เปิดเมนูหลัก

เจ้าหญิงมาเดอลีน ดัชเชสแห่งเฮลซิงลันด์และเยสตริคลันด์

เจ้าหญิงมาเดอลีน[1]แห่งสวีเดน ดัชเชสแห่งเฮลซิงลันด์และเยสตริคลันด์ (พระนามเต็ม เมดเดลีน เธแรส อาเมลี โจเซฟีน);(อังกฤษ: Her Royal Highness Princess Madeleine of Sweden, Duchess of Hälsingland and Gästrikland) 10 มิถุนายน พ.ศ. 2525 ณ พระราชวังดร็อตนิงโฮล์ม กรุงสต็อกโฮล์ม) เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่สองและพระองค์เล็กสุดในสมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดนและสมเด็จพระราชินีซิลเวีย

เจ้าหญิงมาเดอลีน ดัชเชสแห่งเฮลซิงลันด์และเยสตริคลันด์
Princess Madeleine EM1B1626 (34342166723).jpg

พระนาม มาเดอลีน เตแรซ อาเมลี โจเซฟีน
พระอิสริยยศ ดัชเชสแห่งเฮลซิงลันด์และเยสตริคลันด์
ราชวงศ์ ราชวงศ์เบอร์นาดอตต์
ข้อมูลส่วนพระองค์
ประสูติ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2525 (37 ปี)
พระราชวังดรอตต์นิงโฮล์ม ประเทศสวีเดน
พระบิดา สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟ
พระมารดา สมเด็จพระราชินีซิลเวีย
พระสวามี คริสโตเฟอร์ โอนีล (2556–ปัจจุบัน)
พระบุตร เจ้าหญิงเลโอนอร์ ดัชเชสแห่งกอตลันด์
เจ้าชายนีโคลัส ดยุกแห่งโอเงร์มันลันด์
เจ้าหญิงอาเดรียน ดัชเชสแห่งเบลคิงแง

พระนามที่สี่ "โจเซฟีน" ของพระองค์มาจากบรรพสตรีนามว่า โยเซฟีนแห่งลอยช์เต็นแบร์ก (ภายหลังเป็นสมเด็จพระราชินีโยเซฟินาแห่งสวีเดนและนอร์เวย์) ธิดาของเออแชน เดอ โบนาปาร์ต พระโอรสในจักรพรรดินีโยเซฟีน พระชายาองค์แรกของนโปเลียน โบนาปาร์ต

เจ้าหญิงทรงเข้ารับบัพติศมาเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2525 ณ โบสถ์ของพระราชวังหลวง กรุงสต็อกโฮล์ม โดยมีพระบิดาและพระมารดาทูนหัวคือ อันเดรียส เจ้าชายแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา วอลเตอร์ ซอมเมอร์ลาธ เจ้าหญิงเบเนดิกเทอแห่งเดนมาร์ก และ เจ้าหญิงคริสตินาแห่งสวีเดน

เนื้อหา

พิธีเสกสมรสแก้ไข

เจ้าหญิงมาเดอลีนและโอนีลปรากฏตัวต่อสาธารณชนร่วมกันครั้งแรกในเดือนมกราคม พ.ศ. 2554[2] ต่อมาได้มีการจัดพิธีหมั้นของทั้งสองเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2555 และประทานสัมภาษณ์อย่างเป็นทางการ[3] และปลายเดือนเมษายนในปีถัดมาก็ได้มีการประกาศว่าจะจัดพระราชพิธีเสกสมรสในวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2556 ที่โบสถ์น้อยภายในพระราชวังสต็อกโฮล์ม และจัดเลี้ยงพระกระยาหารค่ำที่พระตำหนักในพระราชวังดรอตนิงโฮล์ม[4]

อย่างไรก็ตามโอนีลก็มิได้รับการสถาปนาขึ้นเป็น "เจ้า" ดังกรณีของดาเนียล เวสต์ลิง เนื่องจากการที่จะเป็นพระบรมวงศานุวงศ์สวีเดนจำต้องละจากนิกายโรมันคาทอลิกเปลี่ยนไปนับถือนิกายลูเทอแรน และจำต้องถือสัญชาติสวีเดนด้วย ซึ่งโอนีลได้ปฏิเสธ เนื่องจากต้องใช้สัญชาติเดิมในการทำธุรกิจของเขาต่อไป[5] หลังจากการเสกสมรสทั้งสองได้ตั้งใจที่จะพำนักอยู่นิวยอร์ก[3] อย่างไรก็ตามบุตรของทั้งสองจะต้องเติบโตที่สวีเดนและนับถือนิกายลูเทอแรนเช่นเดียวกับเจ้าหญิงมาเดอลีน ทั้งนี้ก็เพื่อสิทธิธรรมในราชสมบัติ[6]

เจ้าหญิงมาเดอลีนได้ให้ประสูติกาลพระธิดาคือ เจ้าหญิงเลโอนอร์ ดัชเชสแห่งกอตลันด์ เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557[7][8][9] และเจ้าชายนีโคลัส ดยุกแห่งโอเงร์มันลันด์ เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2558[10]

พระอิสริยยศแก้ไข

  • พ.ศ. 2525 - ปัจจุบัน: เฮอร์รอยัลไฮนิส เจ้าหญิงมาเดอลีนแห่งสวีเดน ดัชเชสแห่งเฮลซิงลันด์และเยสตริคลันด์ (Her Royal Highness Princess Madeleine of Sweden, Duchess of Hälsingland and Gästrikland)

อ้างอิงแก้ไข

  1. ราชอาณาจักรสวีเดน: การแลกเปลี่ยนการเยือนระหว่างไทยกับสวีเดน. กระทรวงการต่างประเทศ
  2. Svenska Dagbladet, 25 October 2012: Vem är Chris O´Neill? (Who is Chris O´Neill?) - Swedish only; linked 8 June 2013
  3. 3.0 3.1 Swedish Royal Court website: Engagement between Princess Madeleine and Mr Christopher O'Neill; linked 8 June 2013.
  4. Swedish Royal Court press release 2013-04-29: The wedding weekend, 7-8 June 2013; linked 8 June 2013.
  5. Swedish Royal Court press release 2013-05-20: Mr Christopher O'Neill's title; linked 8 June 2013.
  6. "'New York princess' risks heirs' right to the throne". The Local. 27 February 2013. สืบค้นเมื่อ 8 June 2013.
  7. Reuters in Stockholm. "Sweden's Princess Madeleine gives birth to daughter | World news". theguardian.com. สืบค้นเมื่อ 2014-02-21.
  8. "H.R.H. Princess Madeleine gave birth to a". SwedenAbroad. สืบค้นเมื่อ 2014-02-21.
  9. "Princess Madeleine of Sweden gives birth to a daughter in NYC". UPI.com. สืบค้นเมื่อ 2014-02-21.
  10. "ปีติ! เจ้าหญิงมาเดอลีนแห่งสวีเดน ประสูติกาลพระโอรส". ไทยรัฐออนไลน์. 15 มิถุนายน 2558. สืบค้นเมื่อ 16 มิถุนายน 2558.

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข

ก่อนหน้า เจ้าหญิงมาเดอลีน ดัชเชสแห่งเฮลซิงลันด์และเยสตริคลันด์ ถัดไป
เจ้าชายกาเบรียล ดยุกแห่งดอลาร์นา    
ลำดับการสืบราชสันตติวงศ์สวีเดน
(ลำดับที่ 7)

  เจ้าหญิงเลโอนอร์ ดัชเชสแห่งกอตลันด์