เปิดเมนูหลัก

อึชตาดูโนวู (โปรตุเกส: Estado Novo แปลว่า: "รัฐใหม่") หรือ สาธารณรัฐที่ 2 คือระบอบเผด็จชาตินิยมโปรตุเกสก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2476[1]พัฒนาจากรัฐบาลยุคเผด็จการแห่งชาติ (Ditadura Nacional) ที่เกิดขึ้นหลังจากรัฐประหารเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2469 เพื่อล้มล้างรัฐบาลสาธารณรัฐที่หนึ่งที่ไร้เสถียรภาพ โดยเผด็จการแห่งชาติและอึชตาดูโนวูได้รับการยอมรับว่าเป็นสาธารณรัฐโปรตุเกสที่สอง รัฐใหม่มีแนวคิดการปกครองแบบอนุรักษ์นิยมและเผด็จการซึ่งได้รับการพัฒนาโดยอังตอนียู ดือ ออลีไวรา ซาลาซาร์ นายกรัฐมนตรีของโปรตุเกสตั้งแต่ปี พ.ศ. 2471–2511 ก่อนที่จะลงจากตำแหน่งให้มาร์แซลู ไกตานู เนื่องจากปัญหาสุขภาพ

สาธารณรัฐโปรตุเกส
República Portuguesa

พ.ศ. 2476–พ.ศ. 2517
ธงชาติ ตราแผ่นดิน
เพลงชาติ
อาปูร์ตูเกซา
เมืองหลวง ลิสบอน
ภาษา ภาษาโปรตุเกส
ศาสนา นิกายโรมันคาทอลิก
รัฐบาล เผด็จการ บรรษัทนิยม พรรคการเมืองเดียว สาธารณรัฐ
ประธานาธิบดี
 -  พ.ศ. 2469–2494 ออชการ์ การ์โมนา
 -  พ.ศ. 2494–2501 ฟรังซิชกู กราไวรู ลอปึช
 -  พ.ศ. 2501–2517 อาแมรีกู ตูมัช
นายกรัฐมนตรี
 -  พ.ศ. 2475–2511 อังตอนียู ดือ ออลีไวรา ซาลาซาร์
 -  พ.ศ. 2511–2517 มาร์แซลู ไกตานู
สภานิติบัญญัติ ระบบสองสภา
 -  สภาสูง สภานิติบัญญัติ
 -  สภาล่าง สมัชชาแห่งชาติ
ประวัติศาสตร์
 -  ประกาศจัดตั้ง 19 มีนาคม พ.ศ. 2476
 -  เข้าเป็นสมาชิกสหประชาชาติ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2498
 -  การปฏิวัติคาร์เนชัน 25 เมษายน พ.ศ. 2517
พื้นที่
 -  พ.ศ. 2483 2,168,071 ตร.กม. (837,097 ตารางไมล์)
ประชากร
 -  พ.ศ. 2483 ประมาณการ 17,103,404 
     ความหนาแน่น 7.9 คน/ตร.กม.  (20.4 คน/ตารางไมล์)
 -  พ.ศ. 2513 ประมาณการ 22,521,010 
     ความหนาแน่น 10.4 คน/ตร.กม.  (26.9 คน/ตารางไมล์)
สกุลเงิน อึชกูดู
ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ  โปรตุเกส
 แองโกลา
 โมซัมบิก
 กินี-บิสเซา
 กาบูเวร์ดี
 เซาตูเมและปรินซีปี
 อินเดีย (กัว, อินเดีย) (อินเดียของโปรตุเกส)
 เบนิน (เซาฌูเอาบาติชตาดืออาฌูดา)
 ติมอร์-เลสเต
 มาเก๊า

แนวคิดนี้ขัดแย้งกับลัทธิคอมมิวนิสต์, สังคมนิยม, ลัทธิอนาธิปไตย, เสรีนิยม และลัทธิต่อต้านจักรวรรดินิยม ระบอบการปกครองเป็นแบบบรรษัทนิยม, อนุรักษ์นิยม และชาตินิยม รวมถึงการคุ้มครองศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกในโปรตุเกส นโยบายดังกล่าวทำให้แองโกลา, โมซัมบิก และดินแดนอื่นของโปรตุเกสอยู่ในฐานะเป็นอาณานิคมของโปรตุเกส และกลายพื้นในการขยายแนวคิดสังคมแบบโปรตุเกสในนโยบาย "กลืนกิน" ทั้งอาณานิคมในแอฟริกาและเอเชีย ภายใต้การนำของรัฐใหม่ มีความพยายยามรักษาความเป็นจักรรวรรดิเก่าอันยาวนานนับศตวรรษซึ่งมีพื้นที่รวมทั้งสิ้น 2,168,071 ตารางกิโลเมตร (837,097 ตารางไมล์) ในขณะที่อำนาจอาณานิคมในอดีตต่าง ๆ ได้เรียกร้องให้รัฐบาลโปรตุเกสคืนเอกราชให้แก่อาณานิคมเหล่านั้น[2]

โปรตุเกสเข้าร่วมสหประชาชาติในปี พ.ศ. 2498 และเป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งของเนโท (พ.ศ. 2492), โออีซีดี (พ.ศ. 2504) และเอฟตา (พ.ศ. 2503) ในปี พ.ศ. 2511 มาร์แซลู ไกตานู ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้ารัฐบาลคนใหม่ เมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2517 การปฏิวัติคาร์เนชันในลิสบอนการทำรัฐประหารโดยทหารฝ่ายซ้ายโปรตุเกสและคณะกองกำลังแห่งชาติ (แอมึแอฟึอา) ล้มล้างระบอบการปกครองของอึชตาดูโนวู ตลอดเวลาหลังสงครามโลกครั้งที่สองได้มีการวิพากษ์วิจารณ์รัฐบาลอย่างรุนแรงจากนานาชาติและเรียกร้องให้รัฐบาลโปรตุเกสคืนเอกราชให้แก่อาณานิคม ซึ่งรัฐบาลอึชตาดูโนวูเป็นหนึ่งในรัฐบาลขวาจัดที่ครองอำนาจยาวนานที่สุดแห่งหนึ่งในทวีปยุโรป

อ้างอิงแก้ไข

  1. Jorge Pais de Sousa, O Fascismo Catedrático de Salazar, Imprensa da Universidade de Coimbra, 2012
  2. Portugal Não É Um País Pequeno Archived 14 May 2011 at the Wayback Machine.