อักษรแมนจู (อักษรจีน: 满文; พินอิน: mǎn wén หม่าน เหวิน, อังกฤษ: Manchu alphabet) เริ่มปรากฏเมื่อ พ.ศ. 2142 ประดิษฐ์โดยผู้นำชาวแมนจู นูร์ฮาจี ผู้สถาปนารัฐแมนจู พัฒนามาจากอักษรมองโกเลียโบราณ มีการปรับปรุงเล็กน้อยเมื่อ พ.ศ. 2175 เมื่อชาวแมนจูสถาปนาราชวงศ์ชิงเมื่อ พ.ศ. 2187 ช่วง 200 ปีแรก ภาษาแมนจูเป็นภาษาราชการหลักและใช้เป็นภาษากลาง เมื่อราว พ.ศ. 2393 ชาวแมนจูจำนวนมากหันมาใช้ภาษาจีนและเขียนภาษาแมนจูด้วยอักษรจีนจนกระทั่งสิ้นสุดราชวงศ์ชิง

อักษรแมนจู
Sealeg25.png
ตราที่มีอักษรแมนจู
ชนิดอักษร
ภาษาพูดภาษาแมนจู
ภาษาซิเบ
ระบบแม่
ISO 15924Mong
บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทศาสตร์สัทอักษรสากล หากไม่มีการสนับสนุนเร็นเดอร์ที่เหมาะสม คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม กล่อง หรือสัญลักษณ์อื่นแทนอักขระยูนิโค้ด

อักษรนี้เขียนในแนวตั้งจากบนลงล่าง และจากซ้ายไปขวา อักษรแต่ละตัวมีรูปต้นคำ กลางคำและท้ายคำ สระมีรูปแยกต่างหาก อักษรบางตัวมีรูปร่างต่างไปขึ้นกับว่าสระมาก่อนหรือตามหลังอักษรนั้น

ใช้เขียนแก้ไข

  • ภาษาแมนจูซึ่งอยู่ในภาษาตระกูลอัลไตอิก กลุ่มตันกูซิก มีชาวแมนจูราว 9 ล้านคนอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ส่วนใหญ่คนกลุ่มนี้จะพูดภาษาจีนกลาง ในมณฑลซินเจียงมีชาวซิโบราว 27,000 คน พูดภาษาใกล้เคียงกับภาษาแมนจู ชาวซิโบเข้ามาอยู่ในซินเกียงตั้งแต่ พ.ศ. 2307

อ้างอิงแก้ไข