หาดโอมาฮา

(เปลี่ยนทางจาก หาดโอมาฮ่า)

หาดโอมาฮา (อังกฤษ: Omaha Beach) เป็นรหัสเรียกขานของจุดยกพลขึ้นบก หนึ่งในห้าส่วนของการโจมตีเขตยึดครองของเยอรมันในประเทศฝรั่งเศส โดยฝ่ายสัมพันธมิตรในการยกพลขึ้นบกที่นอร์ม็องดีเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1944 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ชายหาดตั้งอยู่ที่ชายฝั่งทะเลนอร์ม็องดี ประเทศฝรั่งเศส หันหน้าเข้าสู่ช่องแคบอังกฤษ มีระยะทางยาว 8 กิโลเมตร จากทางตะวันออกของแซ็งตอนอรีน-เด-แปร์ต (Sainte-Honorine-des-Pertes) ถึงทางตะวันตกของเวียร์วีล (Vierville-sur-Mer) บนฝั่งขวาของชะวากทะเลแม่น้ำดูฟว์ (Douve)

หาดโอมาฮา
เป็นส่วนหนึ่งของ ปฏิบัติการยกพลขึ้นบกที่นอร์ม็องดีร์
1944 NormandyLST.jpg
ทหารจากกองพลที่ 1 กำลังยกพลขึ้นบกที่ชายหาดนอร์ม็องดีร์ - ถ่ายภาพโดยโรเบิร์ต เอฟ. ซาร์เจนต์
วันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1944
สถานที่ แซ็งตอนอรีน-เด-แปร์ต, แซ็ง-โล, เวียร์วีล, ประเทศฝรั่งเศส
ผลลัพธ์ สัมพันธมิตรเป็นฝ่ายชนะ
คู่ขัดแย้ง
 สหรัฐ  เยอรมนี
ผู้บัญชาการหรือผู้นำ
Omar Bradley
Norman Cota
Clarence R. Huebner
Dietrich Kraiss
กำลัง
• ทหารราบ 43,250
• เรือประจัญบาน 2
• เรือลาดตระเวน 3
• เรือพิฆาต 12
• เรืออื่น 105
• ทหารราบ 7,800
• ป้อมปืนใหญ่ 8
• 35 pillboxes
• 4 artillery pieces
• หลุมปืนครก 6
• ปืนต่อต้านรถถัง 18
• ฐานยิงจรวด 45
• รังปืนกล 85
• ป้อมรถถัง 6
กำลังพลสูญเสีย
3,000 1,200

กองกำลังสัมพันธมิตรทำการบุกโจมตีกองทัพนาซีเยอรมันที่ยึดครองประเทศฝรั่งเศส และทวีปยุโรปอยู่ โดยเป็นการสนธิกำลังของกองพลพลร่มที่ 101 กับกองพลพลร่มที่ 82 และกองพลทหารราบที่ 4 ของสหรัฐอเมริกา เพื่อเป็นกองกำลังผสมกองทัพน้อยที่ 7 ภายใต้การบังคับบัญชาของ พลเอกโอมาร์ แบรดลี่ย์ โดยที่กองพลพลร่มที่ 101 กับกองพลพลร่มที่ 82 จะเดินทางโดยเครื่องบิน จากประเทศอังกฤษ กระโดดร่มลงเหนือแนวหลังของแนวป้องกันตามแนวหาดนอร์ม็องดีร์ เพื่อก่อกวนและโจมตี แนวป้องกัน รวมทั้งยึดพื้นที่ให้กับทางกองพลทหารราบที่ 4 เข้าบุกในตอนเช้าตรู่โดยเรือยกพลขึ้นบกเบา

ภูมิประเทศและการป้องกันแก้ไข

หาดโอมาฮาเป็นหาดรูปพระจันทร์เสี้ยว ปลายหาดทั้งสองด้านเป็นหน้าผาหิน หาดค่อยๆ ลาดลงไปในน้ำเป็นความยาวเฉลี่ย 275 เมตร ระหว่างจุดน้ำลงถึงและจุดน้ำขึ้นถึง เหนือเส้นแนวน้ำเป็นตลิ่งก้อนกรวดสูง 2.4 เมตร และอาจกว้างถึง 14 เมตรในบางพื้นที่ ปลายสุดทางด้านตะวันตกของหาดก้อนกรวดเป็นเขื่อนหินป้องกันชายฝั่ง (ส่วนขายขยายเพิ่มไปทางตะวันออกเป็นไม้) สูง 1.5–4 เมตร ส่วนที่เหลือสองในสามของหาดหลังเขื่อนป้องกันชายฝั่งทอดตัวลงต่ำจบกับตลิ่งทราย หลังตลิ่งทรายและเขื่อนป้องกันชายฝั่งเป็นสันทรายเป็นชั้นๆ ทอดตัวอยู่ โดยแคบเรียวไปทางปลายทั้งสองของหาดและยาวเข้าไปในแผ่นดินถึง 180 เมตรเมื่อวัดจากตรงกึ่งกลางหาด มีผาชันหรือตลิ่งชันสูง 30–50 เมตร ถัดมา ซึ่งถูกตัดแบ่งหุบเขาขนาดเล็กซึ่งปกคลุมด้วยต้นไม้ หรือสามารถวาดภาพได้เป็นห้าจุดตามความยาวของหาด มีชื่อรหัสจากตะวันตกไปตะวันออกว่า ดี-1, ดี-3, อี-1, อี-3 และ เอฟ-1[1]

การเตรียมการป้องกันของเยอรมันและการที่ไม่มีการป้องกันต่างๆในเขตน้ำลึกแสดงให้เห็นว่า แผนการป้องกันคือการหยุดการโจมตีไว้ที่ชายหาด[2] มีการสร้างสิ่งกีดขวางสี่แถวในน้ำ สิ่งกีดขวางแถวแรกไม่ต่อเนื่องกัน มีช่องว่างเล็กน้อยในตอนกลางของส่วนด็อกไวต์และช่องว่างขนาดใหญ่ครอบคลุมทั่วทั้งส่วนอีซีเรด แถวสิ่งกีดขวางห่างจากเส้นน้ำขึ้น 250 เมตร ประกอบด้วย รั้วเบลเยี่ยม (Belgian Gates) ผูกทุ่นระเบิด 200 รั้ว แถวที่สองถัดมาอีก 30 เมตรเป็นแถวสิ่งกีดขวางต่อเนื่องกันเป็นรั้วไม้ที่ปักลงในทรายหันปลายออกไปทางทะเล และทุกๆ หนึ่งในสามของรั้วจะฝังทุ่นระเบิดรถถังไว้ แต่วิธีนี้กับไม่ได้ผลเท่าที่ฝ่ายเยอรมันคาดหวังไว้ อีก 32 หลา (30 ม.) ของชายฝั่ง เส้นนี้เป็นแนวบันไดลาด 450 อันต่อเนื่อง มีการออกแบบและติดตั้งทุ่นระเบิดเพื่อบังคับให้พาหนะพื้นราบยกขึ้นและพลิกคว่ำหรือกระตุ้นให้กับระเบิดทำงาน เส้นสุดท้าย สุดท้ายเป็นแนวต่อเนื่องของเชกเฮดจ์ฮอก (Czech hedgehog) 165 หลา (150 เมตร) จากชายฝั่ง[3] พื้นที่ระหว่างชายฝั่งกรวดและตลิ่งชันมีทั้งกับระเบิดมีสายและทุ่นระเบิดกระจัดกระจายไปตามทางลาด[4][5]


แผนโจมตีแก้ไข

ส่วนของทัพเรือแก้ไข

การทิ้งระเบิดก่อนยกพลขึ้นบกแก้ไข

การโจมตีระลอกแรกแก้ไข

รถถังขึ้นหาดแก้ไข

ทหารราบขึ้นหาดแก้ไข

ทหารช่างขึ้นหาดแก้ไข

การโจมตีระลอกสองแก้ไข

สถานการณ์ฝั่งอเมริกาแก้ไข

สถานการณ์ฝั่งเยอรมันแก้ไข

บุกเข้าไปในแนวเขตของข้าศึกแก้ไข

การจู่โจมที่ตลิ่งชันแก้ไข

ทัพเรือสนับสนุนแก้ไข

เยอรมันปกป้องในดินแดนแก้ไข

หัวหาดแก้ไข

ปฏิกิริยาของฝ่ายเยอรมันแก้ไข

สิ้นสุดวันแก้ไข

ผลที่ตามมมาแก้ไข

ระเบียงภาพแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

  1. "Assault Plan". Omaha Beachhead. United States Army Center of Military History. 1994 [20 September 1945]. pp. 11–16. สืบค้นเมื่อ 2007-06-10.
  2. "Omaha Beachhead". United States Army Center of Military History. 1994 [20 September 1945]. p. 20. สืบค้นเมื่อ 2007-06-10. |chapter= ignored (help)
  3. Badsey, Stephen (2004). Omaha Beach. Sutton Publishing Limited. p. 40. ISBN 0-7509-3017-9. Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (help)
  4. Badsey, Stephen; Bean, Tim (2004). Omaha Beach. Sutton Publishing. p. 40. ISBN 0-7509-3017-9.
  5. "Enemy Defenses". Omaha Beachhead. United States Army Center of Military History. 1994 [20 September 1945]. p. 23. สืบค้นเมื่อ 2007-06-10.

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข

พิกัดภูมิศาสตร์: 49°22′29″N 0°53′31″W / 49.37472°N 0.89194°W / 49.37472; -0.89194