อัลเฟรโด เจมส์ ปาชิโน (อังกฤษ: Alfredo James Pacino; เกิดพฤหัสบดีที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1940) เป็นนักแสดง​และผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกัน​ มีผลงานการแสดงภาพยนตร์, ละครเวที​และละครโทรทัศน์​อย่างต่อเนื่องยาวนานมากกว่า 50 ปี เขาได้รับการยอมรับให้เป็นหนึ่งในนักแสดงชายที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในฮอลลีวูด โดยติดอันดับ 1 ใน 10 นักแสดงที่ได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลออสการ์​มากที่สุด และเป็นหนึ่งในนักแสดงเพียง 24 คนที่สามารถคว้า "Triple Crown of Acting" คือการได้รับ 3 รางวัลที่ถือว่าใหญ่ที่สุดจากทั้งจากวงการภาพยนตร์ (รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม​), วงการละครโทรทัศน์ (รางวัลไพรม์ไทม์เอมมี​)​ และวงการ ละครเวที​ (รางวัลโทนี​)​ นอกจากนี้เขายังได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ, รางวัลแบฟตาและรางวัลสมาคมนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์ (แซกอวอร์ด)​​ รวมถึงได้รับรางวัลเกียรติยศอย่างพีเพิลส์ชอยซ์อะวอดส์​ในฐานะนักแสดงที่เป็นที่นิยมสูงสุด, รางวัลสิงโตทองคำ​ประเภทเชิดชูเกียรติ, รางวัลผู้ประสบความสำเร็จสูงสุดจากสถาบันภาพยนตร์อเมริกัน​และเหรียญศิลปะแห่งชาติจากรัฐสภาสหรัฐ

อัล ปาชิโน
อัล ปาชิโน ที่สถานเอกอัครราชทูตสหรัฐอเมริกาประจำประเทศอาร์เจนตินา ในปี 2016
อัล ปาชิโน ที่สถานเอกอัครราชทูตสหรัฐอเมริกาประจำประเทศอาร์เจนตินา ในปี 2016
สารนิเทศภูมิหลัง
ชื่อเกิดอัลเฟรโด เจมส์ ปาชิโน
Alfredo James Pacino
เกิด25 เมษายน ค.ศ. 1940 (81 ปี)
อีสต์ฮาร์เลม, แมนแฮตตัน, นครนิวยอร์ก, รัฐนิวยอร์ก, สหรัฐอเมริกา
อาชีพนักแสดง, ผู้กำกับภาพยนตร์, นักเขียนบท, โปรดิวเซอร์
ปีที่แสดง1968–ปัจจุบัน
ผลงานเด่นไมเคิล คอร์เลโอเน
ชุดภาพยนตร์ เดอะ ก็อดฟาเธอร์ (ค.ศ.1972, 1974 และ 1990)
แฟรงค์ เซอร์ปิโก
Serpico -​ เซอร์ปิโก้ ตำรวจอันตราย (ค.ศ.1973)
ซอนนี วอทซิค
ปล้นกลางแดด (ค.ศ.1975)
โทนี มอนตานา
มาเฟียหน้าบาก (ค.ศ.1983)
พันโท แฟรงค์ สเลด
Scent of a Woman -​ ผู้ชายหัวใจไม่ปอกเปลือก (ค.ศ.1992)
เรฟตี รักเจโร
Donnie Brasco -​ ขึ้นทำเนียบเจ้าพ่อจับตาย (ค.ศ.1997)
จิมมี ฮอฟฟา
The Irishman -​ คนใหญ่ไอริช (ค.ศ.2019)​​​​
รางวัล
ออสการ์นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม
1992 Scent of a Woman -​ ผู้ชายหัวใจไม่ปอกเปลือก
เอมมีนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ประเภทละครทางโทรทัศน์
2004 Angels in America
นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ประเภทภาพยนตร์ทางโทรทัศน์
2010 ขอฆ่าด้วยปราณี
โทนีBest Featured Actor in a Play
1969 Does a Tiger Wear a Necktie?
Best Leading Actor in a Play
1977 The Basic Training of Pavlo Hummel
ลูกโลกทองคำนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ประเภทภาพยนตร์ดราม่า
1974 เซอร์ปิโก้ ตำรวจอันตราย
1993 ผู้ชายหัวใจไม่ปอกเปลือก
Cecil B. DeMille Award
2001 Lifetime Achievement
นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ประเภทละครหรือภาพยนตร์ทางโทรทัศน์
2004 แองเจิล อิน อเมริกา
2011 ขอฆ่าด้วยปราณี
แบฟตานักแสดงยอดเยี่ยม ในบทนักแสดงนำ
1976 เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ภาค 2
และ ปล้นกลางแดด

อัล ปาชิโน เคยเป็นนักเรียนในโรงเรียนสอนการแสดง Actors Studio โดยเป็นลูกศิษย์ของ ลี สตราสเบิร์ก​ และเริ่มต้นอาชีพนักแสดงจากการแสดงละครเวทีจนเริ่มมีชื่อเสียงจากนั้นได้แสดงภาพยนตร์เป็นครั้งแรกในบทบาทตัวประกอบในเรื่อง ​Me, Natalie​ (1969) ก่อนจะได้รับบทนักแสดงนำเป็นครั้งแรกในภาพยนตร์เรื่อง ​The Panic in Needle Park​ (1971) ซึ่งเขาต้องรับบทป็นคนติดเฮโรอีน ต่อมาเขาตัดสินใจรับบทเป็น ไมเคิล คอร์เลโอเน ในภาพยนตร์ที่กำกับโดย ฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลาเรื่อง เดอะ ก็อดฟาเธอร์​ และจากบทบาทดังกล่าวทำให้เขาโด่งดังและประสบความสำเร็จอย่างมากโดยเขาได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลออสการ์และรางวัลลูกโลกทองคำเป็นครั้งแรก ต่อมาเขากลับมารับบทเดิมอีกครั้งใน เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ภาค 2​ และ ​เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ภาค 3​ จนมาประสบความสำเร็จทางการแสดงสูงสุดจากการแสดงเรื่อง ​Scent of A Woman -​ ผู้ชายหัวใจไม่ปอกเปลือก​ ที่ทำให้เขาได้รับรางวัลใหญ่ 2 รางวัลในปีเดียวกัน ได้แก่รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม และรางวัลลูกโลกทองคำ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม

อัลปาชิโน ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ทั้งหมด 9 ครั้ง โดยแบ่งเป็นการเข้าชิงรางวัลในสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม 5 ครั้ง ได้แก่การรับบทนักแสดงนำในเรื่อง ​เซอร์ปิโก้ ตำรวจอันตราย​ (1973), เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ภาค 2​ (1974)​, ปล้นกลางแดด​ (1975), ​...And Justice for All (1979) โดยมาประสบความสำเร็จได้รับรางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากการแสดงในบทบาทอดีตทหารตาบอดจากเรื่อง ผู้ชายหัวใจไม่ปอกเปลือก (1992) และ เข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม​ 4 ครั้ง จากการแสดงในเรื่อง เดอะ ก็อดฟาเธอร์ (1972)​, ​Dick Tracy -​ ยอดสืบเหนือคน​ (1990), ​Glengarry Glen Ross -​ เกมชีวิต เกมธุรกิจ​ (1992) และสร้างสถิติเป็นนักแสดงชายที่มีอายุมากที่สุดเป็นอันดับที่ 10 ที่ได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม ด้วยวัย 79 ปี จากผลงานเรื่อง ​คนใหญ่ไอริช​ (2019)

ประวัติแก้ไข

อัลเฟรโด เจมส์ ปาชิโน เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1940 ที่ย่านอีสต์ฮาเลม ซึ่งเป็นชุมชนของคนที่มีเชื้อสายลาตินอเมริกา​และอิตาเลียน​ ในเขตแมนแฮตตัน, นครนิวยอร์ก โดยเขาเป็นลูกชายของ ซัลวาโตเร ปาชิโน และ โรเซ เจราร์ดี สองสามีภรรยาชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาเลียนที่มาจากแคว้นซิซิลี​ (พ่อของเขามาจากจังหวัดเมสซีนา ​และ แม่ของเขามาจากจังหวัดปาแลร์โม​) ​ต่อมาในขณะที่เขาอายุได้เพียง 2 ปี พ่อกับแม่ของเขาก็ได้ตัดสินใจหย่าขาดจากกันทำให้ โรเซ แม่ของเขาต้องพาเขาย้ายออกจากแมนแฮตตันและย้ายไปอยู่ที่เดอะบร็องซ์[1]ร่วม​กับคุณตาและคุณยายซึ่งอพยพมาจากปาแลร์โม​ ส่วนพ่อของเขาย้ายไปทำงานด้านการเป็นตัวแทนขายประกันที่ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย[1][2]

อัล ปาชิโน มีชื่อเล่นว่า "ซอนนี" ในวัยเด็กเขามีความสามารถทางด้านกีฬาและมีความใฝ่ฝันจะเป็นนักกีฬาเบสบอลอาชีพ โดยอัล ปาชิโน ​เข้ารับการศึกษาในชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนมัธยมเฮอร์แมน ริดเดอร์ ซึ่งเป็นโรงเรียนรัฐบาลในเดอะบร็องซ์ จากนั้นเขาได้ไปสมัครทดสอบออดิชัน​เพื่อเข้าเรียนต่อในระดับมัธยมปลายที่โรงเรียนสอนการแสดง ซึ่งเป็นโรงเรียนในระบบการศึกษาทางเลือกของรัฐบาล ในแมนแฮตตัน[3] หลังจากเขาผ่านการทดสอบและได้เข้าเรียนต่อ แม่ของเขากลับไม่เห็นด้วยที่เขาเลือกเรียนการแสดงแทนการเรียนต่อในวิชาสามัญจนทั้งคู่เกิดการโต้เถียงกันขึ้น อัล ปาชิโน จึงตัดสินใจออกจากบ้านและหางานเล็กๆน้อยๆทำ เช่น เป็นคนส่งเอกสาร, เด็กเก็บโต๊ะในร้านอาหาร, ภารโรง หรือเสมียนในที่ทำการไปรษณีย์ เพื่อส่งตัวเองเรียน [4]

อัล ปาชิโน ดื่มสุราและสูบบุหรี่จัดตั้งแต่ยังเป็นวัยรุ่นตอนต้น โดยเขาเริ่มสูบกัญชา​ตั้งแต่อายุได้เพียง 13 ปี อย่างไรก็ตามเขาหลีกเลี่ยงที่จะใช้สารเสพติด​ชนิดร้ายแรงเนื่องจากเพื่อนสนิทของเขา 2 คนเสียชีวิตจากการเสพยาเกินขนาดตั้งแต่อายุน้อยๆ ในช่วงวัยรุ่นเขามักจะก่อเหตุทะเลาะวิวาทและมีปัญหาด้านวินัยกับทางโรงเรียนอยู่เป็นประจำ และทำได้แค่แสดงละครเวทีที่ใต้ถุนของโรงละครแห่งหนึ่ง หนำซ้ำยังถูกปฏิเสธจากสถาบันการแสดงที่มีชื่อเสียงอย่าง Actors Studio ในช่วงวัยรุ่น อย่างไรก็ตามเขายังได้เข้ามาอยู่ในสถาบันสอนศิลปะการแสดง​ HB Studio แต่ยังคงต้องอาศัยนอนตามถนน ใต้ถุนโรงละคร หรือขออาศัยอยู่กับเพื่อนสนิท ต่อมาในปี 1962 ในขณะที่อายุ 22 ปี เขาได้รับทราบข่าวว่า โรเซ แม่ของเขาได้เสียชีวิตลงและคุณตาของเขาก็มาเสียชีวิตไปในปีถัดมา ซึ่งเขาเคยให้สัมภาษณ์ว่าช่วงเวลาดังกล่าวเป็นช่วงเวลาที่ตกต่ำที่สุดในชีวิตของเขา

