ผลต่างระหว่างรุ่นของ "การอับปางของเรืออาร์เอ็มเอสไททานิก"

(→‎ชน: แก้ไขก่อกวน)
=== เตรียมพร้อมสละเรือ ===
[[File:EJ Smith2.jpg|thumb|alt=Photograph of a bearded man wearing a white captain's uniform with crossed arms|กัปตัน[[เอ็ดเวิร์ด สมิธ|เอ็ดเวิร์ด เจ. สมิธ]] ในปี 1911]]
เมื่อเวลา 00:05 น. ของวันที่ 15 เมษายน กัปตันสมิธสั่งให้เปิดใช้เรือชูชีพและรวมพลผู้โดยสาร{{sfn|Ballard|1987|p=22}} นอกจากนี้ เขายังสั่งให้พนักงานวิทยุเริ่มส่งข้อความขอความช่วยเหลือ <!--Heข้อความดังกล่าวได้ระบุต่ำแหน่งของเรือผิดพลาดโดยระบุว่าอยู่ด้านตะวันตกของแนวน้ำแข็ง alsoทำให้ผู้ช่วยเหลือเดินทางไปยังตำแหน่งที่ผิดไปประมาณ ordered13.5 theไมล์ทะเล radio(15.5 operatorsไมล์; to25.0 begin sending distress calls, which wrongly placed the ship on the west side of the ice belt and directed rescuers to a position that turned out to be inaccurate by about {{convert|13กม.5|nmi|mi) km}}.{{sfn|Ballard|1987|p=199}}{{sfn|Bartlett|2011|p=120}} Belowใต้ดาดฟ้าเรือ decks, water was pouring into the lowest levels of the ship. As the mail room flooded, the mail sorters made an ultimately futile attemptน้ำได้ไหลลงสู่จุดต่ำสุดของเรือ toเช่น saveห้องไปรษณีย์ที่ถูกน้ำท่วม theที่ซึ่งพนักงานคัดแยกจดหมายพยายามรักษาไปรษณีย์ 400,000&nbsp;items of mail being carried aboardชิ้นบน ''Titanicไททานิก''. Elsewhere,อย่างสุดความสามารถ airในที่อื่นๆ could be heard being forced out by inrushing water.สามารถได้ยินเสียงอากาศที่ถูกน้ำเข้าแทนที่{{sfn|Bartlett|2011|pp=118–119}} Aboveเหนือพื้นที่เหล่านั้น them,บริกรได้เดินไปตามทางจากประตูสู่ประตู stewardsเพื่อปลุกผู้โดยสารและลูกเรือที่นอนหลับและบอกให้พวกเขาขึ้นไปที่ดาดฟ้าเรือ wentเนื่องจาก door to door, rousing sleeping passengers and crew—''Titanicไททานิก'' did not have a public address system—and told them to go to the Boat Deck.ไม่มีระบบเสียงประกาศสาธารณะ{{sfn|Barczewski|2006|p=20}}
 
