสภาจากเขตเมเดนเฮดตั้งแต่ พ.ศ. 2540 ทั้งยังเป็นนักการเมืองสายอนุรักษนิยม-ประเทศเดียว (One-Nation Conservative) ผู้สนับสนุนการรวมตัวของประเทศต่าง ๆ (อังกฤษ เวลส์ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์เหนือ) ในสหราชอาณาจักรต่อไป นอกจากนี้เมย์ยังเป็นนักการเมืองสายอนุรักษนิยมเสรี (liberal conservative) ด้วยเช่นเดียวกัน ทั้งนี้เธอได้เข้าดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักรต่อจากนายเดวิด แคเมอรอนหลังการเข้าเฝ้า ฯ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ในวันที่ 13 กรกฎาคม 2559

เดอะไรต์ออนะระเบิล
เทเรซา เมย์
นายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง
13 กรกฎาคม พ.ศ. 2559[1]
กษัตริย์ พระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2
ก่อนหน้า เดวิด แคเมอรอน
หัวหน้าพรรคอนุรักษนิยม
อยู่ในวาระ
เริ่มดำรงตำแหน่ง
11 กรกฎาคม พ.ศ. 2559
ก่อนหน้า เดวิด แคเมอรอน
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด เทเรซา แมรี บราซิเออร์
1 ตุลาคม ค.ศ. 1956 (61 ปี)
อีสต์เบิร์น, อังกฤษ
พรรคการเมือง พรรคอนุรักษนิยม
คู่สมรส ฟิลิป เมย์ (1980–ปัจจุบัน) «start: (1980-09-06)»"Marriage: ฟิลิป เมย์ to เทเรซา เมย์" Location:แม่แบบ:Placename/adr (linkback://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B9%80%E0%B8%97%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%8B%E0%B8%B2_%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%A2%E0%B9%8C)
ที่อยู่ 10 ถนนดาวนิง (อย่างเป็นทางการ)
ศาสนา คริสตจักรแห่งอังกฤษ[2][3]
ลายมือชื่อ

ในอดีตเทเรซา เมย์ เคยทำงานประจำอยู่ที่ธนาคารกลางอังกฤษตั้งแต่ พ.ศ. 2520 - พ.ศ. 2526 ต่อมาที่สมาคมผู้ให้บริการหักบัญชีชำระเงิน ระหว่างปี พ.ศ. 2528 - พ.ศ. 2540 ขณะเดียวกันก็ยังได้ตำรงตำแหน่งสมาชิกสภาเมืองเมอร์ตันประจำเขตเดิร์นสฟอร์ดในกรุงลอนดอนไปด้วย จนกระทั่งได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกสภาสามัญชนในการเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร พ.ศ. 2540 หลังจากที่ก่อนหน้านี้ไม่ประสบความสำเร็จในการหาเสียงการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2535 และปี พ.ศ. 2537 นอกจากนี้เมย์ยังเคยดำรงตำแหน่งหลากหลายตำแหน่งในคณะรัฐมนตรีเงาภายใต้การนำของวิลเลียม เฮก, เอียน ดันแคน สมิธ, ไมเคิล ฮาวเวิร์ด และเดวิด แคเมอรอน เช่น ผู้นำเงาแห่งสภาสามัญชน และรัฐมนตรีเงาประจำกระทรวงแรงงานและสวัสดิการ รวมถึงดำรงตำแหน่งประธานพรรคอนุรักษนิยมช่วง พ.ศ. 2545 - พ.ศ. 2546 อีกด้วย

หลังการจัดตั้งคณะรัฐบาลผสมของแคเมอรอนในปี พ.ศ. 2553 เมย์ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีกระทรวงปิตุภูมิ และรัฐมนตรีด้านสตรีและความเท่าเทียม ซึ่งภายหลังได้ลาออกจากตำแหน่งรัฐมนตรีด้านสตรีและความเท่าเทียมในปี พ.ศ. 2555 ต่อมาหลังจากที่พรรคอนุรักษนิยมชนะการเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร พ.ศ. 2558 จนสามารถจัดตั้งรัฐบาลเสียงข้างมากในสภาสามัญชนได้สำเร็จ เมย์ก็ถูกแต่งตั้งให้กลับมาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงปิตุภูมิอีกครั้ง และเป็นรัฐมนตรีกระทรวงปิตุภูมิที่ดำรงตำแหน่งยาวนานที่สุดนับตั้งแต่วาระของนายเจมส์ ชูเตอร์ เอด เมื่อกว่า 60 ปีก่อน ซึ่งตลอดการดำรงตำแหน่งเมย์ได้ผลักดันนโยบายการปฏิรูปตำรวจ การจัดการกับปัญหายาเสพติดอย่างจริงจัง และได้ริเริ่มนโยบายจำกัดผู้อพยพ[4]

ต่อมาหลังจากความพ่ายแพ้ของฝ่ายอยู่ในสหภาพยุโรปต่อไปในการออกเสียงประชามติว่าด้วยสมาชิกภาพในสหภาพยุโรป เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2559 ที่มีนายเดวิด แคเมอรอน เป็นหนึ่งในแกนนำรณรงค์หาเสียง แคเมอรอนก็ได้ประกาศลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ทำให้สถานภาพผู้นำพรรครัฐบาลอย่างพรรคอนุรักษนิยมสิ้นสุดลงไปด้วย เมย์จึงได้ประกาศว่าเธอจะลงชิงตำแหน่งเป็นผู้นำพรรคอนุรักษนิยมคนต่อไป และกลายมาเป็นผู้สมัครตัวเต็งของการแข่งขันนี้อย่างรวดเร็ว เมย์ชนะการหยั่งเสียงในหมู่สมาชิกพรรครอบแรกในวันที่ 5 กรกฎาคม โดยมีคะแนนนำผู้สมัครคนอื่น ๆ ค่อนข้างมาก สองวัดถัดมาเมย์ชนะการหยั่งเสียงรอบที่สองด้วยคะแนน 199 เสียง และเข้าสู่การแข่งขันกับผู้สมัครอีกคนอย่างนางแอนเดรีย ลีดซัม ในรอบถัดไป จนกระทั่งวันที่ 11 กรกฎาคม นางลีดซัมประกาศถอนตัวจากการแข่งขัน ส่งผลให้เมย์กลายเป็นผู้สมัครเพียงคนเดียวและได้รับประกาศเป็นผู้นำพรรคอนุรักษนิยมในวันเดียวกันนั้นเอง เทเรซา เมย์จึงดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีหญิงแห่งสหราชอาณาจักรคนที่สองในประวัติศาสตร์ ถัดจากมาร์กาเรต แทตเชอร์

ดูเพิ่มแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  1. "Theresa May to succeed Cameron as UK PM on Wednesday". BBC. 11 July 2016. สืบค้นเมื่อ 11 July 2016. 
  2. Gimson, Andrew (20 October 2012). "Theresa May: minister with a mind of her own". The Observer (London). "May said: 'I am a practising member of the Church of England, a vicar's daughter.'" 
  3. Howse, Christopher (29 November 2014). "Theresa May's Desert Island hymn". The Daily Telegraph (London). "The Home Secretary declared that she was a 'regular communicant' in the Church of England" 
  4. "Boring and competent Theresa May is what the nation needs after shock Brexit vote". The Independent. 1 July 2016. สืบค้นเมื่อ 11 July 2016.