ผลต่างระหว่างรุ่นของ "ชาร์ล มอริส เดอ ตาแลร็อง-เปรีกอร์"

ไม่มีคำอธิบายอย่างย่อ
ไม่มีความย่อการแก้ไข
ไม่มีความย่อการแก้ไข
}}
 
'''ชาร์ล มอริส เดอ ตาแลร็อง-เปรีกอร์''' ({{lang-fr|Charles Maurice de Talleyrand-Périgord}}) หรือได้รับยศในปี 1806 เป็น '''เจ้าชายแห่งเบแนว็อง''' (Prince de Bénévent) เป็นนักการเมือง, นักการทูตและพระชาวฝรั่งเศส หลังจากจบการศึกษาด้านเทววิทยา ในปี 1780 เขาก็ได้ดำรงตำแหน่งพระราชาคณะ และเป็นผู้แทนของราชสำนักในการปกครองสังฆมณฑลคาทอลิกในฝรั่งเศส เขาประสบความสำเร็จอย่างสูงสุดในราชสำนักฝรั่งเศส และได้เป็นรัฐมนตรีว่าการต่างประเทศหรือตำแหน่งทางการทูตที่สำคัญหลายครั้ง ระยะเวลารับราชการของเขากินเวลายาวนานตั้งแต่ราชสมัยของ[[พระเจ้าหลุยส์ที่ 16]] ผ่านช่วง[[การปฏิวัติฝรั่งเศส]]เข้าสู่รัชกาลของ[[จักรพรรดินโปเลียนที่ 1|จักรพรรดินโปเลียน]] และไปสิ้นสุดลงในรัชกาล[[พระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส|พระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1]]
 
ตาแลร็องเป็นมันสมองด้านการทูตในช่วงที่นโปเลียนเรืองอำนาจและฝรั่งเศสสามารถพิชิตดินแดนมากมายในทวีปยุโรป แต่โดยส่วนใหญ่แล้ว งานของตาแลร็องคืองานด้านสันติภาพ โดยการเจรจาสงบศึกระหว่างฝรั่งเศสกับประเทศต่างๆ อาทิ เขาสามารถเจรจาสงบศึกกับออสเตรียในปี 1801 ผ่าน[[สนธิสัญญาลูว์เนวีล]] และกับอังกฤษในปี 1802 ผ่าน[[สนธิสัญญาอาเมียง]] แม้ตาแลร็องจะไม่สามารถยับยั้งสงครามให้ปะทุขึ้นมาใหม่ในปี 1803 แต่ก่อนปี 1805 เขาสามารถโน้มน้าวนโปเลียนไม่ให้ทำสงครามกับออสเตรีย, ปรัสเซีย และ รัสเซีย แม้เขาจะลาออกจากตำแหน่งรัฐมนตรีการต่างประเทศในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1807 แม้ตาแลร็องยังคงได้รับความเชื่อใจจากนโปเลียน แต่เขาร่วมวางแผนอย่างลับๆเพื่อสกัดนโปเลียนโดยการเจรจาลับกับซาร์[[อเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งรัสเซีย]]และรัฐมนตรีเมทเทอร์นิชของออสเตรีย จนกระทั่งเมื่อนโปเลียนสิ้นอำนาจในปี 1814 ตาแลร็องเข้ามารับผิดชอบด้านการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บงตามหลักกฎหมาย นอกจากนี้ ตาแลร็องยังมีบทบาทสำคัญใน[[การประชุมใหญ่แห่งเวียนนา]]ระหว่างปี 1814-15 ด้วย
32,324

การแก้ไข