การแจ้งรวมพลขึ้นกับชั้นของผู้โดยสารเป็นอย่างมาก บริกรชั้นเฟิร์สต์คลาสรับผิดชอบเพียงสองสามห้องเท่านั้น ขณะที่ผู้รับผิดชอบผู้โดยสารชั้นสองและชั้นสามนั้นต้องจัดการคนจำนวนมาก บริกรชั้นเฟิร์สต์คลาสได้เข้าช่วยจัดเก็บกระเป๋าเดินทางและนำขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือด้วย แต่บริกรชั้นสองและสามส่วนใหญ่ทำได้เพียงเปิดประตูและบอกผู้โดยสารให้สวมเสื้อชูชีพและขึ้นไปด้านบน ในชั้นสามผู้โดยสารส่วนใหญ่จะถูกทิ้งไว้ทันทีเนื่องด้วยมีผู้คนจำนวนมากที่ต้องจัดการ หลังจากได้รับแจ้งถึงความจำเป็นที่จะต้องขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือ{{sfn|Bartlett|2011|p=121}} ผู้โดยสารและลูกเรือจำนวนมากลังเลที่จะปฏิบัติตาม ปฏิเสธที่จะเชื่อว่าเกิดปัญหาขึ้น หรือขออยู่ในเรือที่อบอุ่นดีกว่าออกไปเผชิญอากาศที่หนาวเหน็บยามค่ำคืน เหล่าผู้โดยสารไม่ได้รับแจ้งเลยว่าเรือกำลังจม แต่มีไม่กี่คนที่สังเกตเห็นว่าเรือเอียง{{sfn|Barczewski|2006|p=20}}
The thoroughness of the muster was heavily dependent on the class of the passengers; the first-class stewards were in charge of only a few cabins, while those responsible for the second- and third-class passengers had to manage large numbers of people. The first-class stewards provided hands-on assistance, helping their charges to get dressed and bringing them out onto the deck. With far more people to deal with, the second- and third-class stewards mostly confined their efforts to throwing open doors and telling passengers to put on lifebelts and come up top. In third class, passengers were largely left to their own devices after being informed of the need to come on deck.{{sfn|Bartlett|2011|p=121}} Many passengers and crew were reluctant to comply, either refusing to believe that there was a problem or preferring the warmth of the ship's interior to the bitterly cold night air. The passengers were not told that the ship was sinking, though a few noticed that she was [[list (watercraft)|listing]].{{sfn|Barczewski|2006|p=20}}
 
<!--Around 00:15, the stewards began ordering the passengers to put on their lifebelts,{{sfn|Bartlett|2011|p=126}} though again, many passengers took the order as a joke.{{sfn|Barczewski|2006|p=20}} Some set about playing an impromptu game of [[association football]] with the ice chunks that were now strewn across the foredeck.{{sfn|Bartlett|2011|p=116}} On the boat deck, as the crew began preparing the lifeboats, it was difficult to hear anything over the noise of high-pressure steam being vented from the boilers and escaping via the valves on the funnels above. [[Lawrence Beesley]] described the sound as "a harsh, deafening boom that made conversation difficult; if one imagines 20&nbsp;locomotives blowing off steam in a low key it would give some idea of the unpleasant sound that met us as we climbed out on the top deck."{{sfn|Beesley|1960|pp=32–33}} The noise was so loud that the crew had to use hand signals to communicate.{{sfn|Bartlett|2011|p=124}}
 
''Titanic'' had a total of 20&nbsp;lifeboats, comprising 16&nbsp;wooden boats on [[davit]]s, eight on either side of the ship, and four collapsible boats with wooden bottoms and canvas sides.{{sfn|Barczewski|2006|p=20}} The collapsibles were stored upside down with the sides folded in, and would have to be erected and moved to the davits for launching.{{sfn|Lord|1987|p=90}} Two were stored under the wooden boats and the other two were lashed atop the officers' quarters.{{sfn|Barczewski|2006|p=21}} The position of the latter would make them extremely difficult to launch, as they weighed several tons each and had to be manhandled down to the boat deck.{{sfn|Bartlett|2011|p=123}} On average, the lifeboats could take up to 68&nbsp;people each, and collectively they could accommodate 1,178&nbsp;– barely half the number of people on board and a third of the number the ship was licensed to carry. The shortage of lifeboats was not because of a lack of space nor because of cost. ''Titanic'' had been designed to accommodate up to 68&nbsp;lifeboats{{sfn|Hutchings|de Kerbrech|2011|p=112}}&nbsp;– enough for everyone on board&nbsp;– and the price of an extra 32&nbsp;lifeboats would only have been some {{US$|16,000|1912|round=-3}},{{Inflation-fn|US}} a tiny fraction of the $7.5&nbsp;million that the company had spent on ''Titanic''.
9,287

การแก้ไข