หลังจากฝึกศิลปะการแสดงที่ HB Studio นานถึง 4 ปี อัล ปาชิโน สมัครออดิชันเพื่อเข้าสู่ Actors Studio อีกครั้งและในครั้งนี้เขาประสบความสำเร็จได้เข้าสู่สถาบัน โดยเขาได้เรียนเทคนิคการแสดงชั้นสูงจาก ลี สตราสเบิร์ก​ (ต่อมาทั้งคู่ได้แสดงร่วมกันใน เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ภาค 2 และ แอนด์จัสติซฟอร์ออล​)

ในปี 2000 ภายหลังจาก อัล ปาชิโน ประสบความสำเร็จอย่างสูงในฮอลลีวูดเขาได้รับเกียรติให้เป็นประธานร่วมของ Actors Studio ร่วมกับศิษย์เก่าอย่าง เอลเลน เบอร์สติน ​และ ฮาร์วีย์ ไคเทล[5]

ผลงานการแสดงละครเวทีแก้ไข

 
อัล ปาชิโน ในละครบรอดเวย์เรื่อง The Basic Training of Pavlo Hummel ปี ค.ศ. 1977

อัล ปาชิโน่ ได้เริ่มต้นอาชีพนักแสดงในปี ค.ศ. 1967 จากการเป็นนักแสดงละครเวทีของโรงละครชาร์ลส์ ในเมืองบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ โดยเขาได้รับค่าตัวในฐานะนักแสดงอาชีพครั้งแรกเพียงสัปดาห์ละ 125 ดอลลาร์สหรัฐ จากการแสดงละครเวทีที่สร้างจากบทประพันธ์ของ คลิฟฟอร์ด โอเด็ตส์ เรื่อง Awake and Sing! ต่อมาเขาได้แสดงในละครเวทีที่มีเนื้อหาเสียดสีสงครามเวียดนามเรื่อง America Hurrah (บทประพันธ์โดย ฌ็อง-โกลด ว็อง อิตัลลี) การแสดงเรื่องดังกล่าวทำให้เขาได้พบกับ จิล เคลย์เบิร์ก นักแสดงละครบรอดเวย์หญิง ที่เพิ่งเข้าสู่วงการเช่นเดียวกันกับเขาและได้แสดงร่วมกัน[6] โดย อัล ปาชิโน ได้คบหากับ จิล เคลียร์เบิร์ก ยาวนานถึง 5 ปี โดยทั้งคู่ได้พากันย้ายกลับไปอยู่ที่นครนิวยอร์ก และในภายหลังทั้งสองคนได้กลายมาเป็นนักแสดงชื่อดังของฮอลลีวูดในเวลาต่อมา

ในปี 1968 หลังจากย้ายกลับมาที่นครนิวยอร์ก อัล ปาชิโน ได้แสดงในโรงละครแอสเตอร์เพลส ในเขตแมนแฮตตัน โดยเขาประสบความสำเร็จจากการแสดงนำในละครเวทีเรื่อง The Indian Wants the Bronx ที่สร้างโดยอิสราเอล โฮโรวิตช์ ซึ่งได้รับความนิยมจนต้องจัดแสดงถึง 177 รอบ โดยในการแสดงดังกล่าวได้ จอห์น คาซาล มารับบทเป็นนักแสดงสมทบ ซึ่งจากความสำเร็จของเรื่องนี้ทำให้ทั้ง อัล ปาชิโน และ จอห์น คาซาล ได้รับรางวัลโอบีอวอร์ด ในสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมและนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม และเริ่มมีชื่อเสียงในฐานะนักแสดงละครบรอดเวย์ ก่อนที่ในภายหลังทั้งคู่จะกลายเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงในวงการภาพยนตร์สหรัฐ และได้แสดงร่วมกันในภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จทั้งชุดภาพยนตร์ เดอะ ก็อดฟาเธอร์ และ ปล้นกลางแดด

