ปออู้ตู้น (พม่า: ပေါ်ဦးထွန်း; Paw Oo Tun, [pɔ̀ ʔú tʰʊ́ɰ̃]) หรือรู้จักในชื่อ มี่นโกไนง์, (พม่า: မင်းကိုနိုင်; Min Ko Naing, [mɪ́ɰ̃ kò nàɪɰ̃], แปล: "ผู้พิชิตจักรพรรดิทั้งปวง") เป็นนักกิจกรรมเคลื่อนไหวเพื่อประชาธิปไตยแนวหน้าของประเทศพม่า เขาถูกจำคุกหลายครั้งนับตั้งแต่ปี 1988 จากกิจกรรมต่อต้านรัฐบาลของเขา เดอะนิวยอร์กไทมส์ เรียกขานเขาว่าเป็นบุคคลฝ่ายค้านของพม่าที่มีอิทธิพลมากที่สุด เป็นรองเพียงแค่อองซานซูจีเท่านั้น[3]

มี่น โก ไนง์
MKN2.jpg
เกิดปอ อู้ ตู้น
18 ตุลาคม ค.ศ. 1962 (59 ปี)
ย่างกุ้ง ประเทศพม่า
การศึกษาสูงสุดมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และศิลปกรรมย่างกุ้ง วิทยาศาสตรบัณฑิตสาขาสัตววิทยา, ชั้นปีที่สาม[1]
องค์การสหภาพนักศึกษาพม่า
88 Generation Students Group
สมาคมสันติภาพและความเปิดกว้าง 88 เจเนอเรชั่น
ขบวนการ
การก่อการกำเริบ 8888
บิดามารดาU Thet Nyunt, Daw Hla Kyi[1]
รางวัลรางวัลควังจู (2009)
ซิวิลเคอเรจ (2005)
จอห์น เมอร์ฟี เพื่อสันติภาพ (1999)
National Order of Merit (2015)[2]
เว็บไซต์Min Ko Naing
ลายมือชื่อ
Min Ko Naing Signature.svg

ในเดือนกันยายน 1987 หลังรัฐบาลเผด็จการนำโดยเนวี่นประกาศล้างสกุลเงินจั๊ตโดยไม่แจ้งเตือนล่วงหน้า ส่งผลให้ชาวพม่าจำนวนมากเสียเงินเก็บไปมหาศาลชั่วข้ามคืน[4] หนึ่งในกลุ่มที่ได้รับผลกระทบหนักสุดคือนักศึกษาที่เก็บเงินไว้เป็นค่าเล่าเรียน[4] เหตุการณ์นี้จึงนำไปสู่ความวุ่นวายและการจลาจลหลายครั้งตามมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ในประเทศ[5] และเหตุการณ์ยิ่งรุนแรงขึ้นหลังนักศึกษา Phone Maw ถูกเจ้าหน้าที่รัฐยิงเสียชีวิตเมื่อ 12 มีนาคม 1988 ขณะกลุ่มนักศึกษาปะทะกับตำรวจ[6] และท้ายที่สุดเป็นหนึ่งในชนวนเหตุของการก่อการกำเริบ 8888[7] ในระหว่างการนักประท้วงหยุดงานนี้ มี่นโกไนง์เดินทางไปปราศัยตามจุดชุมนุมต่าง ๆ หน้าสถานทูตสหรัฐและโรงพยาบาลกลางย่างกุ้ง รวมถึงช่วยจัดการให้อองซานซูจี ลูกสาวของวีรบุรุษ อองซาน ได้ชึ้นปราศัยครั้งแรกของเธอที่เจดีย์ชเวดากองต่อมาอองซานซูจีได้รับการเลือกตั้งในปี 1990 แต่ต่อมาก็ถูกรัฐประหารโดยรัฐบาลทหารอีกครั้งในปี 2021[8]

หลังสิ้นสุดการชุมนุมได้หลายเดือน ท้ายที่สุดเขาถูกรัฐบาลจับกุมและถูกตัดสินจำคุก 20 ปี ด้วยความผิดตามมาตรา 5(j) ของรัฐบัญญัติกิจการฉุกเฉิน ปี 1950 (Emergency Provisions Act) ในฐานะผู้ปลุกระดม "การก่อความไม่สงบและขัดขืนต่อกฎหมายรวมถึงคำสั่งของรัฐบาล ทำลายสันติสุขและความสงบเรียบร้อยของรัฐ" แต่ต่อมาถูกลดโทษเหลือ 10 ปีในเดือนมกราคม 1993 แอมเนสตี้อินเตอร์เนชันนอลซึ่งเรียกร้องอย่างหนักให้มีการปล่อยตัวเขา ระบุว่าเขาเป็น "prisoner of conscience"[9][10] เขาถูกจับกุมอีกครั้งในเดือนกันยายน 2006 ร่วมกับมิตรสหายจำนวนหนึ่ง ไม่นานก่อนสมัชชาแห่งชาติ ปี 2006[11] ก่อนจะถูกปล่อยตัวในเดือนมกราคม 2007 โดยปราศจากคำชี้แจงถึงเหตุผลที่โดนจับจากหน่วยงานรัฐแต่อย่างใด[11]

มี่นโกไนง์ได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติจากบทบาทในการเรียกร้องประชาธิปไตยและต่อต้านรัฐบาลเผด็จการ เขาได้รับรางวัลควังจูในปี 2009,[12] ซิวิลเคอเรจไพรซ์ในปี 2005 ร่วมกับ Anna Politkovskaya และ Munir Said Thalib,[13] รางวัลฮอมอฮอมินี โดยพีเพิลอินนี้ดในปี 2000,[14] รางวัลสันติภาพนักเรียนนักศึกษา ปี 1999 และ รางวัลเสรีภาพจอห์น ฮัมฟรี ปี 2000 ร่วมกับ Cynthia Maung จาก Mae Tao Clinic[15]

อ้างอิงแก้ไข

  1. 1.0 1.1 "Political Prisoner Profile - Min Ko Naing" (PDF). Assistance Association for Political Prisoners (Burma). 20 June 2011. สืบค้นเมื่อ 11 March 2012.
  2. "မင်းကိုနိုင် ပြင်သစ် National Order of Merit ဂုဏ်ထူးဆောင်ဆု ချီးမြှင့်ခံရ" [Leader to be awarded the French National Order of Merit]. VOA. July 1, 2015. สืบค้นเมื่อ August 20, 2015.
  3. Seth Mydans (13 October 2007). "Myanmar Arrests 4 Top Dissidents, Human Rights Group Says". The New York Times. สืบค้นเมื่อ 13 January 2012.
  4. 4.0 4.1 "Burma's 1988 protests". BBC News. 25 September 2007. สืบค้นเมื่อ 8 May 2011.
  5. Lwin, Nyi Nyi. (1992). Refugee Student Interviews. A Burma-India Situation Report.
  6. Boudreau, Vincent. (2004). Resisting Dictatorship: Repression and Protest in Southeast Asia. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-83989-1. p. 193.
  7. อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ Irr
  8. "Profile: Aung San Suu Kyi". BBC News. 15 November 2010. สืบค้นเมื่อ 8 May 2011.
  9. "Myanmar: Min Ko Naing". Amnesty International. 1 January 2001. สืบค้นเมื่อ 13 January 2012.
  10. "Myanmar political prisoners still fighting for their rights behind bars". Amnesty International. 19 November 2010. สืบค้นเมื่อ 13 January 2012.
  11. 11.0 11.1 "Profile: 88 Generation Students". BBC News. 22 August 2007. สืบค้นเมื่อ 21 April 2011.
  12. "Gwangju Prize for Human Rights". May 18 Memorial Foundation. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 3 June 2011. สืบค้นเมื่อ 24 April 2011.
  13. "2005 Civil Courage Prize Honorees". civilcourageprize.org. 2010. สืบค้นเมื่อ 11 May 2011.
  14. "Previous Recipients of the Homo Homini Award". People in Need. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 1 May 2011. สืบค้นเมื่อ 11 May 2011.
  15. Cynthia Maung. "Min Ko Naing and Cynthia Maung (Burma)". Rights & Democracy. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 6 July 2011. สืบค้นเมื่อ 11 May 2011.