เปิดเมนูหลัก

ภาษาหมิ่นใต้, ภาษาหมิ่นหนาน เป็นสำเนียงของภาษาจีน ใช้พูดทางใต้ ของมณฑลฝูเจี้ยน และบริเวณใกล้เคียง และโดยลูกหลานของผู้อพยพจากบริเวณนี้เข้าไปยังบริเวณอื่น ๆ ทั่วโลก โดยทั่วไปภาษาหมิ่นใต้เป็นชื่อเรียกโดยชาวจีนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สำเนียงหนึ่งในภาษานี้เรียกภาษาไต้หวัน อยู่ในกลุ่มภาษาหมิ่น ของภาษาจีน โดยปกติไม่สามารถเข้าใจกันได้กับภาษาหมิ่นตะวันออก ภาษาจีนกวางตุ้ง และภาษาจีนกลาง

ภาษาหมิ่นใต้/หมิ่นหนาน
閩南語 / 闽南语 Bân-lâm-gú
ประเทศที่มีการพูดจีน, ไต้หวัน มาเลเซีย, อินโดนีเซีย, สิงคโปร์, ฟิลิปปินส์,ไทย(บริเวณจังหวัดภูเก็ตและใกล้เคียง) และบริเวณอื่นๆ
ภูมิภาคทางใต้ของ มณฑลฝูเจี้ยน ; เขตเจ้าซัว-ซานตัว (เจ้าซาน) และคาบสมุทรเหลยซัว ใน มณฑลกวางตุ้ง; ส่วนใหญ่ในไต้หวันและ เกาะไหหลำ (ถ้ารวมภาษาไหหลำ) เมืองเฉาโจว(แต้จิ๋ว)มณฑลกวางตุ้ง
จำนวนผู้พูด49 ล้านคน  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา
จีน-ทิเบต
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการไม่มี ( สำเนียงหนึ่งเป็นภาษาประจำชาติของไต้หวัน เรียก ภาษาไต้หวัน [1])
ผู้วางระเบียบไม่มี (จีน), กระทรวงศึกษาธิการและองค์กรเอกชน (ใน ไต้หวัน)
รหัสภาษา
ISO 639-1zh
ISO 639-2chi (B)
zho (T)
ISO 639-3nan
การกระจายตัวของผู้พูดภาษาจีนสำเนียงต่างๆ

ภาษาหมิ่นใต้แก้ไข

ภาษาหมิ่นใต้ใช้พูดทางใต้ของมณฑลฝูเจี้ยนและทางตะวันออกของมณฑลกวางตุ้ง รวมทั้งเกาะไหหลำ สำเนียงฮกโลของภาษานี้ถือเป็นภาษาประจำชาติของไต้หวันเรียกภาษาไต้หวัน ผู้พูดภาษาหมิ่นใต้มีมากในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ทั้งใน ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ มาเลเซีย อินโดนีเซีย และ ไทย ภาษาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ส่วนหนึ่งมาจากเขตเจ้าซานในกวางตุ้งและพูดภาษาหมิ่นใต้สำเนียงแต้จิ๋ว นอกจากนี้ภาษาหมิ่นใต้ยังเป็นภาษาแม่ของชาวจีนในฟิลิปปินส์อีกราว 98.5% ซึ่งพูดสำเนียงลันนัง ประเทศไทยพูดกันมากในจังหวัดภูเก็ตและบริเวณโดยรอบ ซึ่งพูดสำเนียง ปีนังฮกเกี้ยน เป็นสำเนียงที่พูดในปีนัง ซึ่งเดิมเป็นสำเนียงของเมืองฉวนโจว และ เป็นต้นภาษาทำให้เกิดภาษาไทยบ้าบ๋าภูเก็ต ซึ่งมีคำยืมในภาษาหมิ่นใต้ (สำเนียงฉวนโจว) จำนวนมาก

 
การกระจายตัวของผู้พูดภาษาหมิ่นใต้

ความแตกต่างของภาษาแก้ไข

ภาษาหมิ่นใต้ไม่มีรูปแบบมาตรฐาน ผู้พูดภาษานี้จะเรียนการอ่านภาษาจีนกลางในโรงเรียน ไม่มีการพัฒนาระบบการเขียนเป็นของตนเอง จนในปัจจุบันจึงมีการพัฒนาระบบการเขียนที่เป็นมาตรฐานคือใช้อักษรจีนและอักษรโรมัน

