เปิดเมนูหลัก

หลวงอธึกเทวเดช (บุญเจียม โกมลมิศร์)

(เปลี่ยนทางจาก หลวงอธึกเทวเดช)

พลอากาศเอก หลวงอธึกเทวเดช (บุญเจียม โกมลมิศร์) เป็นอดีตผู้บัญชาการทหารอากาศ[3] และอดีตรัฐมนตรีแห่งคณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 10[4] ผู้มีบทบาทสำคัญในกรณีพิพาทอินโดจีน[1]

หลวงอธึกเทวเดช
(บุญเจียม โกมลมิศร์)
รัฐมนตรีคณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 10
ดำรงตำแหน่ง
7 มีนาคม พ.ศ. 2485 – 1 สิงหาคม พ.ศ. 2487
นายกรัฐมนตรี จอมพล ป. พิบูลสงคราม
ผู้บัญชาการทหารอากาศ
ดำรงตำแหน่ง
พ.ศ. 2484 – พ.ศ. 2486
นายกรัฐมนตรี จอมพล ป. พิบูลสงคราม
ก่อนหน้า มุนี มหาสันทนะ เวชยันตรังสฤษฏ์
ถัดไป หลวงเทวฤทธิ์พันลึก (กาพย์ ทัตตานนท์)
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด ไทย ประเทศไทย
การเข้าเป็นทหาร
สังกัด กองทัพอากาศไทย
ยศ RTAF OF-9 (Air Chief Marshal).svg พลอากาศเอก
การยุทธ์ กรณีพิพาทอินโดจีน[1][2]

ครั้งหนึ่ง เคยมีการตั้งชื่อ "อำเภออธึกเทวเดช" ในจังหวัดพระตะบองตามชื่อของเขา เมื่อครั้งที่ไทยได้รับดินแดนจากประเทศฝรั่งเศสคืนมาบางส่วน[1][5]

ประวัติแก้ไข

วันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2483 มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมตั้งหลวงอธึกเทวเดช รองผู้บัญชาการทหารอากาศ มาเป็นแม่ทัพอากาศ เพื่อเตรียมการกรณีพิพาทอินโดจีน[6][7]

กรณีพิพาทอินโดจีนแก้ไข

ในกรณีพิพาทอินโดจีน เมื่อครั้งที่ประเทศฝรั่งเศสเป็นฝ่ายเริ่มการโจมตี หลวงอธึกเทวเดชได้ทำหน้าที่เป็นแม่ทัพอากาศ เพื่อป้องกันภัยทางอากาศและสนับสนุนกำลังภาคพื้นดิน และได้รับชัยชนะในวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2484 โดยประเทศไทยได้ดินแดนที่เคยเสียไปคืนมาบางส่วน[8]

ในปี พ.ศ. 2484 ประเทศไทยได้รับ 4 จังหวัด ประกอบด้วย จังหวัดนครจัมปาศักดิ์, จังหวัดลานช้าง, จังหวัดพระตะบอง และจังหวัดพิบูลสงคราม หลังจากการเจรจาระหว่างประเทศญี่ปุ่นกับประเทศฝรั่งเศสที่กรุงโตเกียว ซึ่งหนังสือเล่าความหลังครั้งสงคราม ของโกวิท ตั้งตรงจิตร ได้ระบุว่า จังหวัดพระตะบอง เดิมเป็นเมืองพระตะบองของเขมร แล้วมีการตั้งชื่อ "อำเภออธึกเทวเดช" เมื่อครั้งที่ไทยได้จังหวัดพระตะบอง ตามชื่อของพลอากาศเอกหลวงอธึกเทวเดช ทว่า ก็ต้องคืน 4 จังหวัดดังกล่าวให้แก่ฝรั่งเศส เนื่องด้วยฝ่ายสัมพันธมิตรเป็นฝ่ายชนะสงครามโลกครั้งที่สอง[3] หลังจากไทยปกครอง 4 จังหวัดดังกล่าวได้ 5 ปี 4 เดือน 1 วัน[9][10]

รัฐมนตรีแก้ไข

หลวงอธึกเทวเดช (บุญเจียม โกมลมิศร์) เป็นมิตรสหายของสมาชิกแกนนำคณะราษฎรที่เข้าร่วมคณะรัฐบาล[11] โดยในวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2485 มีการแต่งตั้งให้เขาเป็นรัฐมนตรีของคณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 10 ทว่าภายหลัง เขาได้ถวายบังคมลาออกจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2486[12]

อ้างอิงแก้ไข

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข