"ผู้นำ" เปลี่ยนทางมาที่นี่ สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ผู้นำ (แก้ความกำกวม)
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ ภาวะผู้นำ (แก้ความกำกวม)

ภาวะผู้นำ ทั้งในด้านการวิจัยและทักษะเชิงปฏิบัติ ครอบคลุมความสามารถของบุคคล, กลุ่ม หรือองค์การในการ "นำ" โน้มน้าว หรือแนะนำบุคคล, ทีม หรือทั้งองค์การ โดยคำว่า "ความเป็นผู้นำ" มักถูกมองว่าเป็นคำที่โต้แย้งกัน[1][2] ซึ่งการประพันธ์เฉพาะทางอภิปรายมุมมองต่าง ๆ เกี่ยวกับแนวคิดนี้ ที่บางครั้งอาจเปรียบเทียบแนวทางความเป็นผู้นำแบบตะวันออกและตะวันตก ตลอดจนแนวทางอเมริกาเหนือกับยุโรป (ภายในภาคตะวันตก) เช่นกัน

ผู้นำเอเปคกล่าวเปิดงานการประชุมสุดยอดผู้นำภาคเอกชนของเอเปค 2013 ด้วยคำปราศรัยเปิดงาน

สภาพแวดล้อมทางวิชาการของสหรัฐ กำหนดความเป็นผู้นำว่าเป็น "กระบวนการที่มีอิทธิพลทางสังคม ซึ่งบุคคลสามารถขอความช่วยเหลือและการสนับสนุนจากผู้อื่นในการบรรลุผลสำเร็จของงานทั่วไปiรวมทั้งจริยธรรม"[3][4] โดยพื้นฐานแล้ว ภาวะผู้นำสามารถนิยามได้[โดยใคร?]ว่าเป็นความสัมพันธ์เชิงอำนาจที่มีอิทธิพล ซึ่งอำนาจของฝ่ายหนึ่ง ("ผู้นำ") ส่งเสริมการเคลื่อนไหว/การเปลี่ยนแปลงของอีกฝ่าย ("ผู้ติดตาม")[5] ส่วนบางคนได้ท้าทายมุมมองการบริหารแบบเดิม ๆ ของการเป็นผู้นำ (ซึ่งแสดงให้เห็นว่าความเป็นผู้นำเป็นสิ่งที่บุคคลหนึ่งครอบครอง หรือเป็นเจ้าของเนื่องจากบทบาท หรืออำนาจของตน) และแทนที่จะสนับสนุนธรรมชาติที่ซับซ้อนของความเป็นผู้นำซึ่งพบได้ในทุกระดับของสถาบัน ทั้งที่อยู่ในบทบาทที่เป็นทางการ[6] และไม่เป็นทางการ[7][ต้องการคำอ้างอิงเพื่อยืนยัน]

การศึกษาความเป็นผู้นำได้ก่อให้เกิดทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับ (ตัวอย่าง) ลักษณะต่าง ๆ,[8] ปฏิสัมพันธ์ในสถานการณ์, หน้าที่, พฤติกรรม,[9] อำนาจ, วิสัยทัศน์[10] และค่านิยม,[11][ต้องการคำอ้างอิงเพื่อยืนยัน] เสน่ห์ ตลอดจนเชาวน์ปัญญา เป็นต้น[4]

ดูเพิ่มแก้ไข

อ้างอิงแก้ไข

การอ้างอิงแก้ไข

  1. Grint, Keith (2005). Leadership: Limits and Possibilities. London: Palgrave. ISBN 9780333963876. Moral leadership is not the way to secure democracy, morality and justice because morality, like power and leadership is an essentially contested concept [...].
  2. Western, Simon (2013). Leadership: A critical text. London: Sage. p. 26. ISBN 9781446294208. Leadership is a contested term with multiple meanings and diverse practical applications.
  3. Chemers, M. (1997). An integrative theory of leadership. Lawrence Erlbaum Associates, Publishers. ISBN 978-0-8058-2679-1.
  4. 4.0 4.1 Chin, Roger (2015). "Examining teamwork and leadership in the fields of public administration, leadership, and management". Team Performance Management. 21 (3/4): 199–216. doi:10.1108/TPM-07-2014-0037.
  5. Northouse, Peter G. (2018). Leadership: Theory and Practice (8 ed.). CA: Sage Publication. ISBN 9781506362298. [...] some define leadership in terms of the power relationship that exists between leaders and followers.
  6. Institutional Leadership: past, present, and future, the Sage Handbook of Organizational Institutionalism. By: Marvin Washington and Kimberly Boal.
  7. Goleman, D., Boyatzis, R.E., and McKee, A. (2003) The New Leaders: Transforming the art of leadership. London: Sphere. ISBN 9780751533811
  8. Locke et al. 1991
  9. Goldsmith Marshall, "Leaders Make Values Visible", 2016
  10. For example: Saffold, Guy (2005). "Leadership Through Vision". Strategic Planning: Leadership through Vision. Nairobi: Evangel Publishing House. p. 137. ISBN 9789966201225. สืบค้นเมื่อ 11 November 2021. [...] leadership is about the future; and the future is about vision.
  11. Richards, Dick; Engel, Sarah (2005) [1986]. "After the vision: suggestions to corporate visionaries and vision champions". ใน Adams, John D. (บ.ก.). Transforming Leadership (2nd ed.). New York: Cosimo. p. 206. ISBN 9781596053656. สืบค้นเมื่อ 11 November 2021.

แหล่งที่มาแก้ไข

หนังสือ
บทความวารสาร

แหล่งข้อมูลอื่นแก้ไข