  • อักษรจีนใช้ตามแบบภาษาจีนกลาง แต่มีการเพิ่มอักษรบางตัวที่ใช้เฉพาะภาษาหมิ่นใต้ ใช้ในจีน ไต้หวัน สิงคโปร์ และบริเวณอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
  • อักษรโรมัน ใช้กับภาษาไต้หวันพัฒนาขึ้นโดยมิชชันนารีคณะเพรสไบทีเรียนในประเทศจีน และปรับปรุงต่อมาโดยมิชชันนารีในไต้หวัน เริ่มเป็นที่แพร่หลายเมื่อประมาณ พ.ศ. 2433 การใช้อักษรโรมันผสมกับอักษรจีนมีให้เห็นบ้างแต่ไม่เป็นที่นิยมมากนัก เอกสารที่เขียนด้วยภาษาหมิ่นใต้รุ่นแรก ๆ เขียนเมื่อ พ.ศ. 2109 ในสมัยราชวงศ์หมิง

พยัญชนะแก้ไข

มีพยัญชนะ 19 เสียง เป็นตัวสะกดได้ 9 เสียง สระมี 12 เสียง ไม่มีความแตกต่างระหว่างสระเสียงสั้นกับสระเสียงยาว วรรณยุกต์มี 5 เสียง

ไวยากรณ์แก้ไข

เรียงประโยคแบบประธาน-กริยา-กรรม ไม่มีการผันคำกริยาตามกาล

สำเนียงในภาษาหมิ่นหนานแก้ไข

สำเนียงฮกเกี้ยนแก้ไข

เป็นสำเนียงหลักในภาษาหมิ่นหนาน ยังแตกออกเป็นอีกหลายสำเนียงย่อยในแต่ละท้องถิ่น เป็นภาษาที่พูดกันในบริเวณทางตอนใต้ของมณฑลฮกเกี้ยน

  • สำเนียงฉวนโจว
    • ปีนังฮกเกี้ยน
    • ลันนัง
    • มลายูฮกเกี้ยนตะวันออก
    • สิงคโปร์ฮกเกี้ยน
    • ฮกเกี้ยนถิ่นกัวลาลัมเปอร์
  • สำเนียงเซี่ยเหมิน
    • ไต้หวันฮกเกี้ยน

สำเนียงแต้จิ๋วแก้ไข

เป็นสำเนียงที่พูดกันในเมืองโฉวได้รับอิทธิพลจากสำเนียงฮกโล๋

สำเนียงไหหลำแก้ไข

เป็นสำเนียงที่พูดกันในเกาะไหหลำ ชายฝั่งอ่าวตังเกี๋ย และเวียดนามบางส่วน

ตารางเทียบแก้ไข

ไทย อักษรจีน ท้องถิ่น Pe̍h-ōe-jī IPA Teochew Peng'Im
สอง ฉวนโจว, ไทเป li˧ no6, ri6 (nõ˧˥, zi˧˥)[2]
เซี่ยเหมิน, จางโจว, ไถหนาน, ภูเก็ต, ปีนัง dzi˧
ป่วย (生) ฉวนโจว, เซี่ยเหมิน, ไทเป pīⁿ pĩ˧ bên7 (pẽ˩)
ไถหนาน, จางโจว, ภูเก็ต, ปีนัง pēⁿ pẽ˧
ไข่ (遠) ฉวนโจว, เซี่ยเหมิน, ไต้หวัน nn̄g nŋ˧ neng6 (nŋ˧˥)
จางโจว nūi nui˧
ตะเกียบ (豬) ฉวนโจว tīr tɯ˧ de7 (tɤ˩)
เซี่ยเหมิน tu˧
จางโจว, ไต้หวัน ti˧
รองเท้า (街)
ฉวนโจว, เซี่ยเหมิน, ไทเป ue˧˥
จางโจว, ไถหนาน ê e˧˥
หนัง (未) ฉวนโจว phêr pʰə˨˩ puê5 (pʰue˩)
เซี่ยเหมิน, ไทเป phê pʰe˨˩
จางโจว, ไถหนาน phôe pʰue˧
ไก่ (細) ฉวนโจว, เซียะเหมิน koe kue koy
จางโจว, ไต้หวัน ke ke
ไฟ (過) ฉวนโจว huéh
เซี่ยเหมิน he
ฉวนโจว, ไต้หวัน, ภูเก็ต, ปีนัง hoé hue
ความคิด ฉวนโจว sy siuh
เซี่ยเหมิน, ไทเป su su
จางโจว, ไถหนาน si si

อ้างอิงแก้ไข

  1. An introduction to the Taiwanese language for English speakers
  2. for Teochew Peng'Im on the word 'two', ri6 can also be written as dzi6.
  • ขวัญจิต ศศิวงศาโรจน์. สารานุกรมกลุ่มชาติพันธุ์: ฮกเกี้ยน. สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท. 2543
วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี ในภาษาหมิ่นใต้