ภาษาอังกฤษแบบบริติช

ภาษาอังกฤษแบบบริทิช (อังกฤษ: British English, BrE) เป็นคำที่ใช้แยกแยะรูปแบบของภาษาอังกฤษที่ใช้ในหมู่เกาะบริเตน (British Isles) หรือสหราชอาณาจักรฯ (UK) และที่ใช้ในภูมิภาคอื่น ๆ (เครือจักรภพ)

คำว่า "ภาษาอังกฤษแบบบริทิช" นี้ ยังหมายรวมถึงภาษาถิ่นย่อยทั้งหมดของภาษาอังกฤษ ทั้งที่ใช้ในหมู่เกาะบริเตนทั้งหมด (รวม สกอตแลนด์ ไอร์แลนด์ และเวลส์ ด้วย) คำนี้มักจะนิยมใช้เป็นพิเศษในหมู่ชาวอเมริกัน (รวมทั้งนักภาษาศาสตร์และนักเขียนพจนานุกรม) และรวมถึงบุคคลทั่วไปก็อาจใช้เหมือนกัน ส่วนชาวอังกฤษนั้น ปกติแล้วจะใช้คำว่า "ภาษาอังกฤษมาตรฐาน" (Standard English) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "ภาษาอังกฤษ" (English) เท่านั้น เพAcceptedงกฤษแบบบริทิชแบบ Accepted to be right แล้ว ยังมีสำเนียงแบบบ้านๆ

ความแตกต่างเด่นททิชสุดของภาษาอังกฤษแบบบริทิชกับภาษาอังกฤษแบบอเมริกันคือ แบบบริทืชจะออกเสียงคำอย่างตรงตัว a จะออกเป็น อา ตรง ๆ ไม่ออกว่า แอ อย่างแบบอเมริกัน เสียง t จะเน้นมาก และชาวสหราชอาณาจักรจะไม่นิยมการออกเสียงตัว r ท้ายคำ ถึงออกก็เพียงออกไปนิดเดียว นอกจากนั้นอังกฤษแบบบริทิชจะออกเสียงลงคอดั่งเช่นภาษาเยอรมันและภาษาฝรั่งเศส เช่นคำว่า schedule ซึ่งภาษาอังกฤษแบบบริทิชจะมีออกเสียงลงคอตรงท่อน sche ซึ่งเป็นเสียงควบระหว่าง ซ กับ ค