อัล ปาชิโน ถูกชักชวนให้เข้าสู่วงการภาพยนตร์สหรัฐโดย มาร์ติน เบรกแมน ซึ่งเป็นโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์ชื่อดัง ที่ได้เข้ามาชมละครเวทีเรื่อง The Indian Wants the Bronx และประทับใจในฝีมือการแสดงของเขา จึงได้เข้ามาเป็นผู้จัดการส่วนตัวและชักชวนให้เข้าสู่วงการภาพยนตร์ฮอลลีวูด[7] ต่อมาเขาและ จิล เคลย์เบิร์ก นักแสดงสาวที่กำลังคบหาอยู่ด้วยกันในขณะนั้น ได้มีผลงานการแสดงที่ได้ออกอากาศทางโทรทัศน์เป็นครั้งแรก โดยทั้งคู่ได้ร่วมแสดงในละครโทรทัศน์แนวสืบสวน-อาชญากรรมเรื่อง N.Y.P.D. ฤดูกาลที่ 2 ทางช่องเอบีซี จำนวน 1 ตอน

เดือนกุมภาพันธ์ ปี 1969 อัล ปาชิโน ได้แสดงละครบรอดเวย์เรื่อง Does a Tiger Wear a Necktie? ที่โรงละครเบลาสโก โดยทำการแสดงทั้งสิ้น 39 รอบ และได้รับคำชื่นชมในฝีมือการแสดงอย่างมากจนทำให้เขาได้รับรางวัลโทนีเป็นครั้งแรก และในการแสดงเรื่อง The Basic Training of Pavlo Hummel ในปี 1970 ทำให้เขาได้รับรางวัลโทนี เป็นสมัยที่ 2 ของตนเอง

ชีวิตส่วนตัวแก้ไข

อัล ปาชิโน มีบุตรสาวคนแรกคือ จูลี มารี ปาชิโน (เกิดปี ค.ศ. 1989)​ ซึ่งเกิดกับ แจน ทาแรนต์ อดีตครูสอนการแสดงชาวอเมริกัน และมีบุตรที่เป็นแฝด​ชาย-หญิงอีก 2 คน คือ แอนทอน เจมส์ ปาชิโน และ โอลิเวียร์ โรส ปาชิโน (เกิดปี ค.ศ. 2001)​ ซึ่งเกิดกับ เบเวอร์ลี ดิแองเจโล นักแสดงหญิงชาวอเมริกัน ด้วยวิธีการทำเด็กหลอดแก้ว[8][9]

นอกจากนี้ อัล ปาชิโน ยังเคยคบหากับไดแอน คีตัน​ และ ลูซิลา โพลัค นางแบบชาวอาร์เจนตินา

ผลงานการแสดงแก้ไข

แถบสี
  ยังไม่ได้ออกเผยแพร่

ภาพยนตร์แก้ไข

ปี ชื่อเรื่อง ชื่อเรื่องภาษาไทย บทบาท หมายเหตุ
1969 Me, Natalie โทนี ตัวประกอบ
1971 The Panic in Needle Park บ็อบบี
1972 The God Father เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ไมเคิล คอร์เลโอเน
1973 Serpico เซอร์ปิโก ตำรวจอันตราย แฟรงค์ เซอร์ปิโก
Scarecrow ฝันสุดท้ายของชายพเนจร ฟรานซิส ลีโอเนล เดลบูชี
1974 The God Father Part II เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ภาค 2 ไมเคิล คอร์เลโอเน
1975 Dog Day Afternoon ปล้นกลางแดด ซอนนี วอทซิค
1977 Bobby Deerfield บ็อบบี เดียร์ฟีลด์ บ็อบบี เดียร์ฟีลด์
1979 ...And Justice for All อาเธอร์ เคิร์กแลนด์
1980 Cruising สตีฟ เบิร์น
1982 Author! Author! อีวาน ทราวาเลียน
1983 Scarface มาเฟียหน้าบาก โทนี มอนตานา
1985 Revolution ปฏิวัติเลือด สงครามเพื่อสันติภาพ ทอม ด็อบ​
1989 Sea of Love ถ้ารักก็อย่ากลัว แฟรงค์ เคลเลอร์
1990 Dick Tracy ยอดสืบเหนือคน บิ๊กบอย
The God Father Part III เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ภาค 3 ไมเคิล คอร์เลโอเน
1991 Frankie and Johnny สั่งหัวใจ อย่าให้มีเครื่องหมายคำถาม จอห์นนี
1992 Glengarry Glen Ross เกมชีวิต เกมธุรกิจ ริชาร์ด โรมา
Scent of a Woman ผู้ชายหัวใจไม่ปอกเปลือก พันโท แฟรงค์ สเลด
1993 Carlito's Way อหังการคาร์ลิโต้ คาร์ลิโต บริกันเต
1995 Two Bits คุณตา
Heat ฮีท คนระห่ำคน ร้อยตำรวจโท วินเซนต์ ฮันนา
1996 City Hall จอมอิทธิพลป่าคอนกรีต จอห์น แพพพาส
Looking for Richard พระเจ้าริชาร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ กำกับการแสดง
1997 Donnie Brasco ขึ้นทำเนียบเจ้าพ่อจับตาย เลฟตี รักเจโร
The Devil's Advocate อาถรรพ์มัจจุราชเหนือเมฆ จอห์น มิลตัน/ซาตาน
1999 The Insider คดีโลกตะลึง โลเวลล์ เบิร์กแมน
Any Given Sunday ขบวนแกร่งประจัญบาน โทนี
2002 Insomnia เกมเขย่าขั้วอำมหิต วิล ดอร์เมอร์
Simone ซิโมน ดิจิตอลอ้อนหัวใจรัก วิคเตอร์ ทารันสกี
People I Know จอมคนเมืองคนบาป เอลี เวอร์แมน
2003 The Recruit พลิกแผนโฉด หักโคตรจารชน​ วอลเตอร์ เบิร์ค
Gigli คู่ฉ่ำเฉือนคม สตาร์คแมน
2004 The Merchant of Venice เวนิสวาณิช แล่เนื้อชำระหนี้ ไชล็อก
2005 Two for the Money พลิกเหลี่ยม มนุษย์เงินล้าน วอลเตอร์
2007 88 Minutes 88 นาที ฝ่าวิกฤตเกมส์สังหาร แจ็ค แกรม
Ocean's Thirteen 13 เซียน ปล้นเหนือเมฆ วิลลี แบงค์
2008 Righteous Kill คู่มหากาฬ ล่าพล่านเมือง เดวิด "รูสเตอร์" ฟิสค์
2011 The Son of No One วีรบุรุษขุดอำมหิต สแตนฟอร์ด
Jack and Jill แจ็คแอนด์จิลล์ ตัวเอง
2012 Stand Up Guys ไม่อยากเจ็บตัว อย่าหัวเราะปู่ วัล
2013 Salomé เฮโรด กำกับการแสดง
2014 Manglehorn แมงเกิลฮอร์น เอเจ แมงเกิลฮอร์น
The Humbling มายาลวงตา ไซมอน แอกซ์เลอร์ โปรดิวเซอร์
2015 Danny Collins จดหมายจากจอห์น เลนนอน แดนนี คอลลินส์
2016 Misconduct พลิกคดีโค่นเจ้าพ่อ ชาร์ล อับรัมส์
2017 Hangman แฮงแมน เรย์ อาเชอร์
2019 Once Upon a Time in Hollywood กาลครั้งหนึ่งในฮอลลีวู้ด มาร์วิน ชวาซ
2020 The Irishman คนใหญ่ไอริช จิมมี ฮอฟฟา
2021 Axis Sally เจมส์ ลาฟลิน
House of Gucci อัลโด กุชชี กำลังถ่ายทำ

ผลงานทางโทรทัศน์แก้ไข

Year Title Role Director Notes Ref.
1968 N.Y.P.D. John James David Pressman Episode: "Deadly Circle of Violence" [10]
2003 Angels in America Roy Cohn Mike Nichols 6 episodes [11]
2010 ขอฆ่าด้วยปราณี Dr. Jack Kevorkian Barry Levinson Television film [12]
2013 Phil Spector Phil Spector David Mamet Television film [13]
2018 สุดยอดโค้ช Joe Paterno Barry Levinson Television film [14]
2020 นักล่านาซี Meyer Offerman Various 10 episodes [15]

อ้างอิงแก้ไข

  • Grobel, Lawrence (2006). Al Pacino: The Authorized Biography. Simon & Schuster. ISBN 0-7432-9497-1.

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข

  1. 1.0 1.1 "Al Pacino Biography". UK: The Biography Channel. เก็บ จากแหล่งเดิมเมื่อ April 29, 2014. สืบค้นเมื่อ March 10, 2010.
  2. Cohen, Francine (April 25, 2015). "Al Pacino: 'It's never been about money. I was often unemployed'". The Guardian. เก็บ จากแหล่งเดิมเมื่อ May 1, 2017. สืบค้นเมื่อ October 19, 2017.
  3. Okun, Stacey. "Fire Destroys Former Performing Arts High School," Archived เมษายน 7, 2017 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน New York Times (February 14, 1988).
  4. "Al Pacino Biography". คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ May 12, 2014. สืบค้นเมื่อ May 10, 2014.
  5. "Pacino, Burstyn and Keitel To Lead the Actors Studio". The New York Times (June 20, 2000). เก็บ จากแหล่งเดิมเมื่อ November 14, 2020. สืบค้นเมื่อ September 30, 2020.
  6. Yule, Andrew (1992). Al Pacino : Life on the Wire. Time Warner Books. ISBN 0751500488. เก็บ จากแหล่งเดิมเมื่อ November 14, 2020. สืบค้นเมื่อ October 30, 2020.
  7. Al Pacino and the cast and crew talk Scarface | | South Africa Archived มีนาคม 17, 2014 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Filmcontact.com (August 26, 2011). Retrieved May 22, 2014.
  8. "Pacino's Bambinos". People. February 12, 2001. สืบค้นเมื่อ November 23, 2019.
  9. "Twin Pique". People. February 24, 2003. สืบค้นเมื่อ November 23, 2019.
  10. "Conheça os personagens de Al Pacino, que completa 73 anos" [Meet the characters of Al Pacino, who turns 73] (ภาษาPortuguese). Terra. เก็บ จากแหล่งเดิมเมื่อ November 17, 2018. สืบค้นเมื่อ 17 November 2018.CS1 maint: unrecognized language (link)
  11. Franklin, Nancy (8 December 2003). "America, Lost and Found". The New Yorker. เก็บ จากแหล่งเดิมเมื่อ June 12, 2018. สืบค้นเมื่อ 22 October 2018.
  12. Ferrell, David (23 April 2010). "Trying to get to the heart of Jack Kevorkian". Los Angeles Times. เก็บ จากแหล่งเดิมเมื่อ June 25, 2010. สืบค้นเมื่อ 22 October 2018.
  13. Brown, Mick (29 June 2013). "David Mamet on Phil Spector: 'I don't give a damn about the facts'". The Daily Telegraph. เก็บ จากแหล่งเดิมเมื่อ June 25, 2018. สืบค้นเมื่อ 22 October 2018.
  14. Hale, Mike (6 April 2018). "Review: Al Pacino Stars in HBO's 'Paterno,' a Tragedy Without a Hero". The New York Times. เก็บ จากแหล่งเดิมเมื่อ October 22, 2018. สืบค้นเมื่อ 22 October 2018.
  15. Fleming Jr, Mike (January 10, 2019). "Al Pacino Poised To Make TV Series Starring Debut In 'The Hunt'". Deadline Hollywood. เก็บ จากแหล่งเดิมเมื่อ January 10, 2019. สืบค้นเมื่อ January 10, 2019.